I SA/Sz 1252/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Pracownicy Pierwszego Urzędu Skarbowego w K, na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia 16 maja 2013 r., przeprowadzili w K. S. z o.o. z siedzibą w K. (dalej przywoływana jako: Spółka lub Skarżąca), kontrolę podatkową w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów dotyczących podatku od towarów i usług za 2009 r. 2. Następnie postanowieniem z dnia 6 grudnia 2013 r., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej kwoty rozliczenia w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Postanowienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało w trybie zastępczym. 3. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania podatkowego, Organ podatkowy I instancji, decyzją z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...] określił Skarżącej zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług, za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Przedmiotowa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Ww. decyzja została przesłana listem poleconym na adres siedziby K. S. z o.o. ul. M. [...] K. Z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ("firma zamknięta") oraz przesyłce wynika, że z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi, przesyłkę dwukrotnie awizowano (w dniu 17.04.2014 r. i 25.04.2014 r.), umieszczając informacje o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym K.[...] , w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. 4. Wobec niepodjęcia korespondencji przez adresata, Poczta Polska zwróciła ją do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.; Organ zaś w myśl art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej przywoływana jako: "O.p.") uznał, że została ona skutecznie doręczona w dniu 2 maja 2014 r. (fikcja doręczenia). Ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 maja 2014 r. 5. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14 kwietnia 2014 r., zostało złożone w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 czerwca 2014 r. 6. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 7. Postanowieniem z tego samego dnia, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wydał postanowienie nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. 8. Na powyższe postanowienie, K. S. z o.o. z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania. Organowi podatkowemu Spółka zarzuciła: - naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Skarżąca złożyła wraz z odwołaniem wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a Organ odwoławczy w wydanym na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 O.p. postanowieniu stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądowe wskazała, że gdy Strona składa odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a Organ odwoławczy w wydanym na podstawie art. 162 i art. 163 § 2 O.p. postanowieniu stwierdza, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, to bezprzedmiotowe jest wydawanie odrębnego postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca wskazała, że na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zdaniem Skarżącej, w obu postanowieniach wydanych w dniu 20 sierpnia 2014 r., Organ odwoławczy wypowiedział się w kwestii uchybienia terminu zaś w zaskarżonym postanowieniu stwierdzającym uchybienie terminu jako okoliczność uzasadniającą wydanie tego postanowienia, wskazał na wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. 9. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 10. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddane zostało postanowienie Organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, które jako ostateczne, kończące postępowanie, podlega bezpośrednio zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kompetencja sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju aktów wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zw. dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, w tym kończące postępowanie. 11. Zgodnie zaś z normą zawartą w treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa. 12. Zasadnicza kwestia sporna w świetle przedmiotu i treści zaskarżonego postanowienia, sprowadza się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie uznał, że wniesione przez Skarżącą odwołanie, od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., z dnia 14 kwietnia 2014 r., określającej Skarżącej zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług, za okres od stycznia do grudnia 2009 r., nastąpiło z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, czy też wymagany 14-dniowy termin liczony od dnia doręczenia decyzji został zachowany. 13. Analiza akt sprawy potwierdza stanowisko Organu podatkowego, że doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14.04.2014 r., dokonano skutecznie, bez naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń. Zgodnie z 151 O.p., osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej, pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności, osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 i 3 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Z art. 150 § 1 pkt 1 O.p. wynika zaś, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Jednocześnie w myśl art. 150 § 1a O.p., adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Stosownie do art. 150 § 2 O.p., zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. była przesłana na adres siedziby: K. S. z o.o. ul. M. [...] K., listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem Poczty Polskiej. Z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi, przesyłkę dwukrotnie awizowano (w dniu 17.04.2014r. i w dniu 25.04.2014r.), umieszczając informacje o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym K.[...] , w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wobec niepodjęcia korespondencji przez Skarżącą, Poczta Polska zwróciła ją do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., który zgodnie z art. 150 § 2 O.p. uznał, że została ona skutecznie doręczona w dniu 2.05.2014 r. 14.W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie Strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. W postępowaniu administracyjnym, prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma (por. post. NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. sygn. III CZ 51/98, opubl. OSNC 1998; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08, zbiór LEX nr 52569; wyrok WSA w W-wie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 4015/06, zbiór LEX nr 345902). 15. W myśl art. 223 § 2 O.p., termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem termin do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14.04.2014 r., upływał w dniu 16.05.2014 r. Odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Skarżąca nadała w Urzędzie Pocztowym w dniu 2.06.2014 r. Z zestawienia dat doręczenia decyzji Skarżącej oraz wniesienia odwołania jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14-dniowemu terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 O.p. 16. Sąd podziela stanowisko Organu, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia i w razie jej stwierdzenia, Organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje Organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie chyba, że Strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie jednak Organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu. Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o tę normę, Organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. W przypadku gdy odwołanie uchybia terminowi do jego wniesienia, obowiązkiem Organu odwoławczego jest stwierdzenie tej okoliczności w formie postanowienia. Postanowienie wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., nie tworzy nowego stanu prawnego lecz deklaruje stan istniejący. Nadto, ww. przepis nie uzależnia wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od innych, niż wskazane w tym przepisie okoliczności, w tym od ostatecznego rozpatrzenia podania o przywrócenie terminu. Za bezzasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 O.p. 17. Reasumując uznać należy, iż stanowisko Organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu było prawidłowe. Skoro odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminowi i termin ten przywrócony nie został, wydanie postanowienia w trybie art. 228 § 1 O.p. było więc nie tylko dopuszczalne ale i obligatoryjne. 18. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.