I SA/Sz 1264/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. ("skarżąca", "spółka") wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie [...]zł. Pismem z dnia 24 listopada 2016 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., zwracając się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej – powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") – wskazał, że w niniejszej sprawie istnieje realne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nieuregulowanie przez spółkę kwoty zaległości podatkowych w łącznej kwocie [...] zł, wynikającej z pięciu decyzji Burmistrza Ł. w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2015 oraz odsetek od tych zaległości (na dzień 7.11.2016 r. w kwocie [...] zł) doprowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku spółki w postaci nieruchomości. Sprzedaż nieruchomości w toku egzekucji skutkować będzie zakończeniem prowadzonej działalności przez skarżącą i zakończenie jej bytu prawnego. Do wniosku dołączono kopię upomnienia Burmistrza Ł. z 7 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis upoważnia do wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem zarówno decyzji organu I jak i II instancji. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać i nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09), a argumentacja ta – w celu jej weryfikacji – częstokroć wymaga przedłożenia stosownych dokumentów i wykazania konkretnych relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 373/14). Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącej nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających zastosowanie instytucji unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. i tym samym nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Powołał się jedynie na możliwość przymusowego wykonania decyzji, na potwierdzenie której załączył do wniosku upomnienie Burmistrza Ł. z dnia 7 listopada 2016 r. stanowiące wezwanie spółki do uregulowania wynikających z zaskarżonych do Sądu decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2015 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł i kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Należy jednak wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Wykonanie takiej decyzji nie może zatem samoczynnie prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Powyższe wiąże się z możliwością dokonania zwrotu nadpłaconych kwot w przypadku uwzględnienia skargi. Możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie jest zatem taką sytuacją, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy przy tym zauważyć, że – jak wskazano we wniosku – obecnie do spółki zostało skierowane jedynie upomnienie na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wnioskodawca nie wspomniał zaś o wystawieniu i doręczeniu tytułu wykonawczego. Tymczasem dopiero na podstawie tego dokumentu – zgodnie z art. 26 § 5 powołanej wyżej ustawy – mogłoby zostać wszczęte postępowanie w przedmiocie przymusowego wykonania decyzji. Należy także wskazać, że choć zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu wywołuje skutki wysoce szkodliwe i trudne do odwrócenia, to jednak dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające powoływanie się (tak jak w niniejszej sprawie) na ewentualną możliwość likwidacji działalności w związku z potencjalną możliwością wszczęcia egzekucji bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami, przykładowo wskazującymi na sytuację majątkową podmiotu ubiegającego się o wstrzymanie wykonania decyzji. Bez możliwości oceny aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest bowiem możliwa ocena wpływu przeprowadzenia ewentualnej egzekucji administracyjnej na byt prowadzonej przez niego działalności. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności, we wniosku nie wykazano żadnych danych ani nie załączono dokumentów umożliwiających ocenę wspomnianego wpływu przymusowego wykonania decyzji na istnienie działalności stanowiącej źródło dochodu spółki (por. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.