I SA/Sz 1238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Ż. Spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w B. z dnia [...] nr [...], którą odmówiono A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Ż. Spółka komandytowa z siedzibą w P.; (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca"), przyznania płatności rolnośrodowiskowej na [...]. Strona w dniu [...], złożyła w Biurze Powiatu B. ARiMR wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok [...]. Powyższą decyzją z dnia [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.; dalej: "ustawa o płatnościach"), art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013, poz. 173; dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich"), art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UE.L.312.1), art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz.UE.L.30.16) - zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 73/2009", art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L.25; dalej: "rozporządzenie nr 65/2011") oraz art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a."), odmówił przyznania Stronie płatności w ramach płatności rolnośrodowiskowych na [...], z uwagi na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności, sprzecznych z celami systemów wsparcia. Pismem z dnia [...] Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że Strona sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności oraz błędne zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że celem strony było uzyskanie korzyści sprzecznych z celami poszczególnych systemów wsparcia określonych w art. 33 (obecnie 39) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE); naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Postanowieniem z dnia [...], organ odwoławczy włączył do materiału dowodowego sprawy dokumenty z akt postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowy dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, a także dokumentację fotograficzną stanowiącą załącznik do raportów z kontroli na miejscu dla Grupy oraz członków [...] Sp. z o.o.: A. Sp. z o.o. M. Sp. k., A. Sp. z o.o. W. Sp. k., A. Sp. z o.o. Ż. Sp. k., A. Sp. z o.o., J. Sp. k., A. Sp. z o.o. K. Sp. k., A. Sp. z o.o. Sp. k., V. C., R. Sp. z o.o., O. A., B. H. C., A. Sp. z o.o. P. Sp. k. Organ odwoławczy zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie, w związku z prowadzonym postępowaniem, którego przedmiotem było uchylenie czynności materialno-technicznej – wpisu Strony do ewidencji producentów i gospodarstw rolnych. Następnie postępowanie zostało podjęte, a zgromadzone w toku postępowania dokumenty z akt sprawy oraz dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołów kontroli na miejscu dotyczących Grupy oraz członków Grupy została włączona ww. postanowieniem do materiału dowodowego sprawy. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Strony, decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazał, że kluczową kwestią w sprawie było ustalenie, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa (z uwzględnieniem orzecznictwa wspólnotowego i krajowego), Stronę należy traktować jako niezależny podmiot. Tym samym, czy Strona prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu przepisów art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 jako odrębny podmiot, czy występujące powiązania kapitałowo-osobowe wskazują na sztuczny podział jednego "gospodarstwa" na wiele mniejszych jednostek produkcyjnych, dyskwalifikując stronę z możliwości ubiegania się o płatności. W tym kontekście za punkt wyjścia organ przyjął przepis art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, który stanowi, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, odnośnie do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ zaznaczył, że jedno z przejawów nadużycia prawa stanowi stworzenie sztucznych warunków, poprzez spełnienie wymogów formalnych w celu uzyskania płatności z ominięciem celów przyznania tej płatności, tj. wykreowanie takiego stanu faktycznego, który pozwala na czerpanie korzyści finansowych sprzecznych z celem regulacji, które je przewidziały. Organ odwoławczy wskazał, że dokonując oceny samodzielności funkcjonalnej Strony ustalono, iż posiada ona siedzibę w miejscowości P., pod adresem: P., [...] K., oraz że pod tym adresem działa [...] spółek prawa handlowego (zarządzanych lub kontrolowanych przez A. N.) oraz [...] osoby fizyczne, wskazujące ten adres jako adres zamieszkania, tj.: 1) A. Sp. z o.o., 2) E. Sp. z o.o., 3) R. Sp. z o.o., 4) A. Sp. z o.o. Sp. k., 5) A. Sp. z o.o. P. Sp. k., 6) A. Sp. z o.o. 7) A. Sp. z o.o. M. Sp. k., 8) A. Sp. z o.o. K. Sp. k., 