I SA/Sz 1136/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi K.N. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego Dyrektorem ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu w. (zwany "Kierownikiem Biura Powiatowego") Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania K. N. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (JPO). Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 12 maja 2015 r. K. N. (zwany "wnioskodawcą", "stroną", "skarżącym") złożył do Biura Powiatowego ARiMR w M. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych, w którym zadeklarowano działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha. W okresie 20 - 25 stycznia 2016 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzono kontrolę na miejscu w związku z realizowanym w gospodarstwie Programem rolnośrodowiskowym, podczas której stwierdzono nieprawidłowości o kodach DR13, DR37, DR50, DR52, DR53. Na okoliczność kontroli został sporządzony raport wraz z załącznikami stanowiącymi szkice z pomiaru poszczególnych działek rolnych z oznaczeniem miejsc wykonania fotografii terenu oraz dokumentacja fotograficzna. Wnioskodawca złożył zastrzeżenia do raportu wskazujące na błędy matematyczne, które zostały skorygowane. Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego przyznał wnioskodawcy płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. JPO, za zazielenie, płatność redystrybucyjną, dla młodych rolników w łącznej kwocie [...] zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej, po pomniejszeniach, w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał na okoliczności, z powodu których obniżył przyznaną płatność, w tym ustalenia przeprowadzonej w gospodarstwie kontroli na miejscu i informacje o deklarowanych gruntach z systemu informacji geograficznej. I tak, Kierownik Biura Powiatowego, w wyniku ustaleń dokonanych podczas kontroli na miejscu wykluczył (kod nieprawidłowości DR 50) z płatności obszar: - [...] ha działki oznaczonej jako C, - [...] ha działki H; - [...] ha działki I; W wyniku kontroli administracyjnej, na podstawie pomiarów powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG) stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności podlega pomniejszeniu o obszar: - [...] ha w przypadku działki U; - [...] ha w przypadku działki AB. Płatność odnośnie działki F, co do której stwierdzono, że zadeklarowany obszar jest mniejszy niż stwierdzony (kod nieprawidłowości DR13-) przyznano do obszaru zadeklarowanego o powierzchni [...] ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności JPO gruntów wyniosła [...] ha. Obliczona zaś procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła [...]%. Mając na uwadze art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 640/2014, organ I instancji stwierdził, że powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności JPO wynosi [...] ha. Organ wyliczył, że po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń, w tym współczynnika korygującego, kwota JPO wynosi [...] zł, kwota za zazielenie wynosi [...] zł, kwota płatności dodatkowej – [...] zł, płatność dla młodych rolników [...] zł, zaś zwrot z tytułu dyscypliny finansowej [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie zarzucając nieuprawnione zmniejszenie powierzchni kwalifikowanych do płatności przez organ, który do ich wyznaczenia wykorzystał system informatyczny i możliwość pomiaru powierzchni w programie komputerowym. Dyrektor ARiMR, wskutek wniesionego odwołania, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów strony i orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, na wstępie powołał m.in. regulacje art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015r., poz. 1551 z późn. zm.), dotyczące warunków przyznania płatności JPO, stwierdził, że organ przeprowadził prawidłowo w gospodarstwie wnioskodawcy kontrolę terenową, jak i administracyjna w oparciu o System Identyfikacji Działek (LPIS). Organ odwoławczy potwierdził zasadność przyznania płatności do powierzchni stwierdzonej i w pomniejszonej wysokości, ze względu na różnicę pomiędzy łączną powierzchnia zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną w wyniku postępowania wynoszącą [...] ha (w ujęciu procentowym [...]%). W ocenie Dyrektora ARiMR, ustalenia kontroli na miejscu dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości na działkach C, H, I nie budzą wątpliwości, albowiem ze sporządzonych w kontroli szkiców pomiarowych i zdjęć upraw wynika zasadny charakter kodu DR50 (zasięg upraw każdej z ww. działek rolnych przekroczył granice ewidencyjne działek, na których zostały one zadeklarowane). Organ odwoławczy wskazał także, że prawidłowo został ustalony zasięg (powierzchnia) działek U i AB na podstawie systemu informacji geograficznej – tj. ortofotomapy aktualnej na 2015 r. (obowiązującej od 12 grudnia 2014 r., sporządzonej na podstawie zdjęć działki z dnia 3 sierpnia 2014 r.), który dla działki U wyniósł [...] ha, zaś działki AB – [...] ha. Wskazano, że pomimo tego, że obrys powierzchni działki użytkowanej rolniczo wynikający z załącznika graficznego do wniosku, sporządzonego przez wnioskodawcę odpowiadał powierzchni kwalifikowanej na ortofotomapie to dla wyniku postępowania istotna okazała się powierzchnia obszaru z zadrzewieniami, podlegająca wykluczeniu z płatności ([...] ha w przypadku działki U, [...] ha dla działki AB). W ocenie organu odwoławczego nie doszło zatem do naruszenia przez organ I instancji przepisów materialnych i proceduralnych. W ocenie organu II instancji, twierdzenia strony stanowią polemikę względem ustaleń organu I instancji co do sposobu wyznaczenia powierzchni uprawnionej do przyznania wsparcia, niepopartą żadnym przeciwdowodem uzasadniającym stanowisko z odwołania. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9, art. 11 K.p.a. poprzez zmniejszenie wyników kontroli na miejscu o wskaźniki PEG z pominięciem dowodów i okoliczności wskazywanych przez stronę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich) poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i pominięcie przy ustalaniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów (wyników kontroli na miejscu i wskaźników PEG); 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3, art. 7, art. 8, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) Nr 638/2007 i rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009, art. 14 ust. 1 lit. d), art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 352/78, (WE) Nr 165/94, (WE) Nr 2799/98, (WE) Nr 814/2000, (WE) Nr 1290/2005 i (WE) Nr 485/2008, art. 37 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności poprzez nieprzyznanie płatności w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem (przyznanie płatności w części) w okolicznościach uzasadniających przyznanie pełnej kwoty płatności oraz wskazanie określonych uchybień mających wpływ na przyznanie płatności w okolicznościach braku przesłanek do wykazania takich uchybień; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, art. 77 ust. § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, czym kierował się organ odnosząc wynika kontroli na miejscu wskaźnika PEG, który został pomniejszony w odniesieniu do wielkości PEG z poprzednich lat. Skarżący wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów (wskaźników PEG z 2015 r. i stycznia 2016 r.) na okoliczność ustalenia prawidłowości przeprowadzonej kontroli administracyjnej przeprowadzanej już po kontroli na miejscu, która to kontrola na miejscu nie stwierdziła nieprawidłowości skutkujących koniecznością zmniejszenia upraw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę. Dodatkowo uzupełnił zarzut braku wykazania przez organ metody wyliczonej powierzchni co czyni niemożliwym odniesienie się do ustaleń organu z uwagi na zawarte w rozstrzygnięciu dwóch sprzecznych podstaw wyłączenia, tj. kontroli i PEG czy też PEG. Ponadto skarżący oświadczył, że decyzja nie daje odpowiedzi na sprzeczności wynikające z powierzchni ujętych w PEG z początku 2016 r., kontroli i PEG z 13 maja 2016 r. Pełnomocnik organu oświadczył, że różnice powierzchni mogą wynikać, np. z wykroczenia upraw w danym roku poza obszar działki zadeklarowanej, zadrzewienia działki, braku uprawy. Pełnomocnik organu, w związku z dodatkowymi zarzutami skarżącego, dotyczącemu PEG z 2016 r. wniósł o odroczenie terminu rozprawy celem ich sprecyzowania i umożliwienia organowi odniesienia się do nich. Sąd postanowił odroczyć rozprawę i zobowiązał pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania podniesionych na rozprawie zarzutów w terminie 14 dni od dnia rozprawy. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. wskazał, że zaskarżonej decyzji zarzuca dodatkowo naruszenie art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez: - niewyjaśnienie w odniesieniu do gruntów (działki C) jaka powierzchnia zdaniem organu jest faktycznie uprawiana na działce a jaka poza granicami działki (zgodnie z kontrolą całkowity obszar upraw to [...] ha) i jeżeli na działce uprawiany jest większy obszar niż ustalony w PEG niewskazanie dlaczego organ przyjął mniejszy obszar PEG a przypadku gdyby uznać, że powierzchnia stwierdzona jako uprawy poza granicami działki to [...] ha zgodnie z okolicznościami wskazanymi na str. 7 decyzji niewskazanie jak te wyliczenia zostały dokładnie wykonane (brak wyliczeń w aktach sprawy organu dostępnych w aktach sądowych) oraz ewentualnie dlaczego obszar upraw nie został ustalony poprzez odjecie od ustalonej wielkości upraw ([...] ha) stwierdzonej powierzchni poza granicami działki ([..] ha + [...] m² [[..] ha] + [...] [[...] ha] m² + [...] m² [[...]] + [...] m² [[...]]); - przyjęcie uproszczenia w zakresie wyliczenia dopłat do gruntów (działki C) polegającego na tym, że przy stwierdzonej nieprawidłowości dotyczące przekroczenia granic działki przez uprawy organ ograniczył obszar upraw do wielkości PEG, a nie wyliczył w pierwszej kolejności obszaru, który zdaniem organu znajduje się poza granicami działki, co po odjęciu od faktycznie ustalonej wielkości upraw pozwoliłoby na ustalenie wielkości upraw znajdujących się w granicach działki; - niewskazanie na podstawie jakich, weryfikowalnych podstaw organ określił wartość PEG - tak by strona w ramach postępowania kontrolnego mogła przedstawić swoje zastrzeżenia do tych wyliczeń (szczególnie w związki z faktem, że wartości PEG zmieniają się na przestrzeni krótkiego czasu - strona przedstawiła na rozprawie informacje z PEG, które przedstawiają inne wartości). Zdaniem strony, to kontrola na miejscu powinna weryfikować PEG a nie PEG kontrolę na miejscu, gdyż to kontrola (z wyłączeniem upraw znajdujących się poza granicami działki) określa wielkość upraw znajdujących się na działce. Wielkości PEG z założenia powinny być weryfikowane w ramach m. in. kontroli (w szczególności na gruntach częściowo zadrzewionych tak jak w niniejszej sprawie), gdyż może się np. zdarzyć, że powierzchnię PEG wyznacza się w takich przypadkach w osiach koron drzew. Natomiast zdarzają się przypadki, że obrzeża pół porastają drzewa, które są pochylone i w takim przypadku kontrola na miejscu powinna zweryfikować ostatecznie wielkość PEG. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Natomiast w przypadku gdy skarga nie jest zasadna w oparciu o art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem decyzji organów ARiMR w sprawie przyznania skarżącemu płatności JPO, a główny zarzut skargi sprowadza się do niewyjaśnienia, w odniesieniu do poszczególnych gruntów, jaka powierzchnia, zdaniem organu, jest faktycznie uprawiana na działce, a jaka poza granicami działki, a nadto jeżeli na działce uprawiany jest większy obszar niż ustalony w PEG - niewskazanie dlaczego organ przyjął mniejszy obszar PEG oraz niewskazanie, jak te wyliczenia zostały dokładnie wykonane. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd przy tym uznał, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym i te ustalenia przyjął za podstawie faktycznego rozstrzygnięcia. W złożonej skardze strona nie wskazała na inne dowody pozwalające poczynić odmienne ustalenia co do stanu faktycznego sprawy. Wbrew zarzutom skargi w decyzji organ szczegółowo wykazał i uzasadnił, że zakwestionowane przez skarżącego wyłączenie z płatności [...] ha wynika z wykluczenia z płatności następujących obszarów [...] ha – działka C, [...] ha – działka H, [...] ha – działka I, [...] ha – działka U i [...] ha – działka AB. Porównanie danych zawartych we wniosku z danymi pochodzącymi z systemu identyfikacji działek rolnych pozwoliło na wychwycenie różnic powierzchni deklarowanej i powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, że obliczenia powierzchni dokonane na podstawie systemu informatycznego są błędne. Decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 K.p.a., jest ona precyzyjna i odnosi się do wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w skardze. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów materialnoprawnych Sąd zauważa, że zasady przyznawania płatności bezpośrednich uregulowane zostały m.in. w ustawie z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 1551 ze zm., jak też w aktach unijnych – w tym rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (...) (Dz. Urz. L 227 z 31 lipca 2014 r.), nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich (...) (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., ze zm.). oraz rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (...) (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r.). Zdaniem Sądu w ustalonym stanie faktycznym i wobec stwierdzenia po pomiarze powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) zawyżenia powierzchni deklarowanej, organy – w zakresie JPO – prawidłowo obniżyły przyznane płatności. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, wówczas gdy łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Przepis art. 8 ust. 1 pkt 1) i 2) ustawy o płatnościach stanowi z kolei, że płatność JPO, za zazielenienie i dodatkowa (redystrybucyjna) są przyznawane do powierzchni działki rolnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności oraz położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami, w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, tj. wszelkimi użytkami rolnymi gospodarstwa rolnego (w tym obszarami, które w dniu 30 czerwca 2004 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej i są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej oraz obszarami, które zapewniły rolnikowi prawo do płatności w 2008 roku w ramach systemu płatności jednolitych. Przepis art. 8 ust. 1 pkt 4) stanowi, że płatność JPO, za zazielenienie i dodatkowa (redystrybucyjna) są przyznawane do powierzchni działki rolnej nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 70 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Zarzuty skargi dotyczące błędnej pomniejszenia powierzchni działek rolnych stwierdzonej w kontroli na miejscu do powierzchni PEG ustalonej dla działek ewidencyjnych, na których zostały one zadeklarowane jest nieuzasadnione, ze względu na obowiązek organu ciągłej aktualizacji danych o kwalifikowanej powierzchni działek ewidencyjnych, w tym poprzez wykorzystywanie dostępnych materiałów źródłowych stanowiących podstawę do ich modyfikacji. Jednym ze źródeł zmian danych o działkach referencyjnych są m. in. informacje pozyskane z kontroli na miejscu, czyli jak w niniejszej sprawie. Weryfikacja wyników kontroli na miejscu, które organy obu instancji rozpatrzyły w sprawie, obejmowała m. in. rozpatrzenie kodów nieprawidłowości przypisanych kontrolowanym działkom rolnym, w tym DR 50, DR 52 i DR 53. Dla części działek rolnych, dla których kontrola została zrealizowana ze względu na ciążące na tych działkach zobowiązanie rolnośrodowiskowe, inspektorzy stwierdzili położenie upraw poza działkami ewidencyjnymi z wniosku, na których wnioskodawca zadeklarował ich położenie, o czym świadczy DR 50, co zostało wyczerpująco wyjaśnione w decyzjach organu. Była to przyczyna zmniejszenia powierzchni kwalifikowanej do płatności dla działek C, H oraz I, na którą powierzchnia PEG działek ewidencyjnych nr [...], na których są one położone, nie miała wpływu. Skarżący błędnie zatem przypisał dokonane zmniejszenia wyłącznie pow. PEG ww. działek ewidencyjnych, podczas gdy organ wykluczył część zadeklarowanej powierzchni przez jej położenie poza działkami ewidencyjnymi z wniosku. Zmniejszenie powierzchni kwalifikowanej do