I SA/Sz 1180/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok, po wznowieniu postępowania oddala skargę. 1. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. decyzją z dnia [..] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania B. K. - dalej powoływanego jako: "Skarżący" utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia w całości – po wznowieniu - decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na nieistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. 749 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "O.p.". 2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w S. – dalej powoływany jako: "Dyrektor IS" przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że decyzja Dyrektora IS z dnia [...] r. nr [...] , której wzruszenia domaga się Skarżący poddana była kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – wyrokiem oddalającym skargę z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 157/10, a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny –wyrokiem oddalającym skargę kasacyjną z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2588/10. Pismem z dnia 3 lutego 2013 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z dnia 9 grudnia 2009 r., utrzymującego w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. – dalej powoływanego jako: "Dyrektora UKS" z dnia 3 kwietnia 2008 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Jako podstawę prawną wniosku Skarżący wskazał przepisy art. 240 § 1 O.p., tj. wyjście na jaw nowych okoliczności i dowodów w sprawie, które nie były przedmiotem rozpatrywania. Za takie Skarżący uznał orzeczenia sądowe wydane w sprawach cywilnych o uzgodnienie treści księgi wieczystej, w której występował, jako pozwany. 3. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor IS wznowił postępowanie w sprawie. Następnie po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora IS z dnia [...] r., nr [...] w całości z uwagi na nieistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Dyrektor IS, w związku z tym, że Skarżący nie wskazał podstawy prawnej wniosku o wznowienie postępowania w postaci konkretnego przepisu, przed wydaniem rozstrzygnięcia zbadał wszystkie przesłanki wymienione w art. 240 § 1 O.p. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IS odniósł się szczegółowo do trzech przesłanej, tj. z art. 240 § 1 pkt 4, 5 oraz 7 O.p. 4. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Skarżący wskazał, że Dyrektor IS powinien rozpatrzyć zarzuty i wnioski zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie, uchylić w całości decyzję dotychczasową i umorzyć postępowanie w sprawie z uwagi na wadliwość wydanej decyzji podatkowej. Skarżący ponadto złożył dwa pisma procesowe, tj. pismo z dnia 15 lutego 2014 r. oraz pismo z dnia 12 czerwca 2014 r., w których znalazła się argumentacja wcześniej zaprezentowana w odwołaniu z dnia 7 września 2013 r. oraz szereg wniosków dowodowych z żądaniem ich przeprowadzenia. 5. Utrzymując w mocy swoją decyzję z [...] r. nr [...] Dyrektor IS wskazał, że przedmiotem wznowieniowego postępowania odwoławczego nie było ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, czego konsekwentnie domagał się Skarżący. Zdaniem Dyrektora IS decyzja nie była dotknięta żadną z kwalifikowanych wad procesowych. Ponadto odmówił powołania biegłego rzeczoznawcy oraz biegłego rewidenta, wyłączenia pracownika IS, przesłuchania pracownika IS, przeprowadzenia rozprawy, przesłuchania Skarżącego, przeprowadzenia dowodu z akt sądowych o sygn. akt [...] . Wskazane powyżej wnioski Skarżący zamieścił w odwołaniu z dnia 7 września 2013 r. oraz w piśmie z dnia 15 lutego 2014 r. W skutek przeprowadzenia postępowania odwoławczego Dyrektor IS wydał w dniu [...] r., decyzję nr[...] . 6. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora IS, pismem z dnia 23 sierpnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora IS – działającego, jako organ odwoławczy. Wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora IS z [...] r., nr [...] w całości, uchylenie decyzji Dyrektora IS z dnia [...] r., nr [...] w całości, rozpoznanie wniosków dowodowych, umorzenie postępowania egzekucyjnego, zawieszenie postępowania egzekucyjnego, zawieszenie postępowania sądowego, zwolnienie z konieczności ponoszenia kosztów sądowych, Skarżący zarzucił naruszenia przepisów: – art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 ust. 1, art. 124, art. 125 ust. 1, art. 130 ust. 1 pkt 2, art. 139, art. 180, art. 181, art. 182, art. 187, art. 188, art. 191, art. 194, art. 200a ust. 2, art. 240 ust. 1 O.p., – niewłaściwą ocenę materiału dowodowego w całości, – niewłaściwe rozpatrzenie, bądź całkowite pominięcie wniosków dowodowych Skarżącego zawartych w pismach procesowych z dnia 3 lutego 2013 r., 17 czerwca 2013 r., 7 września 2013 r., 15 lutego 2014 r. oraz 12 czerwca 2014 r. 7. Uzasadniając skargę Skarżący powtórzył argumentację wyrażoną uprzednio w treści pism procesowych złożonych w toku postępowania wznowieniowego, dokonując w istocie powielenia. Skarżący powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Dyrektora IS dotyczące podstaw wznowienia postępowania zamieszczonych w art. 240 § 1, polegających na: – naruszeniu przepisu art. 240 § 1 pkt 3 O.p. z uwagi na szereg naruszeń, jakich dopuścił się pracownik Izby Skarbowej w S. przy rozpoznawaniu spornej sprawy, co czyniło wniosek Skarżącego o wyłączenie, w pełni zasadnym, – naruszeniu przepisu art. 240 § 1 pkt 4 O.p., ponieważ Skarżący nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, z uwagi na brak właściwego zawiadomienia podatnika o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do zebranych materiałów i dowodów w sprawie, – naruszeniu przepisu art. 240 § 5 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia odpowiednich czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i oparcie się na fragmentarycznych ustaleniach, zwłaszcza gdy Skarżący postępowania zwróciła uwagę na ważne dla niej okoliczności faktyczne. Przy czym brak rozpatrzenia w niniejszej sprawie istotnych zdaniem Skarżącego dowodów w sprawie świadczy o celowym działaniu organu prowadzącego postępowanie podatkowe na szkodę odwołującego, co w konsekwencji niewątpliwie winno stanowić podstawę do uchylenia decyzji, – błędnym ustaleniu kosztów uzyskania przychodów bez uwzględnienia opinii rzeczoznawcy majątkowego w zakresie wyceny nieruchomości będącej przedmiotem aportu do spółki K. K. Sp. z o.o., czym naruszono przepis art. 240 § 1 pkt 6 O.p., ponieważ decyzja wydana została bez wymaganego prawem stanowiska innego organu, w tym przypadku bez wymaganego stanowiska w postaci sporządzonego operatu szacunkowego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego, – naruszeniu przepisu art. 240 § 1 pkt 8 O.p. z uwagi na wydanie decyzji na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją RP, ponieważ zgodnie z wyrażonymi w art. 120 O.p. zasadami legalizmu i praworządności organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Zasada praworządności jest zaś konsekwencją normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego, Dyrektor IS zobowiązany był z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 240 § 1 O.p. do uchylenia w całości decyzji z dnia 9 grudnia 2009 r. 8. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty Skarżącego zawarte w skardze, Dyrektor IS uznał za bezzasadne, wskazując że nie znajdują uzasadnienia w stanie prawnym i faktycznym sprawy. 9. Na rozprawie Skarżący złożył do akt sprawy pismo z dnia 14 września 2015 r. w którym podtrzymał w całości wszystkie zarzuty i wnioski skargi, wniósł o przeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego sporządzonego przez Z. G. i T. D., opinii K. S. R. M., pozwu o ustalenie z dnia 1 września 2015 r. oraz na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w K. – o ustalenie. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że przedłożony przez niego operat szacunkowy sporządzony przez Z. G. i T. D. został wadliwie wykonany przez osoby nie będące do tego upoważnione. W konsekwencji zdaniem Skarżącego doszło do sfałszowania dokumentu urzędowego, a w związku z tym zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Wbrew zapatrywaniom Dyrektora IS okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. 10. Na rozprawie Sąd, oddalił wnioski dowodowe zamieszczone w skardze oraz w pismach Skarżącego oraz oddalił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie, czemu dał wyraz w protokole rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 11. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a.". W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżone decyzje Dyrektora IS nie naruszają prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 12. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Postępowanie to unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji podatkowej. Służy ochronie praw nabytych podatników, ale także ochronie ogólnego porządku prawnego, poprzez zapobieganie wielokrotnemu rozstrzyganiu tych samych spraw. Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. 749 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "O.p.". decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w powołanej ustawie oraz ustawach podatkowych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu podatkowym, stosownie do regulacji zawartej w art. 240 § 1 O.p., wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest, jeżeli zachodzi przynajmniej jedna z przyczyn enumeratywnie w nim wyliczonych. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególną uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach. Powyższe potwierdził w orzeczeniu z dnia 19 stycznia 2010 r., o sygn. akt I FSK 1848/08 Naczelny Sąd Administracyjny. Zauważył, że "granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p." (orzeczenie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). 13. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzja Dyrektora IS z dnia [...] r. nr [...] , której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się Skarżący, jest nie tylko ostateczna, ale i prawomocna. Poddana została bowiem kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. (wyrok z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 157/10), ale także Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2588/10). Zarówna skarga, jak i skarga kasacyjna zostały oddalone. Decyzja korzysta zatem ze szczególnej ochrony prawnej. Wskazać należy, że na podstawie art. 170 p.p.s.a. i art. 171 p.p.s.a., Sąd związany jest oceną prawną dokonaną przez NSA we wskazanym powyżej prawomocnym wyroku. Ta sama zasada dotyczy Dyrektora IS, który także jest związany rozstrzygnięciem NSA. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, wznowienie postępowania administracyjnego jest dopuszczalne. Warunkiem koniecznym, jest jednak ujawnienie lub wystąpienie okoliczności uzasadniających wznowienie takiego postępowania. 14. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty został na sformułowanej przez Skarżącego podstawie prawnej wznowienia, tj. wyjście na jaw nowych okoliczności i dowodów w sprawie, które nie były przedmiotem rozpatrywania. Za takie, Skarżący uznał orzeczenia sądowe wydane w sprawach cywilnych o uzgodnienie treści księgi wieczystej, w której występował jako pozwany. W zakresie naruszenia norm prawnych Dyrektor IS przeanalizował przesłanki z art. 240 § 1 O.p. oraz na podstawie wskazanej przez Skarżącego podstawie prawnej odniósł się szczegółowo do przesłanej z art. 240 § 1 pkt 4, 5 i 7 O.p. 15. O zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. (tj. strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) można mówić wówczas, gdy strona w terminie przewidzianym w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wniesie żądanie wznowienia postępowania. Sąd podziela wyrażony w decyzji pogląd, że podstawą uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowionego postępowania nie może być jej wydanie przed terminem do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Sąd wskazuje, że nie został spełniony warunek, zgodnie z którym żądanie nie może zostać wniesione po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Decyzja z dnia [..] r. doręczona została Skarżącemu w dniu 28 grudnia 2009 r., to jest ponad trzy lata przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. 16. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania jest dopuszczalne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Dla zaistnienia niniejszej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: – muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, – musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 240 O.p., w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2013). Norma zawarta w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ponadto okoliczności faktyczne lub dowody muszą być dla sprawy istotne, tj. dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, a więc mają mieć w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., sygn. III SA 2484/01, Lex nr 146074). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, z którym zgadza się Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, iż nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z 10 lutego 1999r., III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62). W okolicznościach niniejszej sprawy należy zgodzić się z Dyrektorem IS, że wskazywane przez Skarżącą okoliczności dotyczące wyroków: Sądu Rejonowego w K. z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I C 181/08 i 10 czerwca 2009 r., sygn. akt I C 182/08 oraz wyroki Sądu Okręgowego w K. z 15 października 2009 r., sygn. akt VII Ca 633/09 i VII Ca 617/09), bądź też (niektóre z nich) jeszcze nie istniały (wydane zostały po dniu wydania decyzji ostatecznej - wyroki Sądu Najwyższego z 14 maja 2010 r., sygn. akt II CSK 65 i 66/10, wyroki Sądu Okręgowego w K. z 21 października 2010 r., sygn. akt VII Ca 629 i 630/10 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 21 października 2011 r., sygn. akt II CSK 169 i 170/11). Jak wskazał Dyrektor IS, powoływane wyroki były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, a ponadto nie mają one istotnego znaczenia dla sprawy zakończonej decyzją z dnia 9 grudnia 2009 r. (ze szczególnym wskazaniem na orzeczenia w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej ze stanem prawnym). Przedmiotem opodatkowania bowiem nie była umowa, na podstawie której Skarżący nabył własność nieruchomości (stanowiących następnie przedmiot wkładu), ale samo zdarzenie objęcia udziałów. 17. Sąd podziela, także stanowisko Dyrektora IS, w zakresie trzeciej przesłanki opisanej w art. 240 § 1 pkt 7 O.p., który stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Dyrektor IS potwierdził, że decyzja została wydana w oparciu o powołane wyżej orzeczenia sądu rejestrowego, które jednak nie zostały uchylone ani zmienione w sposób mogący mieć wpływ na jej treść. 18. Zgonie z powyższym nie zostały spełnione przesłanki, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. Ponadto za chybione, Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi. W sprawie niniejszej nie zostały naruszone zasady ogólne postępowania podatkowego wynikające z przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 ust. 1, art. 124, art. 125 ust. 1 O.p., a ponadto art. 130 ust. 1 pkt 2, art. 139, art. 180, art. 181, art. 182, art. 187, art. 188, art. 191, art. 194, art. 200a ust. 2 O.p. 19. Dyrektor IS podejmował prawidłowe czynności w zakresie składanych przez Skarżącego wniosków. Nie ulega wątpliwości, że zmierzały one do ponowienia w toku postępowania nadzwyczajnego czynności, właściwych dla postępowania w trybie zwykłym. Skarżący kwestionował ustalenia Dyrektora IS poczynione w ramach zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej postępowaniem w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zgodnie z powyższym, Sąd podziela stanowisko Dyrektora IS, w zakresie odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów, wyłączenia pracowników, przeprowadzenia rozprawy. 20. Nawiązując do złożonego przez Skarżącego na rozprawie pisma, Sąd wskazuje, że nie może ono odnieść oczekiwanych przez Skarżącego skutków. Skarżący bowiem zawarł w treści pisma argumentację, w której przekonuje, że podstawą prawną uzasadniającą wznowienie postępowania jest istnienie przesłanki opisanej w art. 240 § 1 pkt 1. 21. Zgodnie z ww. przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Istotny dla niniejszych rozważań jest fakt, że Skarżący nie opierał swojego wniosku o wznowienie postępowania z dnia 3 lutego 2013 r. na przesłance wynikającej z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Uzupełnienie argumentacji stanowi, jak wskazywał Skarżący wadliwy operat szacunkowy. Sąd podkreśla, że ww. przesłanka nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości wydanej przez Dyrektora IS decyzji odmawiającej uchylenia, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie decyzji z [...] r. oraz z [...] r. Podstawa prawna wniosku o wznowienie powinna bowiem, zostać wskazana przez Skarżącego na etapie jego składania, uzupełnianie wniosku w toku postępowania sądowego, uznać należy za spóźnione. Sąd podkreśla, że Skarżący ma otwartą drogę do skierowania wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 1. Jednakże pozytywny dla Skarżącego rezultat, w postaci ewentualnego uchylenia ww. decyzji Dyrektora IS uzależniony jest od spełnienia warunków, o których mowa w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. 22. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.