I SA/Sz 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia W S A - Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 listopada 2014 r. [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Burmistrz Miasta i Gminy pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. wniósł skargę na wyżej powołane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec P [...] S.A. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] ,[...] . Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że brak wstrzymania zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podano dalej, że sytuacja budżetowa Miasta i Gminy, w tym konieczność ponoszenia nakładów na realizację ustawowych obowiązków oraz konieczność kontynuacji realizacji wskazanych inwestycji w toku, które współfinansowane są ze środków Unii Europejskiej oraz kredytów bankowych uniemożliwia zapłatę wskazanych w postanowieniu kosztów egzekucyjnych bez zagrożenia interesów ekonomicznych oraz społecznych mieszkańców gminy. Podkreślono, że skarżąca w chwili obecnej, nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę kwoty wskazanej w zaskarżonym postanowieniu i nie posiada realnych możliwości uzyskania kredytu bankowego przeznaczonego na ten cel. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "P.p.s.a"), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 P.p.s.a. mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja organu pierwszej instancji. Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Po drugie, stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. oznaczonym sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek spełnia powyższe wymogi. Skarżący w swoim wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może skutkować zagrożeniem interesów ekonomicznych i społecznych gminy zaś okoliczności te poparte zostały stosownymi dokumentami załączonymi do wniosku. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności oraz wysokość ciążących na skarżącym kosztów egzekucyjnych ( tj. [...] zł ) doprowadziły Sąd do uznania, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. W rozpatrywanej sprawie zachodzi zatem przesłanka, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreśla jednak, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie z art. 61 § 6 wymienionej wyżej ustawy upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.