I SA/Sz 1149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Anna Sokołowska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy z wniosku C. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. I SA/Sz 77/13 p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. 1. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. I SA/Sz 77/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę p. C. T. (dalej przywoływanego jako: "Skarżący"), na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. 3. Pismem z dnia 7 października 2013 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. (sygn. akt I SA/Sz 77/13). W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał: – niemożność działania poprzez zanegowanie przez sąd możliwości przeprowadzenia jakichkolwiek działań dowodowych i szereg błędnych i nieprawdziwych stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu wyroku (różnic w treści uzasadnienia ustnego i pisemnego); – zawarcie w wyroku nieprawdziwych stwierdzeń, będących skutkiem braku analizy wniosków i dowodów. Skarżący wskazał, że nieprawdziwe jest stwierdzenie sądu: "Poza sporem pozostaje okoliczność, że tytuł egzekucyjny nr [..] został wystawiony na nazwisko M. T.". Tytuł egzekucyjny nie został w ogóle wystawiony, ani nie został doręczony; – błędną wykładnię art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego sprawa dotyczy; – braki w treści wyroku polegające na tym, że jest on niepełny, nie wyjaśnia wielu kwestii doręczenia dokumentów. Skarżący wskazał, że sąd nie stwierdził istnienia tytułu wykonawczego. 4. Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2013 r. WSA w Szczecinie poinformował Skarżącego o wymaganiach formalnych, jakie powinien spełniać wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Ponadto Sąd wskazał przesłanki, które spełniać powinien ww. wniosek. Wobec powyższego Skarżący został wezwany do jednoznacznego określenia podstawy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 10 lipca 2013 r. (sygn. akt I SA/Sz 77/13) oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. 5. W piśmie z dnia 11 grudnia 2013 r. Skarżący odpowiedział na wezwanie sądu. W treści pisma wskazał, że o podstawach wznowienia dowiedział się po przeczytaniu uzasadnienia, które zostało mu doręczone w dniu 27 sierpnia 2013 r. tj. w dniu 1 września 2013 r. – dopiero po stwierdzeniu całkowitego braku odniesienia sądu do sytuacji rzeczywistej. Jako podstawę wznowienia skarżący powołał sfałszowanie przez wierzyciela tytułu wykonawczego wystawionego w formie kserokopii bez pieczęci urzędowej po kilku miesiącach od egzekucji. Ponadto w ocenie Skarżącego Sąd nie ocenił zarzutów fałszowania stanu faktycznego i dokumentów. Uzasadniając przesłankę wznowienia Skarżący podniósł, że urzędnicy nie potrafili pokazać pieczęci urzędowej z okresu, w jakim wystawiono kwestionowany tytuł wykonawczy. Brak pieczęci potwierdzony został, także przez Starostę P., który poinformował Skarżącego, że nie zamawiano nigdy pieczęci okrągłej na potrzeby Urzędu Pracy w P. (pismo z dnia 27 maja 2013 r. nr [...] ). 6. W dniu 14 stycznia 2014 r. Skarżący wraz M. T. złożył pismo (z dnia 14 stycznia 2014 r.) w, w treści którego ponowił wniosek o wznowienie wszystkich spraw przez WSA w Szczecinie zaistniałych po wydaniu wyroku o sygn. akt SA/Sz 577/11. 7. W kolejnym piśmie z dnia 12 lutego 2014 r. (wpływ do WSA w Szczecinie w dniu 12 lutego 2014 r.) Skarżący wyjaśnił, że wszystkie orzeczenia, o których wznowienie wnioskuje, zapadły na podstawie dokumentu podrobionego oraz na podstawie kwestionowanych decyzji wydawanych przez osoby nieuprawnione w toku postępowań administracyjnych oraz egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącego są to okoliczności, które nie były brane pod uwagę ani oceniane, a mają istotne znaczenie dla sprawy. 8. Ustanowiony (postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r.) w sprawie pełnomocnik zawodowy w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. doprecyzował, iż pismo z 12 lutego 2014 r. stanowi skargę o wznowienie postępowania sądowego. 9. Skarżący w dniu 10 marca 2014 r. skierował do Sądu kolejne pismo, w którym poinformował że jakiekolwiek stanowisko sporządzone przez jakiegokolwiek adwokata, które nie zostało uzgodnione ze Skarżącym (nie zawiera wyraźnej informacji), może wymagać udzielania wyjaśnień i korygowania stanowiska przez stronę. Stanowisk wyrażanych przez adwokatów Skarżący nie uznaje za wiążące. 