I SA/Sz 1263/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Iwona Golec po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A.B. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, listopad i grudzień 2009 r. p o s t a n a w i a: przyznać radcy prawnemu A.B. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] zł ([...]), w tym wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...]), podatek od towarów i usług w kwocie [...] zł (dwieście siedemdziesiąt sześć złotych) oraz kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd ustanowił dla skarżącego P.N. pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w S.wyznaczyła radcę prawnego A.B. Wyrokiem z dnia 15 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę, orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. i przyznał wspomnianemu pełnomocnikowi kwotę [...] zł , powiększoną o podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu - w ramach postępowania przed Sądem I instancji. Następnie, w dniu 29 grudnia 2014 r. radca prawny A.B. złożyła wraz z odpowiedzią na skargę kasacyjną organu, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W piśmie z dnia 11 maja 2016 r. oświadczyła, że koszty udzielonej pomocy prawnej pozostają nieopłacone, opłata nie została uiszczona w całości ani w części. Dodatkowo, powołując się na stopień zawiłości sprawy, nakład pracy, wkład tej pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, pełnomocnik złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w stawce maksymalnej, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I FSK 15/15: 1) uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług za czerwiec, listopad i grudzień 2009 r. i odnośnie zobowiązań w tym podatku za te miesiące oddalił skargę P.N., 2) oddalił skargę kasacyjną odnośnie zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 r. 3) odstąpił w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, przekazując rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej z urzędu WSA w Szczecinie. Jak wynika ze sporządzonego protokołu rozprawy (karta nr 164 akt sprawy), radca prawny A.B. stawiła się w dniu 24 maja 2016 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podtrzymała stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosła dodatkowo o zasądzenie zwrotu wydatków na przejazd do Sądu według załączonego spisu kosztów, przedstawiając bilety PKP na trasie S. – W. z dnia 24 maja 2016 r. na łączną kwotę [...] zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszym przypadku, na kwotę [...] zł, należną pełnomocnikowi strony z mocy § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) składają się: kwota [...] zł tytułem wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wynikająca z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) ww. rozporządzenia jako 50% stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia, które to wynagrodzenie podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący [...] zł; kwota [...] zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika do W. (tam i z powrotem) w związku ze stawiennictwem w dniu 24 maja 2016 r. na rozprawie przed NSA. Uwzględniając stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy wyznaczonego radcy prawnego, nie znaleziono podstaw do przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawka minimalna określona we wskazanych wyżej przepisach rozporządzenia. Podjęte przez pełnomocnika czynności są to czynności typowe, związane z prawidłową realizacją obowiązków pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie należało zatem ustalić opłatę w wysokości [...] zł. Wydając to postanowienie uwzględniono również treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Podobna regulacja była przewidziana w przepisach § 22 poprzedniego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805) obowiązującego co do zasady w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Mając na uwadze wszystko powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.