9) A. Sp. z o.o. J. Sp. k., 10) A. Sp. z o.o. Ż. Sp. k., 11) A. Sp. z o.o. K. Sp. k., 12) A. Sp. z o.o. W. Sp. k. 13) A. sp. z o.o., 14) "A." Sp. z o.o., 15) C. V., 16) H. C. B., 17) A. O.. Organ odwoławczy przedstawił także stan prawny i faktyczny ww. podmiotów, wskazując odpowiednio na - wspólników spółek, skład osobowy ich zarządu, datę utworzenia i wpisania do KRS, a także składane przez ww. podmioty wnioski do uzyskania płatności i działki ewidencyjne zgłaszane w tych wnioskach (w tym podał przypadki wycofywania wniosków z uwagi na jednoczesne zgłaszanie do płatności tych samych działek przez kilka z ww. podmiotów). Organ wskazał, że na bazie dokumentów posiadanych przez organ ustalono, iż z "Gospodarstwa" wydzielono w [...] (i w [...]), ze spółki "A." Sp. z o.o., jednostki produkcyjne poprzez wydzierżawienie gruntów. Uprzednio grunty te były zgłaszane przez jeszcze inną spółkę kontrolowaną przez A. N., tj. A. Sp. z o.o. Jedną z takich jednostek, którym wydzierżawiono grunty była Skarżąca i gospodaruje ona na gruntach, które objęła w posiadanie na mocy umowy dzierżawy [...] gruntów z dnia [...] zawartej z A. Sp. z o.o. jako wydzierżawiającą a Stroną jako dzierżawcą na czas oznaczony od dnia [...] do [...]. Proces wydzielania odrębnych jednostek organizacyjnych i podziałów gruntów na poszczególne jednostki w poszczególnych latach organ przedstawił w ujęciu tabelarycznym na [...] zaskarżonej decyzji, wskazując, że od [...] mamy do czynienia z [...] dodatkowymi jednostkami produkcyjnymi, wydzielonymi w obrębie jednego gospodarstwa. Ponadto Strona (jak i inne podmioty – ww. spółki komandytowe oraz osoby fizyczne, działające pod adresem P.) łączy z A. Sp. z o.o. (pierwotna spółka "A." Sp. z o.o. na podstawie uchwały z [...] została przejęta przez grupę producentów rolnych w kategorii ziarna zbóż i nasion oleistych - Grupa P. Sp. z o.o., która to spółka po dokonaniu przejęcia zmieniła nazwę na A. Sp. z o.o.). Umowa o Gospodarowaniu Gruntem Rolnym z dnia [...] (dotyczy podmiotów, których jednostki zostały wydzielone w [...]), w ramach której podmioty zlecają wykonanie usług rolniczych obejmujących kompleksową uprawę roślin na terenie działek ewidencyjnych będących we władaniu zleceniodawców, przy czym kompleksowa uprawa roślin obejmuje m.in.: wykonanie usługi uprawy roli, siewu, oprysku, rozsiewania nawozów, usług na użytkach zielonych oraz zbioru plonów, dostawę na działkę rolną środków do produkcji rolnej takich jak materiał siewny, nawozy, ośrodki ochrony roślin. Zgodnie zaś z § 4 zawartych umów o gospodarowanie gruntem, w celu zabezpieczenia należności z tytułu wykonywanych usług, płody rolne pochodzące z pól, które są przedmiotem umowy, pod warunkiem ich zebrania przez zleceniobiorcę, zostają z tym dniem przywłaszczone na zabezpieczenie roszczeń do czasu zapłaty wynagrodzenia z umowy; strony dopuszczają możliwość rozliczenia wzajemnych zobowiązań i należności w formie kompensaty wzajemnych rozrachunków. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że poszczególne jednostki gospodarują na gruntach dzierżawionych od A. Sp. z o.o., przy czym wszelkie zabiegi wykonywane są przez A. Sp. z o.o. Zapłata za usługi zabezpieczona jest płodami rolnymi i jednostki te jako zrzeszone w grupie obowiązane są sprzedawać płody do spółki A., która jest jednocześnie grupą producentów. Organ zwrócił także uwagę na sposób, w jaki kształtuje się struktura własnościowa tej spółki, tj.: A. Sp. z o.o., A. N., A. Sp. z o.o., V. C., R. Sp. z o.o., O. A., B. H. C., A. Sp. z o.o. M. Sp. k., A. Sp. z o.o. P. Sp.k., A. Sp. z o.o. W. Sp.k., A. Sp. z o.o. Ż. Sp.k., A. Sp. z o.o. J. Sp.k., A. Sp. z o.o. K. Sp.k., A. Sp. z o.o. Sp.k. W ocenie organu odwoławczego, powyższe wskazuje na istnienie istotnych więzi między ww. podmiotami. Organ wskazał, że choć z jednej strony dokonano podziału gospodarstwa, to z drugiej koncentruje się produkcję i obrót towarem w celu maksymalizowania zysku ze sprzedaży płodów w ramach grupy producentów. Zdaniem organu, oznacza to, że doszło do podziału gospodarstwa wyłącznie w celu uzyskania jak największego poziomu finansowania z funduszy unijnych a także z budżetu krajowego. Organ odwoławczy wskazał także, że analiza powiązań osobowych w ramach ww. kilkunastu spółek kapitałowych prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z grupą osób fizycznych (A. N., C. V., A. O. i H. C. B.), które przez ukształtowanie struktury własnościowo-zarządczej w spółkach prawa handlowego mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy podzieliły istniejące wcześniej gospodarstwo rolne, poprzez wydzielenie gruntów, na mniejsze jednostki produkcyjne. Biorąc pod uwagę