I SA/Sz 115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia 2 listopada 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 2 listopada 2016 r. nr [...], odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o (cyt.) "wstrzymanie wykonywania zaskarżonych decyzji ZUS organu pierwszej i drugiej instancji". W treści uzasadnienia skargi nie podano jakichkolwiek okoliczności, dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargą argumentacja podważa jedynie legalność decyzji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i gdy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W piśmiennictwie wskazuje się, że wykonanie dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W. 2005, s. 295-296). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK [...], LEX nr 1420326). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Wskazane decyzje nie posiadają przymiotu wykonalności; nie rodzą one żadnych praw, jak też nie nakładają obowiązków nadających się do wykonania. Zarówno ich treść, jak i obowiązujące przepisy prawa nie wiążą z ich wydaniem konieczności zrealizowania określonego stanu rzeczy. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Na marginesie zaznaczyć należy, że w świetle powyższych ustaleń drugorzędną kwestią jest to, czy strona skarżąca w należyty, odpowiadający wymogom art. 61 § 3 p.p.s.a., sposób uzasadniła swój wniosek. W niniejszym przypadku bowiem nie można w ogóle mówić o możliwości wywołania przez rozstrzygnięcia organu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji.