I SA/Sz 1159/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 maja 2015 r. nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzją z dnia 07.08.2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 07.05.2015 r. - wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.", oraz art. art. 2,3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.o.l." - ustalającą podatnikowi [...](dalej zwanemu "Podatnikiem", "Stroną", "Skarżącym") podatek od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...] zł. Jak wynika z akt sprawy, niniejsza sprawa była już dwukrotnie rozpoznawana przed tutejszym Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...], a mianowicie: - wyrokiem z dnia 09.05.2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 4/13 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 05.11.2012 r., w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. - wydanej w trybie art. 254 O.p. - wskazując, że w sprawie doszło do naruszenia art. art. 127, 210 § 4, 121 § 1 i 124 O.p. przez brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oraz przez uznanie, że rozstrzygnięcie nie odpowiada warunkom przewidzianym w art. 210 § 4 O.p. i godzi w zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania (brak wyroku w aktach administracyjnych); - następnie, wyrokiem z dnia 03.12.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 641/14 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24.04.2014 r., oraz poprzedzające ją decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia 29.11.2013 r., nr [...], oraz z dnia 27.03.2012 r., nr [...], wydane w trybie art. 254 O.p. w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r., wskazując, że w niniejszej sprawie w dniu 09.02.2012 r. została już wydana decyzja ostateczna, którą ustalono Podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł i którą to decyzję doręczono Podatnikowi w dniu 11.02.2012 r. (brak decyzji w aktach administracyjnych). Końcowo Sąd ten podkreślił, że organ odwoławczy w swojej decyzji również nie zawarł uzasadnienia zastosowania trybu z art. 254 O.p. mimo, że w niniejszej sprawie przedmiotem była decyzja wydana w trybie art. 254 O.p. Tym samym – jak wskazał Sąd - konieczne jest ustalenie przez organ podatkowy, czy zmiana okoliczności faktycznych, mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowych, nastąpiła po doręczeniu decyzji ostatecznej. Zwrócono przy tym uwagę na fakt zawiadomienia organu podatkowego o ww. zmianach. Sąd ten zgodził się z organem podatkowym, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże wskazał również, że zmiana danych wynikająca z ewidencji gruntów i budynków może być podstawą do zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 O.p., lecz zmiana ta musi wystąpić w warunkach opisanych ww. przepisem i dotyczyć przedmiotu opodatkowania, objętego decyzją ostateczną (decyzją zmienianą). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe naruszyły art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 254 O.p. Wobec powyższego - jak dalej wskazał Sąd - organ podatkowy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Organ podatkowy powinien rozważyć, czy dąży do zmiany ostatecznej decyzji z dnia 9 lutego 2012 r. na podstawie art. 254 O.p., czy też chce zastosować inny tryb szczególny wzruszenia prawomocnej decyzji podatkowej zgodnie z przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa lub też, czy chce przeprowadzić postępowanie podatkowe w ramach art. 21 § 1 lub § 3 O.p. Każda z wyżej wymienionych sytuacji wiąże się z zastosowaniem przez organ podatkowy innych przepisów postępowania. Wydanie przez organ podatkowy decyzji wiąże się z zebraniem i oceną materiału dowodowego, która następuje w uzasadnieniu decyzji. Ponadto decyzja musi spełniać przesłanki wymienione w art. 210 O.p. Prezydent Miasta [...], w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia 07.05.2015 r. o nr [...] - wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. - ustalił Podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za 2012 rok, wskazując jako przedmiot opodatkowania: działkę nr [....], obejmującą grunt o powierzchni [...] m² oraz posadowiony nań budynek o powierzchni [...] m² pod działalność gospodarczą), działkę nr [...] o powierzchni [....] m² (położoną przy ulicy [....], obejmującą grunt pod działalność gospodarczą) oraz grunty dzierżawione o łącznej powierzchni [...] m² (bez oznakowania działek). W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz, że Podatnik jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, po czym uzasadniono zastosowane stawki podatkowe w stosunku do ww. działek. Końcowo organ I instancji wskazał, że niniejsza decyzja obejmuje nowe przedmioty opodatkowania (nabyte , wydzierżawione w roku 2012). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – na skutek złożonego odwołania - zaskarżoną decyzją z dnia 07.08.2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji z dnia 07.05.2015 r. odnosząc się w uzasadnieniu do ustaleń faktycznych dotyczących działki zabudowanej o nr [...]. Sumując, organ odwoławczy wskazał, że w świetle wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie decyzja organu I instancji ustaliła wysokość podatku we właściwej kwocie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 07.08.2015 r., utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego (art. 120-125 O.p.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności powodujące: - błędy w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia ww. decyzji; - brak wskazania dowodów, na podstawie których dokonano ustaleń faktycznych na potrzeby rozstrzygnięcia oraz dowodów, którym organ I instancji nie dał wiary - co czyni rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niemożliwymi do zweryfikowania w przedstawionym ciągu wywodów tego organu, co skutkuje zasadnością zarzutu dowolności w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania i naruszenia obowiązku rozważenia zebranych dowodów w sposób zupełny i wyczerpujący, co miało istotny wpływ na wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012; - nie wyjaśnienie wszystkich występujących w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i prawnych na potrzeby wydania zaskarżonej decyzji w sposób umożliwiający rzeczowe odniesienie się do podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał, że mając na uwadze, że zaskarżona decyzja w rzeczywistości oparta jest wyłącznie na własnych twierdzeniach SKO w [...] i nie stanowi rzeczowej odpowiedzi na przedstawione w odwołaniu stanowisko orzecznictwa, koniecznym było wniesienie niniejszej skargi zawierającej treść całości dotąd prezentowane stanowiska sprowadzającego się do zarzutu, że wymiar podatku został dokonany wadliwie z powodu błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego powodującego nie zastosowanie przez organ I-ej Instancji przepisów przywołanych w odwołaniu. W związku z powyższym Skarżący wniósł o przyjęcie, jako integralnej części niniejszej skargi, wszystkich jego pism i skargi do WSA w [...] zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 09.05.2013 r., sygn. akt I SA/Sz 4/13, w szczególności zważywszy na fakt, że zaskarżona decyzja SKO w [...] utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, wydaną na podstawie postanowienia Prezydenta Miasta [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2012 w stosunku do przedmiotów opodatkowania objętych postępowaniem ze skargi w sprawie II SA/Sz 4/13. Tym samym nie wiadomo, jaka jest sytuacja prawnopodatkowa Skarżącego, skoro dotąd Skarżący nie otrzymał postanowienia o umorzeniu postępowania podatkowego nadal prawnie trwającego po uchyleniu ww. wyrokiem WSA w [...] - postępowania podatkowego dotyczącego tych samych przedmiotów opodatkowania. W ocenie Skarżącego, w zaistniałej sytuacji doszło w warunkach nie umorzenia trwającego postępowania uprzednio wszczętego do wydania przez organ I instancji decyzji (podtrzymanej decyzją obecnie zaskarżoną) w sprawie opodatkowania tych samych przedmiotów objętych decyzjami uchylonymi przez WSA w [...] mocą wyroku w sprawie II SA/Sz 4/13, co już jest przyczyną w ocenie Skarżącego uzasadniającą uchylenie decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej objętych niniejszą skargą. W pierwszej bowiem kolejności należało umorzyć uprzednio wywołane postępowanie, a następnie wszcząć z urzędu kolejne i wydać obecnie skarżone decyzje, skoro dotyczą tych samych przedmiotów opodatkowania. Nadto, Skarżący podtrzymał przedstawione w odwołaniu stanowisko rozpatrzone jurydycznie przez SKO w [...], że mimo przeprowadzonego postępowania dowodowego organ I instancji błędnie ustalił stan faktycznymi prawny istotny dla niewadliwego podjęcia rozstrzygnięcia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012 , ponieważ: 1. mimo przyznania, że zakupiony przez Skarżącego obiekt znajdował się w stanie technicznym uniemożliwiającym korzystanie z niego (w jakikolwiek sposób, co spowodowane było dewastacją budynku wynikającą z braku przez kilkanaście lat jakichkolwiek czynności zabezpieczających budynek przed ingerencją osób trzecich i tym samym doprowadziło m. in. do kradzieży jego instalacji uniemożliwiających jakiekolwiek użytkowanie), to błędnie uznał organ I instancji, że nadal budynek ten "obiektywnie" mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej Skarżącego: skoro był to budynek o przeznaczeniu magazynowo - składowym, a niewątpliwie do tego celu nie nadawał się z uwagi na stan techniczny, natomiast Skarżący buduje i sprzedaje lokale mieszkalne, to w żaden sposób nie da się wywieść w tej sytuacji, że taki budynek obiektywnie nadawał się do użytkowania w działalności prowadzonej przez podatnika. Dlatego właśnie niezwłocznie po zakupieniu nieruchomości (pkt 1 tabeli zaskarżonej decyzji) Skarżący uzyskał pozwolenie na jego przebudowę i zmianę sposobu użytkowania. Z tych przyczyn, ustalenia organu I instancji są wadliwe i nie mogą stanowić podstawy wymiaru podatku od nieruchomości budynkowych i gruntowych w najwyższej stawce stosowanej dla podatników prowadzących działalność gospodarczą; 2. Skarżący wielokrotnie wskazywał, że podstawą niewadliwego wymiaru podatku od nieruchomości winno być zdarzenie polegające na uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zmianę sposobu użytkowania budynku wraz gruntem z nim związanym. Błędnie wywodzi organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dopiero prawomocna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku jest podstawą do zmiany stawki, ponieważ - co Skarżący podkreślał w toku postępowania - powyższa decyzja jest zdarzeniem w rozumieniu art. 6 ust. 3 u.p.o.l., ponieważ nastąpiła trwała zmiana przeznaczenia budynku i gruntu z nim związanego: z magazynowo - składowego na mieszkalny. Przytaczane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest odpowiednie do stanu faktycznego występującego w okolicznościach niniejszej sprawy i nie jest wiodące w tego rodzaju sprawach. Skarżący wskazuje w tym miejscu na ścisłe powiązanie czynności organu I instancji z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, które winny być rozważone w okolicznościach niniejszej sprawy w zakresie ustalenia, czy zdarzenie polegające na uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zmianie sposobu użytkowania jest zdarzeniem wpływającym na wymiar podatku, polegające na trwałej zmianie sposobu użytkowania przedmiotu opodatkowania wynikającej ze zmiany jego przeznaczenia. Dlatego Skarżący powołuje w tym zakresie utrwalone stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane przede wszystkim w wyroku z dnia 06.11.2009 r., sygn. akt I CSK 109/09 (opubl. Izba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego 2011/4, LexPolonica nr 2375696, powołany w sprawach: III CSK 289/2011, IV CSK 333/2011, IV CSK 427/2010, III CSK 120/2009), z którego jednoznacznie wynika, że poszukując odpowiedzi na pytanie, kiedy nastąpiła trwała zmiana przeznaczenia gruntu, należy jednak wziąć pod uwagę nie tylko wydane w sprawie sposobu korzystania z tej nieruchomości decyzje administracyjne, ale także zachowanie skarżącego (właściciela). Postępowanie Skarżącego świadczyło jednoznacznie, że jego celem jest trwałe wykorzystywanie budynku i gruntu na cele mieszkaniowe: uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę i zmianę sposobu użytkowania i niezwłocznie przystąpił do budowy (dziennik budowy zawierający wpis o rozpoczęciu robót złożono w toku postępowania), której nie przerywał i w konsekwencji uzyskał pozwolenie na użytkowanie budynku. Prawdą jest, że nawet decyzja o pozwoleniu na budowę nie gwarantuje sama przez się tego, że budynek i grunt będą przez skarżącego zmienione w ten sposób, że budynek podlegający przebudowie będzie wykorzystywany przede wszystkim na cele mieszkaniowe. Jeżeli jednak, tak jak w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z tymi decyzjami zostaje, bez zbędnej zwłoki, przebudowany budynek, oczywiście już mieszkalny, to trwała zmiana przeznaczenia budynku i gruntu nastąpiła w istocie już w momencie rozpoczęcia prac związanych z wnoszeniem takiego budynku. Wniosek taki jest tym bardziej uzasadniony, że w chwili orzekania o trwałości zmiany przeznaczenia jest oczywiste, że żadna z ustawowych przesłanek, która mogłaby uzasadniać utratę mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaszła. Co więcej została już wydana również decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Ta ostatnia decyzja nie jest więc, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, stwierdzeniem, że zmiana przeznaczenia gruntu dopiero nastąpiła, lecz potwierdza jednoznacznie, że przebudowa budynku na mieszkalny, co miało decydujące znacznie dla oceny tego w jakim celu jest wykorzystywany budynek i grunt, zostało zakończone. Jeżeli bowiem podatnik przystępuje do budowy budynku mieszkalnego, to w sposób trwały i dający się jednoznacznie stwierdzić manifestuje on swoją wole wykorzystywania gruntu na cele mieszkaniowe. Tylko wobec tego, gdyby w trakcie realizacji takiej budowy wystąpiły okoliczności, które uzasadniają cofnięcie pozwolenia na budowę, należałoby rozważyć, czy pomimo rozpoczęcia przebudowy budynku na mieszkalny, trwała zmiana przeznaczenia tego budynku i gruntu jednak nie nastąpiła. Przy ocenie, czy nastąpiła trwała zmiana przeznaczenia budynku i gruntu uzasadniająca zmianę stawki podatku, którą zobowiązany jest płacić Skarżący, decydujące znacznie ma zachowania samego użytkownika wieczystego. Decyzje o warunkach zabudowy, pozwoleniu na budowę, czy pozwoleniu na użytkowanie budynku mogą być tylko jednym z elementów, które ułatwiają tę ocenę. Jeżeli, tak jak w rozpoznawanej sprawie, Skarżący rozpoczął budowę budynku mieszkalnego, a z przedstawionych przez niego decyzji administracyjnych wynika, że budowa ta przebiegała bez zbędnych przerw i budynek nadaje się do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem, to trwała zmiana przeznaczenia budynku i gruntu nastąpiła już w chwili rozpoczęcia budowy. Już wtedy bowiem rozpoczęto wykorzystywanie gruntu na cele mieszkaniowe. Rozpoczęcie budowy budynku mieszkalnego powoduje zaś, że zasadnie można przyjąć, iż od tej chwili grunt jest już wykorzystywana na cel mieszkaniowe. Tylko wobec tego, gdyby budowa została przerwana lub tak przeprowadzona, że wzniesiony budynek nie może być wykorzystywany na cele mieszkalne organ I instancji mógł zasadnie twierdzić, że nie nastąpiła trwała zmiana przeznaczenia budynku i gruntu: na cele mieszkaniowe, a nie gospodarcze. 3. tak samo jak wyżej, Skarżący zarzuca wadliwe ustalenia faktyczne i prawne odnoszące się do punktów 2 i 3 tabeli zawartej w zaskarżonej decyzji, skoro wydzierżawione od Gminy Miasto [...] (następnie scalone) miały ścisły związek z budową budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Co oczywiste w okolicznościach faktycznych i prawnych opisanej sytuacji, Skarżący nigdy żadnej działalności gospodarczej nie prowadził na tych działkach i nie służyły te działki prowadzonej przez skarżącego działalności. W tym stanie sprawy Skarżący wniósł jak na wstępie z uwagi na konieczność wniesienia niniejszej skargi w opisanej sytuacji z podanych dotychczas przyczyn oraz oświadczył, że w całości podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie wymiaru podatku przedmiotów objętych zaskarżoną decyzją i decyzją ją poprzedzającą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej zgodności z prawem uznał bowiem, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.". Jak wynika z akt sprawy, decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 07.05.2015 r. (utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 07.08.2015 r.), została wydana w oparciu o art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej "O.p.". W sentencji tej decyzji organ I instancji orzekł o ustaleniu wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012, wskazując jako przedmiot opodatkowania: działkę nr [...], obejmującą grunt o powierzchni [...] m² oraz posadowiony nań budynek o powierzchni [...] m² pod działalność gospodarczą), działkę nr [...] o powierzchni [...] m² (położoną przy ulicy [...], obejmującą grunt pod działalność gospodarczą) oraz grunty dzierżawione o łącznej powierzchni [...] m² (bez oznakowania działek). W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz, że Podatnik jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, po czym uzasadniono zastosowane stawki podatkowe w stosunku do ww. działek. Końcowo zaś organ I instancji wskazał, że niniejsza decyzja obejmuje nowe przedmioty opodatkowania (nabyte , wydzierżawione w roku 2012). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – na skutek złożonego odwołania - zaskarżoną decyzją z dnia 07.08.2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji z dnia 07.05.2015 r. odnosząc się w uzasadnieniu do ustaleń faktycznych dotyczących działki zabudowanej o nr [...]. Sumując, organ odwoławczy wskazał, że w świetle wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie decyzja organu I instancji ustaliła wysokość podatku we właściwej kwocie. Jak wynika ze wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zawartych w ostatnim wyroku dotyczącym zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r., tj. w wyroku z dnia 03.12.2014 r., sygn. akt I SA/Sz 641/14, Sąd ten uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24.04.2014 r., [...], oraz poprzedzające ją decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia 29.11.2013 r., nr [...], oraz z dnia 27.03.2012 r., nr [...], wydane w trybie art. 254 O.p. w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r., wskazując, że w niniejszej sprawie w dniu 09.02.2012 r. została już wydana decyzja ostateczna, którą ustalono Podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł, i którą to decyzję doręczono Podatnikowi w dniu 11.02.2012 r. (brak decyzji ostatecznej w aktach administracyjnych). Sąd ten wyjaśnił, że w ustawie - Ordynacja podatkowa ani w ustawie o podatkach i opłata lokalnych nie ma przepisu, z którego wynikałaby konieczność objęcia jedną decyzją podatkową, ustalającą podatek od nieruchomości za dany okres, wszystkich składników majątku należących do podatnika. Jeżeli w trakcie roku podatkowego następowały zmiany w majątku podatnika i stąd wynikała konieczność