płatności w wyniku rozpatrzenia raportu z kontroli z informacją o położeniu części ww. działek rolnych poza zadeklarowanymi we wniosku działkami ewidencyjnymi wynika z obowiązku stosowania przytoczonego § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 13 marca 2015 r. Powyższy przepis wymaga ustalenia powierzchni kwalifikowanych działek rolnych, na działkach ewidencyjnych zgłoszonych we wniosku jako ich położenie, tj. znajdujących się posiadaniu rolnika. Poprzez przeprowadzoną w gospodarstwie skarżącego kontrolę na miejscu, organ ustalił położenie części zadeklarowanych upraw poza działkami ewidencyjnymi, których posiadanie skarżący wykazał we wniosku, co obligowało organy do ustalenia obszarów działek rolnych (kwalifikowanych do płatności) w granicach zadeklarowanych działek ewidencyjnych. Powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza PEG, w wyniku której powierzchnia kwalifikowana do płatności dla działek rolnych U i AB została zmniejszona odpowiednio o [..] ha i [...] ha, została ustalona na podstawie obowiązującej od dnia 12 grudnia 2014 roku ortofotomapy z oznaczeniem obszarów kwalifikowanych i niekwalifikowanych (sporządzonej na podstawie zdjęcia działek wykonanego w dniu 3 sierpnia 2014 r.; działki nie zostały skontrolowane w kontroli na miejscu, ze względu na to, że nie uczestniczą w Programie rolnośrodowiskowym). Weryfikacja powierzchni kwalifikowanych przeprowadzona została zatem z wykorzystaniem aktualnych na 2015 rok materiałów dowodowych, których zestawienie z treścią załączników graficznych skarżącego (w przeważającej części spójnych z ortofotomapą) wymagało wyłączenia powierzchni [...] ha. Ustalenia kontroli, w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości, ze sporządzonych z kontroli szkiców pomiarowych i zdjęć upraw wynika, że zasięg upraw przekraczał granice ewidencyjne działek, na których zostały one zadeklarowane. Dowód załączony do skargi, w postaci Informacji o działkach deklarowanych do płatności, wygenerowany i dostarczony skarżącemu przez Agencję, dla działek ewidencyjnych [...], na których w 2015 roku były położone ww. działki rolne zawiera informację o maksymalnych kwalifikowanych obszarach PEG odpowiadających tym, które organy wskazały w swoich decyzjach. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi wskazać należy, że maksymalny kwalifikowany obszar PEG z Informacji o działkach deklarowanych do płatności (zgodnie z informacją ze skargi udostępniony skarżącemu w 2015 roku i styczniu 2016 roku) nie stanowi Informacji zaktualizowanej o wyniki kontroli zrealizowanej w styczniu 2016 r. Odstąpienie od uwzględnienia tolerancji pomiaru zastosowanej w kontroli działek rolnych, w związku z którym skarżący sformułował zarzut z pkt 3., wymaga wyjaśnienia przyczyn, z powodu których powierzchnia stwierdzona działek rolnych C, H i I nie uwzględnia tolerancji ustalonej w kontroli. Jak wskazano powyżej, bezpośredni wpływ na powierzchnię stwierdzoną ww. działek miały powierzchnie upraw położone w granicach działek ewidencyjnych, na których Skarżący zadeklarował ich położenie. Tolerancja pomiaru, z uwzględnieniem której inspektorzy ustalili powierzchnię stwierdzoną kontrolowanych działek dotyczyła powierzchni zmierzonych upraw, bez uwzględnienia faktu, że część ich powierzchni znajduje się poza działkami ewidencyjnymi zadeklarowanymi we wniosku. Z oczywistych zatem względów, powierzchnie stwierdzone w kontroli (uwzględniające pow. zmierzoną i tolerancję) zostały skorygowane do powierzchni upraw na działkach znajdujących się w posiadaniu wnioskodawcy, bez względu na tolerancję ustaloną dla powierzchni upraw położonych w części na niezadeklarowanych działkach ewidencyjnych. Kontrola w terenie stwierdziła, iż dla części działek rolnych uprawy położone były dodatkowo na działkach ewidencyjnych, które nie zostały przez skarżącego wskazane we wniosku, co było zatem podstawą do tego, by ich powierzchni nie uwzględnić w pomiarze upraw lecz wyłączyć z kwalifikowanej powierzchni. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dlatego też orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.