I SA/Sz 1235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. H.K. w piśmie z dnia 2 września 2014 r. (nadanej w placówce pocztowej w dniu 4 września 2014 r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej– zwanego dalej: "organem odwoławczym" z dnia 29 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało w dniu 4 sierpnia 2014 r. prawidłowo doręczone (na podstawie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) zwanej dalej: "K.p.a."– w trybie zastępczym) dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi strony. Zawierało ono prawidłowe pouczenie, że skargę należy wnieść do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie, a w przypadku jej merytorycznego rozpatrywania o jej oddalenie. Sąd postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. odrzucił skargę (wobec wniesienia jej z uchybieniem terminu) i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługiwało skarżącej w przypadku oczywistej bezzasadności jej skargi). W dniu 5 stycznia 2014 r. strona skarżąca w piśmie zatytułowanym: "Zażalenie H.K. na postanowienie z dnia 4 grudnia 2014 r., oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy" wniosła m.in. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając swój wniosek, wskazała, że nie jest prawnikiem i nie wiedziała, że termin upłynął już w dniu 26 marca 2014 r. Dalej napisała, że organ działa na jej szkodę. Sąd z ostrożności oraz z urzędu powinien sprawdzić wnioski strony przed wydaniem postanowienia legalizującego ponowne żądanie zapłaty, w związku z powyższym wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżąca nie zachowała 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek: – złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; – jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której wyznaczony był termin; – strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności sąd bada czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę siedmiodniowym terminie. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 29 grudnia 2014 r. (data doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 4 grudnia 2014 r.), a zatem od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec tego termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął w dniu 5 stycznia 2015 r., a strona skarżąca nadając wniosek na poczcie w tym dniu, dochowała terminu do jego wniesienia. Rozważenia wymaga wypełnienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Zgodnie z przytoczonym unormowaniem, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu, przy czym brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Ocena braku winy pozostaje w gestii sądu, który dokonuje oceny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i która dołożyła wszelkich starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji niedochowania terminów procesowych. W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem po przeprowadzeniu analizy akt sądowych, sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że postanowienie zostało doręczone w trybie art. 43 K.p.a. w dniu 4 sierpnia 2014 r. Zatem 30-dniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 3 września 2014 r. Skoro Skarżąca wniosła skargę w dniu 4 września 2014 r. (data nadania pisma procesowego na poczcie), to jest oczywiste, że uczyniła to z uchybieniem terminu. Według Sądu strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy w niedochowaniu terminu. Okoliczność podniesiona przez stronę, a mianowicie to, że nie jest prawnikiem i że nie wiedziała, iż upłynął termin do wniesienia skargi, nie usprawiedliwia niezachowania reguł starannego działania. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że powoływane przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wobec tego, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.