objęcia opodatkowaniem nowych nieruchomości nie ma przeszkód, aby organ podatkowy wydał decyzję podatkową obejmującą nowy przedmiot opodatkowania z zachowaniem reguł postępowania podatkowego. Sąd ten zwrócił także uwagę, że organ odwoławczy w swojej decyzji nie zawarł uzasadnienia zastosowania trybu z art. 254 O.p. mimo, że w niniejszej sprawie przedmiotem była decyzja wydana w trybie art. 254 O.p. Tym samym – jak wskazał Sąd - konieczne jest ustalenie przez organ podatkowy, czy zmiana okoliczności faktycznych, mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowych, nastąpiła po doręczeniu decyzji ostatecznej. Zwrócono przy tym uwagę na fakt zawiadomienia organu podatkowego o ww. zmianach. Sąd ten zgodził się z organem podatkowym, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże wskazał również, że zmiana danych wynikająca z ewidencji gruntów i budynków może być podstawą do zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 O.p., lecz zmiana ta musi wystąpić w warunkach opisanych ww. przepisem i dotyczyć przedmiotu opodatkowania, objętego decyzją ostateczną (decyzją zmienianą). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe naruszyły art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 254 O.p. Wobec powyższego – według końcowych wskazań Sądu - organ podatkowy zobowiązany był ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Organ podatkowy powinien rozważyć, czy dąży do zmiany ostatecznej decyzji z dnia 9 lutego 2012 r. na podstawie art. 254 O.p., czy też chce zastosować inny tryb szczególny wzruszenia prawomocnej decyzji podatkowej zgodnie z przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa lub też, czy chce przeprowadzić postępowanie podatkowe w ramach art. 21 § 1 lub § 3 O.p. Każda z wyżej wymienionych sytuacji wiąże się z zastosowaniem przez organ podatkowy innych przepisów postępowania. Wydanie przez organ podatkowy decyzji wiąże się z zebraniem i oceną materiału dowodowego, która następuje w uzasadnieniu decyzji. Ponadto decyzja musi spełniać przesłanki wymienione w art. 210 O.p. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ I instancji nie wykonał wskazań Sądu zawartych w ww. wyroku z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14, przy czym wyjaśnić należy, że w myśl art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że w wyniku analizy akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2012, stwierdził brak w tych aktach pełnej dokumentacji rozpoznawanej sprawy, w tym ostatecznej decyzji z dnia 09.02.2012 r., o jakiej mowa w ww. wyroku WSA w [...] z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14, co uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie przedmiotu opodatkowania tą decyzją w stosunku do przedmiotu opodatkowania objętego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 07.05.2015 r. Wprawdzie z analizy decyzji organu I instancji z dnia 07.05.2015 r. wynika, że decyzja ta obejmuje nowe przedmioty opodatkowania (nabyte, wydzierżawione) w roku 2012, jednakże w świetle m. in. zarzutów skargi co do opodatkowania tych samych przedmiotów opodatkowania oraz wobec braku w aktach administracyjnych sprawy kluczowego dokumentu, jakim jest ostateczna decyzja organu podatkowego I instancji z dnia 09.02.2012 r., którą ustalono już skarżącemu Podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2012, Sąd nie jest w stanie ocenić tej spornej kwestii. Nadto, zwrócić należy uwagę, że organ I instancji, mimo wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14, nie zawarł w podstawie faktycznej decyzji z dnia 07.05.2015 r. wyjaśnienia co do zastosowanego trybu z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. Z analizy akt sprawy wynika, że po doręczeniu Podatnikowi w dniu 11.02.2012 r. ww. decyzji ostatecznej z dnia 09.02.2012 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r., nastąpiła zmiana stanu faktycznego w roku podatkowych 2012, gdyż Podatnik złożył dwie korekty informacji podatkowej IN-1 w związku z nabytymi w roku 2012 nieruchomościami (tj. działki gruntu zabudowanego budynkiem o nr [...], nabytej na podstawie aktu notarialnego z dnia 18.04.2012 r. - korekta informacji podatkowej [...] z dnia 29.08.2012 r. - oraz działki gruntu o nr [...], nabytej na podstawie aktu notarialnego z dnia 16.05.2012 r. - korekta informacji podatkowej [....] z dnia 01.08.2012 r. - oraz wydzierżawionymi na mocy umowy dzierżawy Nr [...] z dnia 18.09.2012 r. działkami o numerach: [...] obręb [...], położonymi w [...]u przy ulicy [...] o łącznej powierzchni [...] m²), co uzasadniałoby zastosowanie trybu 254 O.p., gdyż po doręczeniu Podatnikowi decyzji ostatecznej w dniu 11.02.2012 r. nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych co do przedmiotu opodatkowania za rok 2012 r. Organ podatkowy I instancji wskazał wprawdzie w uzasadnieniu