I SA/Sz 119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. T. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Kierownik biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu K z siedzibą w S wydał w dniu 8 września 2014 r. decyzję, w której przyznał Z T płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości [...] zł. Ww. decyzja została doręczona rolnikowi w dniu 9 września 2014 r. i zawierała pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania. Rolnik złożył w siedzibie organu odwołanie od powyższej decyzji w dniu 24 września 2014 r. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej "Dyrektor ARiMR", wydał w dniu 2 grudnia 2014 r. na podstawie art. 134 w zw. z art. 57 § 1, art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", postanowienie, w którym stwierdził uchybienie przez rolnika terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Organ przedstawił stan faktyczny w sprawie i podał, że odwołanie zostało złożone przez rolnika z uchybieniem terminu czternastodniowego, wynikającego z art. 129 § 2 Kpa. Organ podał również, że rolnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 58 § 1 i 2 Kpa. Organ pouczył rolnika o sposobie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Ww. postanowienie zostało doręczone rolnikowi w dniu 5 grudnia 2014 r. Rolnik złożył w dniu 3 stycznia 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący podał, że złożył odwołanie od ww. decyzji jeden dzień po terminie, tj. 24 września 2014 r. z uwagi na fakt, iż w dniu poprzednim zepsuł mu się samochód. Naprawa pojazdu zakończyła się po godz. 20, a poczta była już nieczynna. W związku z czym zwrócił się o uchylenie ww. postanowienia i przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do skargi dołączył kopie orzeczeń organów i dokumentów urzędowych, które znajdowały się już w aktach sprawy. Dyrektor ARiMR, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wskazać należy, że skarżący złożył skargę na przedmiotowe postanowienie w dniu 3 stycznia 2015 r., tj. w 28 dniu, licząc od dnia doręczenia mu ww. postanowienia, czyli w terminie przewidzianym dla skargi, wynikającym z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Skarżący podał numer i datę ww. postanowienia. Oznaczył swoje pismo jako skargę oraz oznaczył jego adresata jako Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Powyższe, zdaniem Sądu, świadczyło o świadomym działaniu skarżącego, który chciał by jego sprawa została rozpoznana przez Sąd, nie zaś o mylnym skierowaniu tego pisma do Sądu zamiast do Dyrektora ARiMR. Zgodnie z art. 57 § 1 p.ps.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarga złożona przez skarżącego nie zawierała zarzutów w stosunku do organu świadczących o nieprawidłowości wydanego postanowienia. Sąd, analizując zaskarżone postanowienie uznał je za prawidłowe, gdyż organ, wydając nie naruszył prawa. Stosownie do art. 129 § 1 Kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2). W niniejszej sprawie, decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu 9 września 2014 r. i termin do złożenia odwołania od niej upłynął w dniu 23 września 2014 r. Jak wynikało ze skargi, skarżący tego faktu nie kwestionuje. Z uwagi powyższe, organ prawidłowo na podstawie art. 134 Kpa stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący w skardze złożył wniosek do Sądu o przywrócenie mu terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji i uzasadnił go awarią samochodu, która uniemożliwiła mu zachowanie terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z art. 58 § 1 Kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Stosownie do art. 59 § 1 Kpa, o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). Z powyższych przepisów wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organem właściwym był Dyrektor ARiMR. Do tego organu skarżący winien złożyć taki wniosek w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Podkreślić należy, że w zaskarżonym postanowieniu, organ zwrócił skarżącemu uwagę na art. 58 § 1 i 2 Kpa. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.