I SA/Sz 1149/13

Dnia 4 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia C. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1149/13 odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1149/13 o odrzuceniu wniosku C. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 77/13 p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Skarżący C. T. pismem z dnia 3 marca 2016 r. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1149/13 o odrzuceniu wniosku C. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 77/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1149/13 odrzucił ww. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez skarżącego. Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie, zwracając uwagę, że wnioskował o stwierdzenie nieważności postępowania i nie zostało to rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostały umieszczone w Dziale VIIa "Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej "p.p.s.a."). Stosownie do art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 w zw. z art. 285l p.p.s.a., na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie – stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 285l p.p.s.a. - powinno być sporządzone z zachowaniem przymusu radcowsko-adwokackiego, przewidzianego w tym przepisie. Stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 285l p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez adwokata, radcę prawnego lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a., jest nieusuwalnym brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W tej sytuacji wniesione przez skarżącego zażalenie z dnia 12 lipca 2016 r. na postanowienie odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalne, bowiem zostało sporządzone przez skarżącego osobiście, pomimo, że nie należy ona do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 194 § 4 i art.175 § 2 i 3 p.p.s.a. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż składał wniosek o unieważnienie postępowania a nie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, Sąd zwraca uwagę, że skarżący zarówno w piśmie z dnia 3 marca 2016 r. zatytułowanym "Skarga i wniosek", jak i piśmie z dnia 29 marca 2016 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu zobowiązującym go do sprecyzowania, czy jego pismo z dnia 3 marca 2016 r. stanowi skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń czy też skargę o wznowienie postępowań, w których brała udział sędzia Anna Sokołowska, podniósł, że wnosi o unieważnienie tych orzeczeń (stwierdzenie nieważności orzeczenia) a zatem podnoszone na etapie postępowania zażaleniowego twierdzenie, że składał wniosek o unieważnienie postępowania sadowego w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1149/13 i o bezprawnym przekwalifikowaniu a następnie bezzasadnym odrzuceniu jego wniosku nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 285l p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.