I SA/Sz 12/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi "P. C. " Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za poszczególne okresy 2006 r. oddala skargę Burmistrz M. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 15 i 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a także uchwał Rady Miejskiej w M. z dnia 26 sierpnia 2005 r. Nr XXXIII/332/05 w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 92, poz. 1884) oraz z dnia 25 maja 2006 r. Nr XLI/423/06 w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 83, poz. 1474) określił Spółce z o.o. "P C" z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w opłacie targowej w kwocie [...] zł z tytułu prowadzonej działalności handlowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w M. w dniach od 16 lipca 2006 r. do dnia 18 lipca 2006 r. oraz od dnia 25 lipca 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. Z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń wynikało, że skarżąca prowadziła, we wskazanym okresie działalność handlową, z punktu handlowego na terenie nieruchomości - trawniku D.W. "P" należącego do F. W.P. Sp. z o.o. przy ul. [...] w M., polegającą na sprzedaży czekolady pitnej, deserów oraz napojów. Organ pierwszej instancji wskazał, że okoliczność umiejscowienia stoiska handlowego na terenie nieruchomości zlokalizowanej przy ulicy [...], uzasadniała zastosowanie dziennej stawki 590 zł przewidzianej w uchwałach Rady Miejskiej dla tzw. pierwszej strefy. Ponadto, jak zaznaczył organ podatkowy, działalność prowadzona przez spółkę wiązała się z obowiązkiem zapłaty dziennej opłaty targowej, której zapłaty podatniczka odmówiła, co stanowiło podstawę wydania decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie jednocześnie zarzucając naruszenie art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podatniczki nie zgodził się ze stanowiskiem organu polegającym na zakwalifikowaniu terenu, będącego miejscem dokonywania czynności, do tzw. pierwszej strefy podatkowej, a w konsekwencji z wysokością podatku. Ponadto zakwestionował argumentację organu podatkowego odnoszącą się do uznania dokonywanych przez skarżącą czynności za sprzedaż, bowiem w ocenie pełnomocnika, czynności te stanowiły działalność gastronomiczną a nie handlową. Rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając ją za odpowiadającą prawu oraz ustalonym faktom. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium przytoczyło treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzając, że obowiązek podatkowy wynikał już z samego faktu dokonania sprzedaży. Jednocześnie uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało na oświadczenie przesłuchanego, przez organ pierwszej instancji, w charakterze świadka pracownika skarżącej – J. L. podającego, że we wskazanym miejscu prowadzona była sprzedaż produktów firmy "W" takich jak lody, praliny, napoje oraz mrożona czekolada. W skardze wniesionej, z uchybieniem terminu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik podatniczki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na błędnym uznaniu prowadzonej przez skarżącą działalności usługowej za działalność opodatkowaną opłatą targową, bowiem jak zaznaczył pełnomocnik, skarżąca prowadziła, a także nadal prowadzi działalność gastronomiczną a nie handlową. Ponadto pełnomocnik skarżącej kwestionował ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, które w jego ocenie nastąpiło z naruszeniem § 1 pkt 3 uchwał Rady Miejskiej w M. w przedmiocie opłaty targowej Nr XXXIII/332/05 z dnia 26 sierpnia 2005 r. oraz uchwały Nr XLI/423/06 z dnia 25 maja 2006r., a także naruszeniem art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że prywatny teren ośrodka wczasowego jest ulicą. W ocenie pełnomocnika spółki, w sytuacji prowadzenia działalności na terenie będącym wewnętrznym trawnikiem ośrodka wczasowego, nie znajduje uzasadnienia zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla tzw. pierwszej strefy obejmującej obszar plaży oraz kolejnych ulic, w tym ulicy [...], przy której znajdował się D. W. "P". Pismem procesowym z dnia 27 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, jako wniesionej z uchybieniem ustawowego terminu, natomiast z ostrożności procesowej o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt II FZ 99/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 12/08 odmawiające skarżącej Spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jednocześnie przywracając termin do jej wniesienia. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 5 czerwca 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że działalność gastronomiczna prowadzona przez podatniczkę polegała na sprzedaży produktów gotowych lub podawaniu gorącej czekolady, wyjaśniając przy tym, że dokładnie nie wie na czym polegała przedmiotowa działalność, bowiem nigdy w tym miejscu nie był. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga należy uznać za nieuzasadnioną, brak jest bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 7 lipca 2006 r., " opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach." Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 powołanej ustawy "targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel (...)". W okolicznościach sprawy kwestią sporną jest rodzaj czynności dokonywanych przez skarżącą spółkę. Jak wynika z treści przytoczonych przepisów obowiązek uiszczania opłaty targowej spoczywa na wymienionych podmiotach "dokonujących sprzedaży", czyli warunkiem koniecznym pobrania przedmiotowej opłaty jest, samo zawarcie umowy kupna – sprzedaży. Ustawodawca redagując ów przepis nie posługiwał się przy tym pojęciami "działalności", czy to handlowej, czy gastronomicznej, lecz wskazał jednoznacznie, że sam fakt dokonania sprzedaży stanowi podstawę do nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty targowej. Ustawodawca nie wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem "dokonywania sprzedaż", wobec tego przy wyjaśnianiu tego zwrotu należy się posłużyć wykładnią językową oraz systemową /por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2003r./. Jak wynika z treści art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) "przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę". Wobec powyższego obowiązek uiszczenia opłaty targowej spoczywa na podmiocie, który nie tylko dokonał sprzedaży, lecz również na takim, który wyszedł z ofertą sprzedaży, polegającą na wystawieniu towaru z oznaczeniem jego ceny /por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 1994r., sygn. akt SA/Łd 1244/94, ONSA 1995, nr 3, poz. 116/ . Jak wynika z materiału zebranego w aktach sprawy, w tym z oświadczenia pracownika podatniczki J.L., skarżąca prowadziła sprzedaż produktów firmowych takich jak lody, mrożona czekolada, praliny i in. Podobnie z informacji udzielonych na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008r. przez pełnomocnika skarżącej działalność spółki również polegała na sprzedaży produktów gotowych. Wobec powyższego należy uznać za trafne stanowisko organów podatkowych stwierdzających, że czynności dokonywane przez podatniczkę polegały na sprzedaży produktów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi polegającego na kwestionowaniu wysokości naliczonej przez organy stawki opłaty należy wyjaśnić, że pobór przedmiotowego świadczenia publicznoprawnego uzależniony jest od dwóch przesłanek, czyli jak zostało to wskazane wyżej od faktu dokonywania sprzedaży oraz od realizowania tych czynności na wskazanym terenie jakim jest targowisko. Targowiskiem w rozumieniu przytoczonego art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest każde miejsce w którym prowadzony jest handel. Wysokość świadczenia publicznoprawnego na rzecz gminy, jakim jest opłata targowa, ustala Rada gminy w drodze uchwały na podstawie przepisu art. 19 pkt 1a oraz pkt 2 i 3 powołanej ustawy. W mających zastosowanie w sprawie uchwałach Rady Miejskiej w M. nr XXXIII/332/05 z dnia 26 sierpnia 2005 r. oraz nr XLI/423/06 z dnia 25 maja 2006 r. w sprawie opłaty targowej w § 1 ust. 3 wskazano, że stawki opłaty targowej ustala się w zależności od strefy, dalej w § 1 ust. 3 lit. a podano, że strefa I obejmuje: plażę miejską oraz wymienione kolejno ulice w tym ulicę [...]. W § 2 ust. 1 powołanych uchwał Rady Miejskiej w M. podano wysokość stawki opłaty targowej za sprzedaż w tzw. pierwszej strefie, która wynosi 590, 00 złotych w okresie sezonu letniego i pozostałych miesiącach. Jak wynika z § 1 ust. 1 uchwał, ustala się dzienne stawki opłaty targowej. W tym miejscu należy zaznaczyć, że bezspornym w sprawie jest to, że podatniczka dokonywała czynności sprzedaży z przyczepy, stojącej na terenie trawnika należącego do D.W. "P" należącego do F.W.P. Sp. z o.o. usytuowanego przy ulicy [...] w M. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115) polegającego na uznaniu, przez organy podatkowe, terenu ośrodka wczasowego za ulicę, należy uznać za chybiony, bowiem w powołanych przepisach uchwały Rady Miejskiej jest mowa o "strefie", stanowiącej pewien obszar, a nie dosłownie "ulicę". Ponadto należy wyjaśnić, że jak wynika z przytoczonych przez pełnomocnika skarżącego definicji "ulicy" w świetle w/w ustawy o drogach publicznych, jest to "droga", którą stanowi budowla (...) przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym, z kolei "pas drogowy" w rozumieniu ustawy, stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 w/w ustawy). Wobec tego samo brzmienie podanych definicji wyklucza prowadzenie na niej działalności nie związanej z ruchem, a tym samym stanowi o nietrafności zarzutu. Wobec powyższego uznając, że skarżąca spółka prowadziła sprzedaż na terenie zlokalizowanym w strefie pierwszej, w której wysokość dziennej stawki opłaty targowej stanowiła 590 zł, przez okres 41 dni należało stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość należnego świadczenia w łącznej sumie 24 190 zł (41 x 590). W tym stanie rzeczy należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).