I SA/Sz 1193/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. J. wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Skarżący na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 - zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniósł o wstrzymanie przez organ II instancji wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w przypadku gdyby tego organ nie uczynił, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej przez sąd. Skarżący wskazał, że ww. wniosek uzasadnia tym, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego celem wyegzekwowania od niego kwoty [...] zł tytułem podatku od nieruchomości za 2013 r. wraz z odsetkami w sytuacji, gdy organy obu instancji dopuściły się licznych uchybień w toku postępowania, w tym w zakresie przyjętych podstaw opodatkowania i przyjętych stawek opodatkowania, doprowadzi do sytuacji, że część majątku skarżącego zostanie zlicytowana celem zaspokojenie ww. należności publicznoprawnej, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego jest ona znacznie zawyżona. Zdaniem skarżącego skuteczne doprowadzenie do wyegzekwowania przedmiotowej należności, w szczególności poprzez licytację majątku skarżącego doprowadzi do nieodwracalnego uszczerbku (znacznej szkody) w jego majątku, w tym spowoduje utratę przez niego składników majątkowych, które będą podlegały zajęciu w toku egzekucji. Skarżący wskazał, że nie posiada wolnych środków w tak znacznej wysokości, które pozwoliłyby mu na dobrowolną zapłatę wyżej wskazanej należności. Organ II instancji nie ustosunkował się do złożonego przez skarżącego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania strony skarżącej. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżący zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnił swojego wniosku w należyty sposób. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OZ 1236/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. W ocenie sądu we wniosku w sposób bardzo ogólny przedstawiono powody uzasadniające przyznanie wnioskodawcy ochrony tymczasowej. Nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że wskutek wykonania decyzji część majątku skarżącego zostanie zlicytowana celem zaspokojenie należności publicznoprawnej w wysokości [...] zł, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego jest ona znacznie zawyżona. Nie uzasadnia również wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu stwierdzenie skarżącego, że wyegzekwowanie ww. należności pieniężnej spowoduje utratę przez niego składników majątkowych, które będą podlegały zajęciu w toku egzekucji, gdyż nie posiada on środków w tak znacznej wysokości, które pozwoliłyby mu na dobrowolną zapłatę należności. Zdaniem Sądu wnioskodawca winien wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową, dokumenty, z których by wynikało jaką kwotę może przeznaczyć na uiszczenie podatku, jakim majątkiem dysponuje (np. gotówką, środkami trwałymi). Strona skarżąca w dostateczny sposób nie wykazała, że konieczne będzie prowadzenie egzekucji, nie przedstawiła stosownych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14, w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wskazując, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ciążące na stronie należności do zapłaty nie świadczą same w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na które powołał się skarżący, musi być realna i skonkretyzowana. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody (typu wymieniona przez skarżącego groźba wszczęcia postępowania egzekucyjnego) nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.