sposób organizacji przedsięwzięcia gospodarczego przez A. N., C. V., H. C. B. oraz A. O. umiejscowionych pod adresem P., trzeba przyjąć, że wszystkie te podmioty stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego, lub wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne (A. N., H. C. B., C. V., A. O.). Odwołując się do brzmienia § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r."), tj. przepisów stawiających jako warunek przyznania płatności - posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych, polegające na rolniczym użytkowaniu tych działek, oraz definicji "rolnika", "gospodarstwa" czy "prowadzenia działalności rolniczej" wynikających z przepisów unijnych, w tym rozporządzenia nr 73/2009, punktu I i II załącznika do rozporządzenia Komisji WE nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz.Urz.UE.L.2002.216.1), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz.Urz.L.2009.329.1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz.Urz.UE.L.2008.32114), organ odwoławczy stwierdził, że na gruncie rozpoznawanej sprawy stosunki cywilnoprawne, jakie łączą Spółkę z A. Sp. z o.o. wskazują na to, że faktycznym posiadaczem i użytkownikiem (jako podmiotem mającym realny wpływ na prowadzoną działalność rolniczą) jest właśnie A. Sp. z o.o. Mamy tu do czynienia z jednym gospodarstwem i jednym podmiotem spełniającym definicję rolnika - w postaci zmultiplikowanych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i komandytowych i osób fizycznych z P. B. Organ odwoławczy przedstawił także analizę celu ukształtowania podmiotów i struktury gospodarstwa. W ślad za organem I instancji, odwołując się do odpowiednich regulacji prawa krajowego i unijnego, wskazał na wprowadzenie w 2012 r. mechanizmu tzw. modulacji płatności bezpośrednich oraz że dla płatności z tytułu rolnośrodowiskowej (jak i ONW, o które Strona również się ubiega) obowiązuje degresywność kwot płatności, zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361; dalej: "rozporządzenie z dnia 13 marca 2013 r.") w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013; dalej: "rozporządzenie z dnia 12 marca 2014] r."). Strona złożyła wniosek o płatność w ramach pakietu 1 – Zrównoważony system gospodarowania, wariant 1.1 – zrównoważony system gospodarowania – [...], wnioskowana kwota [...]. Organ wyjaśnił również, że wysokość płatności rolnośrodowiskowych w danym roku kalendarzowym ustala się jako hektar gruntu i powierzchni działek rolnych, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (obecnie art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 64/2014), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana rolnikowi do działek rolnych lub ich części, a wysokość stawek płatności dla poszczególnych pakietów i ich wariantów jest określona w załączniku nr 5 do rozporządzenia. W przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 8 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w wysokości: 1) 100% stawki płatności - za powierzchnię od 0,1 ha do 100 ha; 2) 50% stawki płatności - za powierzchnię powyżej 100 ha do 200 ha; 3) 10%o stawki płatności - za powierzchnię powyżej 200 ha. Gospodarstwo Strony zostało wydzielone z większego gospodarstwa A. Sp. z o.o. W przypadku jednego dużego gospodarstwa należałaby się stawka pełna tylko do powierzchni [...] ([...]ł), za kolejne [...] tylko [...] stawki (czyli [...]) a za kolejne powierzchnie tylko [...] stawki ([...]). Natomiast w momencie wydzielenia z dużego gospodarstwa kolejnych, mniejszych gospodarstw z powierzchnią gruntów zgłaszanych w granicach pierwszych [...] kwota ta ulega multiplikowaniu dokładnie o liczbę wydzielonych gospodarstw (zgłaszanych w ramach tego samego pakietu i wariantu). Organ nadmienił przy tym, że realizowane w ramach programu rolnośrodowiskowego pakiety i warianty podlegają wzajemnemu wykluczeniu, choćby ze względu na różnice w wymogach i normach nakładanych na rolników w poszczególnych wariantach i pakietach, a w odniesieniu do pakietu 1 – Zrównoważony sposób gospodarowania, wariant 1.1 – zrównoważony system gospodarowania istnieje obowiązek realizowania tego pakietu w całym gospodarstwie (zgodnie z § 10 rozporządzenia), co oznacza, że w gospodarstwie nie można już realizować pakietu ekologicznego (a taki realizowany jest przez inne jednostki produkcyjne). Organ odwoławczy wskazał na pkt 25 preambuły do rozporządzenia nr 73/2009, stanowiący, że "Systemy wsparcia w ramach Wspólnej Polityki Rolnej przewidują bezpośrednie wsparcie dochodów mające na celu, w szczególności, zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. Cel ten jest ściśle związany z zachowaniem obszarów wiejskich (...).", i stwierdził, że jakkolwiek w przedmiotowej sprawie z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, iż formalnie spełniane są warunki do przyznania pomocy, to jednak z materiału tego wynika też, że warunki zostały te stworzone sztucznie, celem tylko pozyskania środków, niezgodnie z założeniami i zasadami udzielania wsparcia w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Organ przywołał przy tym art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) EURATOM nr 2988/95, który stanowi, iż działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Organ odwoławczy przytoczył przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczące płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatności ONW), z których wynika, że wysokość tych płatności uzależniona jest od wielkości gospodarstwa i maleje wraz z jego wzrostem (powierzchnia maksymalna, do której przyznaje się płatności stanowi 300 ha). Wskazał również na odnoszący się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego mechanizmu modulacji płatności oraz zastosowania czynnika korygującego o [...] - jako mających istotne znaczenie dla ustalenia celu dokonania rozdrobnienia "Gospodarstwa". W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że analiza powiązań kapitałowych i personalnych pomiędzy podmiotami, wyodrębnienia znacznej części gospodarstw w [...] (w momencie objęcia modulacja płatności bezpośrednich, oraz zastosowaniem współczynnika korygującego), sposobu prowadzenia przez nie działalności, wspólnego adresu oraz łączących je stosunków cywilnoprawnych, pozwalała na ustalenie zamierzonej koordynacji działań tych podmiotów, polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia. Korzyści te wynikają z uzyskania większych płatności w związku ze zgłoszeniem przez wiele podmiotów podzielonych pomiędzy nie gruntów, aniżeli byłoby to w przypadku zgłoszenia całości gruntów przez jeden podmiot. Tworzenie tak wielu podmiotów prowadzących działalność o tym samym profilu rolniczym, zarządzanych przez tą samą grupę osób, które wymieniały się między sobą posiadanymi gruntami, wskazuje, że sensem ekonomicznym utworzenia wielu powiązanych podmiotów i wykreowania posiadania przez te podmioty gruntów zawierał się wyłącznie w tym, aby w taki sposób zwiększyć rozmiar płatności przez obejście przepisów wprowadzających modulacje i degresywność płatności. Odnosząc się do zarzutów odwołania, co do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa unijnego, organ odwoławczy uznał je za chybione. Odwołując się do art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, organ wskazał na prawidłowe zgromadzenie i dokonaną przez organ I instancji ocenę materiału dowodowego w sprawie. Za nieusprawiedliwione uznał twierdzenia Strony o niezebraniu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji majątkowej i kondycji finansowej jej gospodarstwa oraz o popełnieniu przez organ I instancji błędów w ustaleniach faktycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca decyzji organu odwoławczego zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj.: 1. naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez dokonanie jednostronnego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego wniosku jakoby Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów rolnych objętych wnioskiem oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 4 ust. 8 rozporządzenie 65/2011; 2. art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 przez: – błędną wykładnię rozszerzającą, a w konsekwencji błędne zastosowanie przejawiające się uznaniem, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, w tym poprzez niedostrzeżenie różnicy pomiędzy jakościowymi "warunkami wymaganymi do otrzymania płatności" a ilościowymi przesłankami uzyskania wsparcia w określonej wysokości; – niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy Organ pod pozorem stosowania tego przepisu, w istocie uzależnił przyznanie wnioskowanego wsparcia od spełnienia dodatkowych, niewynikających z przepisów prawa przesłanek. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...], na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), Sąd połączył sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1237/16, I SA/Sz 1238/16 i I SA/Sz 1239/16 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga okazała się bezzasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca złożyła wniosek w zakresie wsparcia RŚ obejmujący powierzchnię [...] w pakiecie 1 – Zrównoważony sposób gospodarowania, wariant 1.1 – zrównoważony sposób gospodarowania, wnioskowana kwota [...]. Skarżąca zadeklarowała również do płatności bezpośredniej powierzchnię [...] jednolita płatność obszarowa (JPO). Wnioskowana kwota pomocy to [...]