decyzji z dnia 07.05.2012 r., że niniejsza decyzja obejmuje nowe przedmioty opodatkowania (nabyte, wydzierżawione w roku 2012), po czym za wyrokiem WSA w [...] z dnia 03.12.2012 r. wyjaśnił, że ani w ustawie - Ordynacja podatkowa ani w ustawie o podatkach i opłata lokalnych nie ma przepisu, z którego wynikałaby konieczność objęcia jedną decyzją podatkową, ustalającą podatek od nieruchomości za dany okres, wszystkich składników majątku należących do podatnika. Jeżeli w trakcie roku podatkowego następowały zmiany w majątku podatnika, i stąd wynikała konieczność objęcia opodatkowaniem nowych nieruchomości, nie ma przeszkód, aby organ podatkowy wydał decyzję podatkową obejmującą nowy przedmiot opodatkowania z zachowaniem reguł postępowania podatkowego. Jednak jest to niewystarczające w świetle wskazań Sądu w wyroku I SA/Sz 641/14. Organ podatkowy I instancji zobowiązany był uzasadnić zastosowany tryb z art. 21 § 1 pkt i § 5 O.p., gdyż wobec Podatnika wydana już została decyzja wymiarowa w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2012 i jest ona ostateczna, jednakże brak jej w aktach administracyjnych sprawy. Organ ten powinien również wyjaśnić w podstawie faktycznej, co było przedmiotem opodatkowania ostatecznej decyzji z dnia 09.02.2012 r., w celu możliwości dokonania oceny i zweryfikowania twierdzeń organu w stosunku do twierdzeń Skarżącego. Przypomnieć przy tym należy za wyrokiem Sądu z dnia 03.12.2014 r., że powołany w podstawie prawnej decyzji organu I instancji z dnia 07.05.2015 r. przepis art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. w stosunku do art. 254 O.p. stanowią dwa wzajemnie wykluczające się tryby prowadzenia postępowania podatkowego. Każda z wyżej wymienionych sytuacji wiąże się z zastosowaniem przez organ podatkowy innych przepisów postępowania. Wydanie przez organ podatkowy decyzji wiąże się z zebraniem i oceną materiału dowodowego, która następuje w uzasadnieniu decyzji. Ponadto, decyzja musi spełniać przesłanki wymienione w art. 210 O.p. Postępowanie prowadzone w oparciu o przepis art. 254 O.p. nie może zmierzać do powtórnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną co do tego samego przedmiotu opodatkowania. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jednak pełnej dokumentacji rozpoznawanej sprawy, w szczególności - jak już wyżej wskazano - brak jest decyzji ostatecznej z dnia 09.02.2012 r. oraz jej dowodu doręczenia, chociaż okoliczność jej doręczenia Podatnikowi w dniu 11.02.2015 r. wynika z wyroku WSA w [...] z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14. Zwrócić należy jednak uwagę, że akta administracyjne sprawy powinny być prowadzone w sposób przewidziany w art. 171a O.p. Z treści metryki sprawy winny wynikać m. in. wszystkie czynności podejmowane chronologicznie w sprawie, które winny być udokumentowane i na bieżąco aktualizowane. Akta administracyjne rozpoznawanej sprawy nie spełniają tych wymogów, nie zawierają pełnej dokumentacji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2012 r., co uniemożliwia zbadanie rozpoznawanej sprawy, z uwzględnieniem kompetencji Sądu przewidzianych art. 135 P.p.s.a., a tym samym utrudnia jej prawidłowe rozstrzygnięcie, a w konsekwencji wywołuje negatywne skutki dla strony. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 54 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Oznacza to, że akta administracyjne sprawy przekazane sądowi muszą odpowiadać wymogom określonym w ww. art. 171 a ustawy – Ordynacja podatkowa. Obecnie obowiązujący przepis art. 54 § 2 P.p.e.a. doprecyzował obowiązek organu co do sposobu i zakresu przekazywanych akt administracyjnych sprawy i wprost już wymaga od organu, by ten przekazywał skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, co świadczy, że sąd również i w tym kontekście ocenia badaną sprawę, a więc, czy nie doszło do innego naruszenia (tutaj, któregokolwiek wymogu ustawowego w zakresie sposobu prowadzenia akt administracyjnych), jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). Wskazać zatem ponownie należy, że zastosowanie przez organ podatkowy trybu z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. - co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - możliwe jest jedynie w odniesieniu składników majątku podatnika nie objętych decyzją ostateczną. W aktach sprawy brak jest jednak decyzji ostatecznej wraz z dowodem jej doręczenia, jak również brak jest odniesienia w podstawie faktycznej decyzji z dnia 07.05.2015 r. co do wydanej już w tej sprawie decyzji ostatecznej, określenia jej przedmiotu opodatkowania, wyjaśnienia, czy zaistniała zmiana przedmiotu opodatkowania po doręczeniu decyzji ostatecznej oraz brak wyjaśnienia co do zastosowanego trybu. W przypadku bowiem, gdyby zmiana okoliczności faktycznych dotyczyła tych samych składników majątku