10. W związku z ww. pismem Sąd wydał zarządzenie, w którym poinformował skarżącego o skutkach przyznania pełnomocnika z urzędu. Ponadto wezwał go do złożenia oświadczenia, czy podjął czynności zmierzające do zmiany pełnomocnika albo wypowiedzenia pełnomocnictwa, pod rygorem przyjęcia, iż dotychczasowy pełnomocnik jest nadal w sprawie właściwy. 11. W odpowiedzi Skarżący przesłał do WSA w Szczecinie pismo z dnia 21 kwietnia 2014 r., w treści którego potwierdził, że wyznaczony w sprawie pełnomocnik pozostaje w sprawie właściwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 12. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a."), można żądać wznowienia postępowania sąodowadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy. Przypadki te, stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271-273 p.p.s.a. i stanowią one katalog zamknięty. W świetle tych przepisów skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). 13. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 p.p.s.a., który określa jej wymogi, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Dostrzec przy tym trzeba, iż w postępowaniu wznowieniowym nie są rozpoznawane zarzuty wykraczające poza zakres ustawowych podstaw, jak i nie dokonuje się oceny w zakresie zaistnienia podstaw wznowienia niepowołanych w skardze. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu w pierwszej kolejności zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego wyniku pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Zgodnie z art. 282 § 2 p.p.s.a. po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. 14. W niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania sądowego dotyczyło postępowania sądowego prawomocnie zakończonego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 lipca 2013 r., (sygn. akt I SA/Sz 77/13), w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. W skardze o wznowienie tego postępowania ani w pismach uzupełniających skargę Skarżący nie powołał podstawy wznowienia z przepisów art. 271, 272 i 273 p.p.s.a.. Jednocześnie jednak wskazał okoliczności, które w ocenie Sądu nie stanowią przesłanek wznowienia określonych w tych przepisach. Także pełnomocnik Skarżącego obecny na rozprawie nie wskazał podstawy wznowienia z ww przepisów. 15. Mając na względzie treść skargi i składanych przez Skarżącego pism uzupełniających (pism procesowych) podkreślić należy, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 1986 r., SA/Wr 137/86, LexPolonica nr 297569, ONSA 1986, nr 1, poz. 29, z glosą J. Borkowskiego, OSP 1987, nr 4, poz. 82 oraz wyrok NSA z 9 maja 2006 r., II FSK 743/05, Lex nr 274879). Tymczasem zasadnicza argumentacja Skarżącego sprowadza się właśnie do kwestionowania prawidłowości działań organów administracyjnych. W tym miejscu Sąd wskazuje, iż w ramach przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, wymienionych w przepisach ustawy o postępowaniu sądowym w administracji, Sąd nie jest władny rozpatrywać merytorycznie zarzutów co do wadliwego działania organów administracji. Z tych względów okoliczności dotyczące postępowanie prowadzonego przed organem administracji, na które powołuje się Skarżący, nie stanowią podstawy wznowienia postępowania sądowego. 16. Nie stanowi także takiej podstawy zarzut sfałszowania dokumentów, niepoparty żadnym dowodem. Także pełnomocnik Skarżącego na rozprawie zaprzeczył, jakoby były mu znane, uznane przez właściwe organy i we właściwej procedurze za fałszywe dokumenty w tej sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nawet samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn.. akt I FSK 607/06, LEX nr 341337; postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn.. I OSK 1285/12 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 17. Ponadto zarzucanie prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, iż jest ono niesłuszne, tzn. niezgodne ze stanem faktycznym, bez powiązania tych zarzutów z konkretnymi przesłankami wznowieniowymi, stanowi jedynie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym orzeczeniem. Skarżący nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o zaistnieniu przesłanek wznowienia postępowania, i w tym też kontekście obszerność argumentacji zawartej w pismach procesowych i zgłoszonych wniosków, nie przekłada się na merytoryczne poparcie żądania. 18. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 10 lipca 2013 r., (sygn. akt I SA/Sz 77/13), nie jest dopuszczalny. Wniosek zatem na podstawie art. 281 p.p.s.a. należało odrzucić.