. Ponadto Skarżąca zawnioskowała o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania – (ONW): wnioskowana powierzchnia to [...], wnioskowana kwota to [...]. Łączna wnioskowana kwota OB, RŚ oraz ONW wyniosła [...]. Cześć gruntów deklarowanych do płatności na rok [...] przez Skarżącą były w latach wcześniejszych zgłaszane we wnioskach o dopłaty przez A. O., i A. Sp. z o.o. K. Sp.k. Skarżąca została utworzona w dniu [...] Przedmiotem jej działalności była m.in. działalność rolnicza. Uprawnionym do reprezentowania Skarżącej był komplementariusz A. Sp. z o.o. reprezentowany przez zarząd w osobie A. N. Udziały w spółce objęli pierwotnie: A. Sp. z o.o. ([...] udziałów o łącznej wartości [...]) oraz A. N. ([...]udziałów o łącznej wartości [...]). Ponadto prezesem A. Sp. z o.o. był A. N., a wspólnikami: A. N. ([...] udziałów), [...] ([...]udziałów) oraz [...] ([...]udziałów). W dniu [...] Skarżąca uzyskała wpis do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W dniu [...] zgodnie aktem notarialnym Rep. A nr [...] zmieniona została umowa spółki komandytowej poprzez przystąpienie wspólników do spółki. Wspólnicy objęli udziały w następujący sposób: A. sp. z o.o. ([...] udziałów o łącznej wartości [...]), A. N. ([...] udziałów o łącznej wartości [...]), [...] ([...] udziałów do wysokości [...]),[...] ([...] udziałów w wysokości [...]). Uprawnionym do reprezentowania Spółki był komplementariusz A. Sp. z o.o. reprezentowany przez zarząd w osobie A. N. Usługi gospodarowania gruntem rolnym świadczone były na rzecz Skarżącej przez A. Sp. z o.o. (wcześniej Z. Sp. z o.o., Grupa P. Sp. z o.o.), której wspólnikami byli A. Sp. z o.o., A. N., członkami zarządu byli: A. N. i H. C. B.. A. Sp. z o.o. świadczyła usługi, które obejmowały kompleksową uprawę roślin oraz skup plonów, była także grupą producentów rolnych, wydzierżawiała grunty. Takie umowy o gospodarowanie zawarły również inne podmioty mające wspólną siedzibę/adres tj. P., K.. Osoba A. N., H. C. B., A. O., C. V. pojawia się w [...] utworzonych spółkach, których siedziba mieści się pod tym samym adresem P., K.. Adres ten jest także adresem osób fizycznych A. N., H. C. B., A. O., C. V.. Jako producenci rolni od [...]. pod adresem P., K., funkcjonowała A. Sp. z o.o., A. N., A. Sp. z o.o., której wspólnikami i osobami zarządzającymi byli odpowiednio H. C. B., A. O., A. N.. Sporna w niniejszej sprawie jest ocena ustalonego stanu faktycznego poprzez dokonanie – jak wywodzi Skarżąca - jednostronnego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło zdaniem Skarżącej do błędnego wniosku jakoby Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów rolnych objętych wnioskiem oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i jego rozszerzającą wykładnię poprzez uznanie, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, w tym poprzez niedostrzeżenie różnicy pomiędzy jakościowymi "warunkami wymaganymi do otrzymania płatności" a ilościowymi przesłankami uzyskania wsparcia w określonej wysokości. Sąd wskazuje, że regulacja zawarta w art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, wprowadza klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Identyczna klauzula wprowadzona została w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Interpretacja wskazanej regulacji rozporządzenia nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia [...] ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Ze względu na tożsamość obu regulacji, wskazówki zawarte w przywołanym orzeczeniu Trybunału należy w pełni odnieść również do art. 30 rozporządzenia nr 73/2009. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że zostały stworzone w sposób sztuczny i pozorny warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez Skarżącą pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r., art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu słusznie organ wskazał, że w roku 2012 dla płatności z tytułu rolnośrodowiskowej obowiązuje degresywność kwot płatności zgodnie z § 20 rozporządzeniem z dnia 13 marca 2013 r. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzeniem z dnia 12 marca [...] r. Dodatkowo realizowane w ramach programu rolnośrodowiskowego pakiety i warianty podlegają wzajemnemu wykluczeniu, choćby ze względu na różnice w wymogach i normach nakładanych na rolników w poszczególnych wariantach i pakietach, a w odniesieniu do pakietu 1 – Zrównoważony system gospodarowania, wariant 1.1 – zrównoważony system gospodarowania, istnieje obowiązek realizowania tego pakietu w całym gospodarstwie (zgodnie z § 10 rozporządzenia), co oznacza, że w gospodarstwie nie można już realizować pakietu ekologicznego (a taki realizowany jest przez inne jednostki produkcyjne). Dodatkowo, z uwagi na ujęcie w jednym wniosku o płatności bezpośrednie wskazać należy, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w roku [...], na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego [...], w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatność do krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, płatność do tytoniu, płatność cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich), w danym roku jest wyższa od równowartości [...], kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą [...] zmniejsza się, w wyniku zastosowania w [...] r. współczynnika korygującego o [...]. Bezspornie podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące do płatności mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przepisów o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej. Zebrany materiał wskazuje, że poczynając od [...]. wydzielone zostało kilkanaście jednostek produkcyjnych a podział gruntów dotyczy łącznie [...] podmiotów (spółek i osób fizycznych) – powiązanych kapitałowo i osobowo poprzez osoby A. N., H. C. B., C. V., A. O.. A. N. występuje jako współudziałowiec w [...] spółkach, pełniąc w [...] funkcje reprezentacyjne, H. C. B., A. O., C. V. odpowiednio jako wspólnicy i zarządzający [...] spółkami. Podmioty te również pośrednio i bezpośrednio (A. N.) występują jako wspólnicy i reprezentujący Skarżąca. Z powyższych ustaleń wynika, że mamy do czynienia z grupą osób fizycznych (A. N., C. V., A. O. i H. C. B.), które przez ukształtowanie struktury własnościowo-zarządczej w spółkach prawa handlowego (w tym spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i spółkach komandytowych oraz spółkach prawa handlowego utworzonych na gruncie prawa niemieckiego) mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy podzieliły istniejące wcześniej gospodarstwo rolne, poprzez wydzielenie gruntów, na mniejsze jednostki produkcyjne. Biorąc pod uwagę sposób organizacji przedsięwzięcia gospodarczego przez A. N., C. V., H. C. B. oraz A. O. umiejscowionych pod adresem P., K., trzeba przyjąć, że wszystkie te podmioty stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego lub wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne - A. N., H. C. B., C. V., A. O. Skarżąca wskazała, że celem tworzenia kolejnych spółek, w tym Skarżącej jest unikanie koncentracji produkcji, powołując stanowisko Banku Światowego w przedmiocie megafarm zawarte w pracy K. D., D. N. i S. K. S. Sąd wskazuje jednakże, że ww. powiązane podmioty "zorganizowały się" w grupę producentów rolnych, działających na podstawie przepisów art. 35 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. Zatem w tym miejscu wskazać należy, że stosownie do obowiązujących przepisów - w przypadku grupy producentów rolnych - celem jest dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności, nie sposób zatem nie dostrzec, że więzi grupy to więzi strategiczne i służą koncentracji. Zatem przeczy to wskazywanej przez Skarżącą intencji tworzenia kolejnych spółek, w tym Skarżącej. Skoro z jednej strony dokonano podziału gospodarstwa w celu decentralizacji produkcji (zysku, strat), a z drugiej strony koncentruje się produkcję i obrót towarem w ramach grupy producentów, to zasadnie organ uznał, że doszło do podziału gospodarstwa wyłącznie w celu uzyskania jak największego poziomu finansowania z funduszy unijnych, a także z budżetu krajowego. Rozumowanie przeciwne w tym stanie sprawy, ale przede wszystkim w świetle wyjaśnień Skarżącej byłoby sprzeczne z zasadami logiki. Aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkunastu spółek kapitałowych, jak przez pojedyncze osoby fizyczne (reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, który również reprezentuje jako członek zarządu spółki) należy postrzegać jako skierowane na ominięcie limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. Nie bez znaczenia jest również przy ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie, fakt zmiany przepisów w zakresie przyznania płatności, który miał miejsce w [...]