podatnika, stanowiących już przedmiot opodatkowania w decyzji ostatecznej, która to zamiana nastąpiłaby po doręczeniu decyzji ostatecznej, organ podatkowy zobowiązany byłby rozstrzygnąć sprawę (wydać decyzję) na podstawie art. 254 O.p., przy czym w podstawie faktycznej powinien uzasadnić zastosowanie tego trybu, w tym wyjaśnić, jakie zmiany wystąpiły w stanie faktycznym dotyczącym roku podatkowego 2012, które zaszły po dacie doręczenia decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie, organ podatkowy I instancji wydając decyzję z dnia 07.05.2015 r. zastosował tryb z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p., nie wyjaśniając w ogóle tej kwestii Stronie, mimo wskazań Sądu w wyroku z dnia 03.12.2014 r. oraz mimo, że wcześniej wydał w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2012 decyzję z dnia 09.02.2012 r. i decyzja ta jest decyzją ostateczną (co wynika z wyroku WSA z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14), natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało tę wadliwą decyzję w mocy. Z tego powodu, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji, mając na uwadze, że organy podatkowe obu instancji prowadziły postępowanie podatkowe z naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postepowania podatkowego przewidzianych przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa, a w szczególności art. art. 120 -125 oraz art. 127, zgodnie z którym organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ustalenia, czy organ I instancji prawidłowo zastosował i wyjaśnił podstawę prawną oraz stan faktyczny (podstawę faktyczną) w rozstrzygniętej sprawie. Wady decyzji organów obu instancji uniemożliwiały pozostawienie ich w obrocie prawnym. Ich usunięcie jest niezbędne dla końcowego prawidłowego załatwienia sprawy. Organy podatkowe, wydając powyższe decyzje naruszyły art. 210 § 5 O.p. przez brak wskazania w swoich decyzjach uzasadnienia faktycznego i prawnego co do zastosowanego trybu z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. Jak już wyżej wskazano - co również wskazywał Sąd w wyroku z dnia 03.12.2014 r. - postępowania podatkowe prowadzone na podstawie art. 254 O.p. albo art. 21 § 1 lub § 3 O.p. stanowią odmienne tryby prowadzenia postępowania, które wzajemnie się wykluczają. Podatnik podatku od nieruchomości zobowiązany jest do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych [...], w której podaje składniki swojego majątku podlegające opodatkowaniu. Dane wynikające z takiej informacji są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że organ podatkowy kwestionuje prawidłowość ww. informacji. Wówczas organ podatkowy zobowiązany jest wszcząć postępowanie podatkowe w celu określenia wymiaru podatku od nieruchomości we właściwej wysokości. Tryb ten stosuje się do wydania decyzji ustalającej (określającej) wysokość podatku podatnikowi, lecz nie do zmiany decyzji ostatecznej ustalającej (określającej) ten podatek. Z akt podatkowych sprawy wynika, że organ podatkowy w związku z wyrokiem WSA w [...] z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14, wszczął w dniu 01.04.2015 r. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2012 r., nie wskazując jednak zakresu przedmiotu tego postępowania (przedmiotu opodatkowania). Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji wydał decyzję w dniu 07.05.2015 r. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy, nie odnosząc się w ogóle do wskazań Sądu zwartych w ww. wyroku z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14, oraz pomijając zarzuty odwołania Strony zawarte w pkt. 3, tj. do ustaleń organu I instancji dotyczących działki o nr [...] oraz działek dzierżawionych. W tym stanie sprawy, Sąd wobec stwierdzenia, że organ I instancji prowadził postępowanie podatkowe z naruszeniem podstawowych zasad procesowych wymaganych przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa oraz, że decyzja organu podatkowego I instancji z dnia 07.05.2015 r. jest również dotknięta tymi wadami, uznał, że decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Także decyzja organu odwoławczego z dnia 07.08.2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, jako dotknięta wskazanymi wyżej wadami, musiała zostać uchylona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu swojej decyzji również nie ustosunkowało się do zastosowanego trybu z art. 21 § 1 O.p., mimo wskazań Sądu w wyroku I SA/Sz 641/14, nie odniosło się zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej ani też do wszystkich okoliczności faktycznych zaistniałych w rozpoznawanej sprawie, a w szczególności do okoliczności, że w niniejszej sprawie wydano już decyzję ostateczną ustalającą skarżącemu Podatnikowi podatek od nieruchomości za 2012 r., które rzutowały na sposób prowadzenia postępowania podatkowego w określonym