I SA/Sz 1285/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca V. A. wraz ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wniosek ten jest uzasadniony faktem, iż znaczna wysokość "należnego" podatku jaki wyliczył organ w razie jego egzekucji mogłaby doprowadzić do trudnych do naprawienia szkód w sytuacji majątkowej Skarżącej – zwłaszcza, że jest emerytką, która do dziś spłaca długi spadkowe, a nadto zmaga się z kosztami leczenia boreliozy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przytoczonych przepisów prawnych wynika, że - co do zasady - akt zaskarżony do sądu podlega wykonaniu. Podstawę tej regulacji prawnej stanowiła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Jednakże ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. wprowadził wyjątek od tej reguły, przyznając stronie skarżącej ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji powinny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Strona skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniła swojego wniosku w sposób rzetelny i wyczerpujący. Skarżąca nie podała we wniosku szczegółowych okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej. Przede wszystkim podnieść należy, że Strona nie wskazała do jakich konkretnie – jej zdaniem – trudnych do naprawienia szkód dojdzie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że nie jest wystarczającą przesłanką uwzględnienia wniosku potencjalne zagrożenie prowadzeniem egzekucji. Ponadto zauważyć należy, że Skarżąca ani nie podała: jaką miesięczną kwotę otrzymuje jako emerytka, ani jaka kwota pozostała do spłacenia z tytułu długów spadkowych. Skarżąca powołując się na "zmaganie się z kosztami leczenia boreliozy" nie podała jakie w związku z tym poniosła wydatki, jak również nie przedstawiła na tę okoliczność stosownych dokumentów. Zdaniem Sądu uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14 (dostępne na stronie www. orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podniósł, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym nie dołączenie przez stronę skarżącą do wniosku (do czego była zobowiązana) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwiło sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek Strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.