. Stąd uznanie, że wyodrębnienie Skarżącej miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnych kwot wsparcia i że powyższe działanie wyczerpało przesłanki z art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, art. 30 rozporządzenia nr 73/2009 uznać należy za zasadne. W oparciu o ustalenia poczynione w toku postępowania zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca ubiegająca się o płatności rolne, nie posiada odrębnego kierownictwa, nie jest wyodrębnionym pod względem technicznym ani ekonomicznym gospodarstwem, a z pozostałymi podmiotami jest ściśle powiązana osobowo, kapitałowo, nie prowadzi działalności rolniczej we własnym imieniu i na swoją rzecz. W niniejszej sprawie Skarżąca wnioskowała o płatności rolnośrodowiskowe w oparciu o przepis § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zgodnie z którym płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha. "Rolnikiem" w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 określa się osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą. "Działalność rolnicza" w myśl art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. "Gospodarstwo" zgodnie z art. 2 lit. b rozporządzenia nr 73/2009, oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Nie bez znaczenia dla poparcia rozstrzygnięcia mają powołane przez organ odwoławczy przepisy rozporządzenia Komisji WE nr 1444/2002 z 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L 2002.216.1), rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz. Urz. L z dnia 15.12.2009 r. nr 329, s. 1 i n.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz. Urz. UE. L. 2008.321.[...]) odnośnie wyodrębnienia jednostki pod względem technicznym, ekonomicznym i skutków zarządzania przez te same kierownictwo. Godzi się zauważyć, iż organ nie kwestionuje formalnoprawnego wyodrębnienia podmiotów ubiegających się o płatności rolne. Przedmiot sporu sądowego trzeba jednak w tej sprawie umieścić na innej płaszczyźnie i tak też – słusznie – uczyniły organy obu instancji. Chodzi mianowicie o to – co wymaga ponownego zaakcentowania – czy materiał dowodowy sprawy pozwalał przyjąć, że owo formalnoprawne wyodrębnienie podmiotowe Skarżącej (na bazie gruntów, którymi wcześniej dysponował jeden podmiot, i przy wskazanych wieloaspektowych powiązaniach) mogło być uznane za wyodrębnienie sztuczne, dokonane w celu uzyskania płatności nienależnych w świetle postanowień art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Organy w tym organ I instancji oparły rozstrzygnięcie o zapisy Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli, akta rejestracji producenta i zawarte tam dokumenty, dane z KRS, a organ odwoławczy w związku z powołaniem się przez Skarżącą w odwołaniu na toczące się postępowanie w sprawie wpisu do ewidencji producentów dodatkowo o dokumenty z akt postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowie dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków o przyznanie płatności, a także dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do raportów z kontroli na miejscu dla Grupy oraz członków [...] Sp. z o.o.: A. Sp. z o.o. M. Sp.k ., A. Sp. z o.o. W. Sp.k., A. Sp. z o.o. Ż. Sp.k., A. Sp. z o.o., J. Sp.k., A. Sp. z o.o. K. Sp.k., A. Sp. z o.o. Sp.k., V. C., R. Sp. z o.o., O. A., B. H. C., A. Sp. z o.o. P. Sp.k. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, i na jego podstawie poczyniły niezbędne ustalenia faktyczne dotyczące czasokresu powstania podmiotów w tym Skarżącej, składu osobowego podmiotów powiązanych, przeanalizowały szczegółowo istniejące powiązania osobowe, pełnione funkcje, powiązania kapitałowe, ustaliły brak samodzielności technicznej, przeanalizowały deklarowanie działek do płatności - skąd wywiedziono trafną konkluzję, że Skarżąca, nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej (rolniczej). Nie jest bowiem jednostką wyodrębnioną pod względem technicznym (tożsama siedziba i brak zaplecza sprzętu), cechuje ją ta sama działalność (rolnicza), jedność ekonomiczna, czyli powiązania osobowe i kapitałowe, nie posiada odrębnego kierownictwa, wszak w rzeczywistości zarządzana jest przez te same osoby co pozostałe podmioty. Wreszcie organy ustaliły cel jaki zamierzano w wyniku tych praktyk osiągnąć. Argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia odnośnie tego, że Skarżąca utworzona została w [...] tylko i wyłącznie w celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych, poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej, na gruntach tworzących w rzeczywistości jedno gospodarstwo rolne, Sąd podziela w całej rozciągłości. Skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że była odrębną jednostką. Skarżąca pomimo znanej argumentacji organu, co do braku możliwości zakończenia postępowania w sprawie jej wniosku o płatności, istotnych wątpliwości organu w toczącym się równolegle postępowaniu w sprawie wpisu do ewidencji producentów, zawiadomieniu o załatwieniu sprawy po rozstrzygnięciu sprawy z wpisu do ewidencji nie wykazała więc, iż istotne wątpliwości organu, co do prowadzenia na nich we własnym imieniu i na własny rachunek działalności rolniczej są nieuzasadnione, a posiadanie i prowadzenie działalności rolniczej rzeczywiście miało miejsce. Ze zgromadzonego materiału nie wynika także, aby Skarżąca wymagała wyodrębnienia ze względu na szczególny tego wymóg np. odmienny profil działalności czy konieczność zapewnienia odmiennego rynku zbytu, nie wynika także inny aniżeli przyjęty przez organy powód podziału działek na mniejsze części. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wskazać należy, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Poza tym stosownie do regulacji art. 21 ust. 3 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych regulacji stwierdzić należy, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania takiej korzyści (co wcześniej wykazano), prowadzą do nieprzyznania korzyści jest zatem oczywiste, że organy działały zgodnie z przywołanymi przepisami prawa wspólnotowego, co w zupełności, bez odwoływania się do pozostałych argumentów, w pełni uzasadniało odmowę przyznania Skarżącej wsparcia, o które wnioskowała. Sztuczny podział gospodarstwa poprzez utworzenie Skarżącej miał na celu zwiększenie maksymalnego limitu pomocy przysługującego jednemu beneficjentowi. Zadaniem organów jest każdorazowe badanie, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania. Zdaniem Sądu, organy wyjaśniły dlaczego, pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność, stworzone zostały warunki umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zweryfikowały, czy Skarżąca pomimo zarządzania przez kierownictwo, które zarządza również pozostałymi spółkami jest samodzielną, odrębną jednostką, spełniającą kryteria odrębnego gospodarstwa prowadzącego działalność rolniczą. W tej materii trzeba przyznać, że organy w rozpatrywanej sprawie rozważyły wszechstronnie spełnienie przesłanek omawianej klauzuli obejścia prawa – zarówno w części istnienia elementów obiektywnych jak i subiektywnych. Nie doszło zatem do naruszenia omawianych przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. W konsekwencji nie można mówić o naruszeniu przepisów regulujących przyznawanie przedmiotowych płatności. W sprawie nie znajdują zatem zasadności zarzuty naruszenia - mającego istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia - przepisów prawa procesowego. Jak już wskazano organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w pełni spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tym samym w sprawie nie doszło do jednostronnej oceny ustalonego stanu faktycznego. Skarżąca zarzucając jego jednostronne rozważenie nie przedstawiła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób potwierdzałyby jej twierdzenia, a negowały stanowisko organu. Jednocześnie słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że nie można pominąć faktu, iż złożony wniosek o przyznanie płatności na rok [...] przez Skarżącą wykazuje oprócz wnioskowania Skarżącej o pomoc z tytułu płatności rolnośrodowiskowej także o jednolitą płatność obszarową oraz z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Pomimo odrębności tych programów i rozpatrywania każdego z nich na podstawie odrębnych przepisów prawa mają one wpływ na uzyskaną pomoc. Bezspornie zadaniem organów jest każdorazowe badanie przy wnioskowaniu o płatności na dany rok, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania. Bezspornie zaś organy ustaliły, że podmioty ze wspólną siedzibą/adresem stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego, wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne (A. N., H. C. B., C. V., A. O.). Wbrew zarzutom skargi podjęte rozstrzygnięcie opiera się na istniejących wielorakich więziach pomiędzy kilkunastoma podmiotami ubiegającymi się o takie same płatności, przejawiające się również w zbieżności ich adresów, a także w "wymianie" między nimi działek zgłaszanych do płatności, które to okoliczności świadczą o koordynacji tych działań podejmowanych w ramach powiązanych ze sobą podmiotów, ich zmowie w dążeniu do uzyskania korzyści wynikających z obejścia kwotowych i obszarowych ograniczeń dopłat wskutek zadeklarowania do dopłat wielu podzielonych gospodarstw o mniejszej powierzchni. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, aby istniały jakieś inne racjonalne powody przemawiające za tworzeniem przez wąską grupę osób powiązanych ze sobą tak dużej liczby spółek prowadzących działalność gospodarczą tego samego rodzaju i ubiegających się o takie same płatności. Stworzenie sztucznych warunków, brak odrębności gospodarstwa jest wystarczające do odmowy przyznania płatności. Z przedstawionych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, należało na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzec jak w sentencji wyroku.