I SA/Sz 114/13

Dnia 9 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 114/13 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 17 maja 2013 r. oddalił skargę M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wyrok ten, jako skutecznie niezaskarżony, jest prawomocny od dnia 6 sierpnia 2013 r. W dniu 4 marca 2016 r. Skarżąca wraz z mężem złożyła pismo z 3 marca 2016 r. zatytułowane "Skarga i wniosek" w którym wniosła o stwierdzenie nieważności wszelkich orzeczeń w których zostały wydane lub w których wydaniu uczestniczyła sędzia WSA Anna Sokołowska, które dotyczyły skargi Skarżącej lub jej męża na rozstrzygnięcia urzędu skarbowego, Izby Skarbowej w S. oraz Starosty P., który zlecał egzekucje wobec Strony urzędowi skarbowemu. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I wezwano wnoszących pismo do sprecyzowania czy: 1) wnoszą skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń,w wydaniu których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska (art. 285a- 285I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, czy też 2) wnoszą skargę o wznowienie postępowań sądowych, w których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska (art. 270-285 p.p.s.a.), jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, - w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pisma. Nadto, pouczono wnoszących pismo o treści ww. art. 270-285 oraz art. 285a-285l p.p.s.a.). Wezwanie z pouczeniem zostało doręczone Stronie 25 marca 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wraz z mężem, w piśmie z 29 marca 2016 r. wniosła o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) w sprawach I SA/Sz 500/14, I SA/Sz 114/13, I SA/Sz 1149/13 oraz I SA/Sz 201/12. Z uwagi na to, że pismo z 29 marca 2016 r. nie zostało podpisane ani przez Skarżącą, ani jej męża, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, zobowiązano wnoszących pismo do jego podpisania w terminie 7 dni lub nadesłania odpisu pisma podpisanego przez M. i C. T., w związku z żądaniem unieważnienia orzeczeń w sprawach ze skarg M.T. (sygn. akt I SA/Sz 201/12, I SA/Sz 114/13 i I SA/Sz 500/14) oraz C. T. (sygn. akt I SA/Sz 1149/13) – pod rygorem zwrotu pisma oraz poprzedzającego go pisma z 3 marca 2016 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca wraz z mężem nadesłała podpisane pismo, a nadto pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. rozszerzyła swój wniosek wnosząc o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) wyroku wydanego w sprawie I SA/Sz 255/11. W uzasadnieniu małżonkowie wskazali, że zgłaszali iż nie otrzymali podstaw prawnych do egzekucji, więc podstawy prawne mają być im wydane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia tej skargi, przewidzianego w art. 285f § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Zgodnie z art. 178 w związku z art. 285l p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, na posiedzeniu niejawnym, odrzuca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesioną po upływie terminu. Stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. I tak, stosownie do art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: "k.c."), jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. (art. 112 zd. 1 k.c.). W niniejszej sprawie pismem złożonym w placówce pocztowej 4 marca 2016 r. doprecyzowanym późniejszymi pismami, Skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 114/13. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 6 sierpnia 2013 r. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd stwierdza, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została wniesiona z uchybieniem 2-letniego terminu do jej wniesienia, który jest liczony od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, bowiem termin ten upłynął w dniu 7 sierpnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na postawie art. 285f § 1 w związku z art. 178 i art. 285l p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na marginesie Sąd wskazuje, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 114/13 została sporządzona osobiście przez Skarżącą i jej męża, którzy nie należą do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zatem skarga ta nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 285f § 3 p.p.s.a., niezbędnego do skutecznego jej wniesienia, ponieważ nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Jest to brak nieusuwalny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, czyniący taką skargę również niedopuszczalną.