I SA/Sz 1200/14

Dnia 6 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjnego i Usługowo-Handlowego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedsiębiorstwo Produkcyjne i Usługowo-Handlowe "reprezentowane przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] r., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., którą ustalono kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania zagospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wraz ze skargą, strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który - na wezwanie Sądu - uzupełniła pismem z dnia [...] r. W piśmie tym strona podniosła, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności zwrotu kwoty przyznanej pomocy finansowej, która - w ocenie strony skarżącej - jest nienależna organowi. To zaś wynika z wniesionego odwołania, które uznano w sposób nieprawidłowy za wniesione po terminie. Zdaniem strony skarżącej, wykonanie postanowienia powinno zostać wstrzymane, gdyż rozpoznanie odwołania warunkuje uznanie, czy roszczenie organu o zapłatę jest zasadne czy nie. Ponadto strona skarżącej wskazała, że zapłata kwoty żądanej przez organ na tym etapie postępowania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie wskazane powyżej przesłanki nie zachodzą, a to z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). Przy czym chodzi tu o wykonanie rozumiane jako obowiązek leżący po stronie adresata decyzji (postanowienia), a nie organu, gdyż cechy wykonalności nie mają akty uprawniające, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 361). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, a jedynie rozstrzyga o kwestii formalnoprawnej. Wobec tego, w ocenie Sądu, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, zaskarżone postanowienie nie ma charakteru postanowienia wymagającego wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania wnioskowanej przez stronę instytucji ochrony tymczasowej. Natomiast na tle oceny strony skarżącej, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe, Sąd dodatkowo zauważa, że rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności zaskarżonego aktu, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.