I SA/Sz 1126/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego [...] o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi [...] na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 23 czerwca 2016 r. w przedmiocie opłaty targowej p o s t a n a w i a: przyznać radcy prawnemu [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwotę [...] zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującej postępowanie w drugiej instancji. Skarżącej, po odrzuceniu skargi, zostało przyznane postanowieniem referendarza sądowego z 18 kwietnia 2017 r., prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła tym radcą prawnym – [...]. Wyznaczony radca prawny pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 15 marca 2017 r. odrzucającego skargę Skarżącej. Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2019/17, wydanym na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 16 października 2017 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one w żadnej części uiszczone. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, ze zm.). W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 4 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia określono okoliczności, których wystąpienie uzasadnia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4. Opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz która nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia – [...] zł. Wedle zaś § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata maksymalna wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł. Uwzględniwszy powyższe, przyznano pełnomocnikowi Skarżącej – radcy prawnemu S. S. kwotę [...] zł, obejmującą opłatę w wysokości [...] zł obliczoną na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia, tj. 75 % z kwoty [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług – [...] zł. W ocenie referendarza sądowego przedmiotowa kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy, której stopień zawiłości nie jest znaczny. Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.