trybie. Z tych też powodów zaskarżona decyzja również została przez Sąd uchylona, co skutkowało, że przedwczesne było merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Podkreślić ponownie należy, że przedmiotem skargi była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną w trybie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje już decyzja ostateczna z dnia 09.02.2012 r. ustalająca Skarżącemu podatek od nieruchomości za 2012 r., której brak jest w aktach sprawy, przy czym organy obu instancji w ogóle nie wyjaśniły zastosowanego trybu, wbrew wskazaniom Sądu. Wobec powyższego, organ podatkowy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Organ podatkowy powinien zatem w pierwszej kolejności spowodować skompletowanie i chronologiczne uprządkowanie akt administracyjnych sprawy zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 171a ustawy – Ordynacja podatkowa, a następnie, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu konieczne jest ustalenie przez organ podatkowy, który tryb faktycznie ma zastosowanie w okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w niniejszej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2012. Jeżeli ma zastosowanie tryb z art. 254 O.p., należy ustalić, czy zmiana okoliczności faktycznych, mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowych, nastąpiła po dacie doręczeniu decyzji ostatecznej. Zwrócić przy tym należy uwagę w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy - zgodnie ze wskazówkami Sądu w wyroku z dnia 03.12.2014 r. - w jakiej dacie doszło do zawiadomienia organu podatkowego w drodze informacji podatkowej [...] o nabytych w roku 2012 nieruchomościach, i czy informacja ta obejmuje nowy przedmiot opodatkowania, czy też dotyczy zmiany przedmiotu opodatkowania, objętego ostateczną decyzją z dnia 09.02.2012 r. W przypadku, gdy organ podatkowy stwierdzi, że po doręczeniu w dniu 11.02.1012 r. Podatnikowi decyzji ostatecznej z dnia 09.02.2012 r., Podatnik nabył inne nieruchomości niż wskazane w decyzji ostatecznej, a zatem istnieje nowy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok podatkowy 2012, to organ podatkowy w stosunku do tego nowego przedmiotu opodatkowania zobowiązany jest ustalić odrębną decyzją wydaną w trybie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. (przepisy szczególne przewidują inny tryb ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne), podatek zgodnie z danymi zawartymi w informacji podatkowej, chyba że dane zawarte w złożonej informacji podatkowej Podatnika, mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym, to wówczas organ podatkowy może zakwestionować dane zawarte w informacji podatkowej i w wyniku wszczętego i przeprowadzonego postępowania podatkowego wymierzyć podatek w innej wysokości (odrębną decyzją w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. tylko w zakresie nowego przedmiotu opodatkowania (nowych składników majątkowych Podatnika, zgłoszonych organowi podatkowemu), co jednak należy wyczerpująco wyjaśnić w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji, stosownie do wymogów przewidzianych w art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 O.p., w tym wyjaśnić zastosowany w sprawie tryb prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W badanej sprawie organy podatkowe obu instancji, wbrew wymogom przewidzianym art. 210 § 4 O.p., nie wyjaśniły Skarżącemu w sposób wyczerpujący, tak by strona zrozumiała argumentację uzasadniającą prawidłowość rozstrzygnięcia, a w szczególności nie wyjaśniły kwestii co do zastosowanego trybu prowadzonego postępowania. Zatem, mając na uwadze, że w niniejszej sprawie organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe wbrew wskazaniom Sądu zawartym wyroku z dnia 03.12.2014 r., nadal z naruszeniem zasad określonych przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa, przy czym wskazane wyżej uchybienia procesowe mogły mieć wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji. W związku z tym, organ podatkowy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Organ podatkowy powinien zatem wykonać wskazania Sądu zawarte wyroku z dnia 03.12.2014 r., I SA/Sz 641/14, uwzględnić dodatkowe wskazania Sądu wynikające z niniejszego wyroku co do uzupełnienia i uporządkowania akt administracyjnych niniejszej sprawy, a nstepnie rozważyć, czy dąży do zmiany ostatecznej decyzji z dnia 09.02.2012 r. na podstawie art. 254 O.p., czy też chce przeprowadzić postępowanie podatkowe w ramach art. 21 § 1 O.p. W tym stanie sprawy, z uwagi na wyżej opisane wady zaskarżonej decyzji oraz nieprawidłowości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, których wystąpienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego nie orzeczono na podstawie art. 210 § 1 P.p.s.a. wobec braku wniosku Skarżącego o zwrot kosztów.