I SA/Sz 131/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za maj 2005 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzją z dnia 14 grudnia 2015 r., zank:[...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "O.p.", Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia 27 lipca 2015 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 31 stycznia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 29 października 2010 r., znak: [...], określającą podatniczce [...]zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2005 r. w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. [...] (dalej także "Podatniczka", "Skarżąca")), będąca od dnia 1 stycznia 2002 r. czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą Stacja Paliw w [...]. W rozliczeniu podatku od towarów i usług za maj 2005 r. Podatniczka wykazała m.in. kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości [...] zł. W wyniku kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług oraz wszczętego postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. postępowania podatkowego w sprawie określenia podatku od towarów i usług za maj 2005 r. wobec Podatniczki, w którym to okresie strona prowadziła Stację Paliw w [...] przy ul. [...], stwierdzono, że ujęła w ewidencji zakupu za maj 2005 r. oraz rozliczyła w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc fakturę z dnia 12 maja 2005 r., nr [...] wystawioną przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], na wartość netto [...] zł oraz podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł dotyczącą nabycia [...] litrów oleju napędowego. Z włączonego postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r. w poczet materiału zgromadzonego w sprawie wyciągu z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 19 marca 2010 r., znak: [...], wydanej wobec spółki [...] wynikało, że spółka ta nie dysponowała w maju 2005 r. olejem napędowym, wobec czego nie było możliwe by dokonała jego dostawy na rzecz Podatniczki. Stwierdzono bowiem, że spółka [...] uczestniczyła w nielegalnym procederze wprowadzania do obrotu paliwa, które pochodziło z niewiadomego źródła, zaś dokumentację handlową dotyczącą fikcyjnych transakcji sprzedaży paliwa w celu ukrycia jego pochodzenia i rzeczywistego obiegu tworzyła sieć firm - "słupów". Wystawiane faktury nie dokumentowały więc rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z powyższym uznano, że ww. faktura wystawiona na rzecz Podatniczki nie daje jej prawa do odliczenia podatku na niej wykazanego, gdyż nie stanowi potwierdzenia rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej. W wyniku dokonanych ustaleń, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z dnia 29 października 2010 r., nr [...], określił Podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2005 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że nie kwestionuje okoliczności, iż Podatniczka nabyła paliwo w ilości i o wartości wskazanej w zakwestionowanej fakturze. Nie podważał też faktu, iż należność za paliwo w kwocie wynikającej z ww. faktury została uiszczona przez Podatniczkę na rachunek bankowy w niej wskazany, a także tego, że wystawca faktury [...] Sp. z o.o. była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, składającym deklaracje podatkowe oraz posiadała numer REGON i NIP. Podkreślił natomiast organ I instancji, że głównym powodem, dla którego pozbawiono Podatniczkę prawa do odliczenia podatku naliczonego z przedmiotowej faktury jest fakt, iż Podatniczka będąca jednym z finalnych odbiorców nielegalnie wprowadzonych na rynek produktów ropopochodnych, umożliwiła przez brak staranności zalegalizowanie sprzedaży paliwa niewiadomego źródła pochodzenia, od którego nie zapłacono podatku akcyzowego, a także odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej fikcyjny obrót paliwami. Nie zgadzając się z ustaleniami zawartymi w ww. decyzji Podatniczka złożyła odwołanie, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po jego rozpatrzeniu oraz dokonaniu analizy akt sprawy, decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r., nr [...], utrzymał decyzję organu i instancji w mocy, nie znajdując - w świetle obowiązujących przepisów prawa - podstaw do jej uchylenia. Decyzję tę Podatniczka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 350/11, oddalił przedmiotową skargę, zaś od tego wyroku Podatniczka złożyła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt: IFSK 1305/11 , oddalił jako niezasadną Wnioskiem z dnia 22 maja 2015 r. Podatniczka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...], oraz o uchylenie ww. decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 29 października 2010 r. w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Powołując przepisy art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 241 § 1 i art. 245 § 1 pkt 1 O.p., Podatniczka wskazała na pojawienie się nowych okoliczności i dowodów w przedmiotowej sprawie. Podatniczka stwierdziła, że w toku sprawy karnej skarbowej zainicjowanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] przeciwko niej przed Sądem Rejonowym [...] w [...], sygn. akt: [...], ujawniona została istotna dla sprawy podatkowej nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydawania obu ww. decyzji, lecz nieznana organowi podatkowemu. Wyjaśniła, że tą nową okolicznością jest ustalenie, że kontrahent podatniczki, spółka z o.o. [...] była spółką "przepołowioną", czyli taką, która miała w zakresie swojej działalności także legalne kontakty handlowe, podczas gdy w postępowaniu podatkowym oraz karnym organ podatkowy wykazywał, że spółka ta w maju 2005 r. zajmowała się tylko fikcyjną sprzedażą paliwa. W ocenie Podatniczki ta okoliczność miała niezwykłą doniosłość dla rzetelnego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją, tym bardziej, że w ogóle nie była brana pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Jednocześnie strona wniosła o zwrócenie się do Sądu [...]w [...] o przesłanie i dołączenie do akt sprawy aktu oskarżenia Prokuratury Okręgowej z [...] ([...]), znajdującego się na kartach [...] (tom [...]) akt sprawy karnej [...] zawisłej przed Sądem Rejonowym oraz uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji znajdującego się na kartach [...] (tom [...]) ww. akt. Organ podatkowy I instancji, postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 31 stycznia 2011 r. oraz wezwał Podatniczkę do przedłożenia dokumentów wymienionych przez nią w uzasadnieniu wniosku. Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. Podatniczka przesłała kserokopię ww. dokumentów. Po ich przeanalizowaniu Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał, że przedstawione dowody i okoliczności nie są nowymi okolicznościami faktycznymi lub nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi, który wydał rozstrzygnięcie, a także nie są istotne dla sprawy, bowiem nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług, a więc nie stanowią przesłanki, o której mowa w art 240 § 1 pkt 5 O.p. i nie podważają prawidłowości decyzji wydanej przez organ podatkowy drugiej instancji. W rezultacie decyzją z dnia 27 lipca 2015 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 31 stycznia 2011 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Podatniczka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzających i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając obrazę art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 w związku z art. 210 § 1 i § 4, art. 210 § 4 w zw. z art. 235, a także art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jak również art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a."). Argumentując zarzuty odwołania, Podatniczka wskazała, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji brakuje wyjaśnienia, dlaczego organ ten nie uznał za możliwe, że Podatniczka nabywając w maju 2005 r. paliwo od spółki [...] kupiła paliwo pochodzące z legalnej działalności tego podmiotu. Podkreśliła, że dotychczasowe rozstrzygnięcia organów podatkowych oraz sądu administracyjnego opierały się na ustaleniach, że spółka [...] w ww. okresie nie dokonała dostawy oleju napędowego na rzecz podatniczki, gdyż nie była w jego posiadaniu, podczas gdy z ustaleń poczynionych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] i Sąd Rejonowy [...] w [...] wynika, że spółka [...] była tzw. spółka "przepołowioną" - czyli prowadziła działalność nie tylko nielegalną, ale także legalną. W ocenie odwołującej Podatniczki, w sprawie wystąpiła istotna okoliczność, która uzasadnia zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., natomiast wskazywane w uzasadnieniu decyzji okoliczności nie podważają twierdzenia strony, iż okoliczność podniesiona we wniosku o wznowienie postępowania jest nowa i nie była brana pod uwagę przy wydawaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, mimo że wówczas występowała. Do odwołania załączono kserokopię pisma z dnia 6 marca 2013 r. złożonego do sprawy karnej wraz z załącznikami w postaci informacji spółki [...] z lutego i czerwca 2006 r., świadczącej o prowadzeniu przez nią działalności i współpracy w zakresie sprzedaży paliw. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu odwołania oraz dokonaniu analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, ww. decyzją z dnia 14 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując - w świetle obowiązujących przepisów prawa - podstaw do jej uchylenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie podkreślił, że decyzja organu I instancji została wydana w trybie nadzwyczajnym po rozpoznaniu wniosku strony o wznowienie postępowania natomiast zarzuty odwołania odnoszą się w głównej mierze do kwestii, czy Podatniczka w maju 2005 r. mogła nabywać olej napędowy pochodzący z legalnego źródła od spółki [...], które to zagadnienie powinno stanowić meritum decyzji wymiarowej a nie decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Organ następnie wyjaśnił odwołującej się Podatniczce, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, nie jest to bowiem "trzecia" instancja odwoławcza. Po przytoczeniu przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, organ II instancji podniósł, że w sprawie nie zaszła przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., na którą powoływała się Podtaniczka w swoim wniosku, bowiem zawarte we wnioskowanych przez Podatniczkę dokumentach, tj. akcie oskarżenia i uzasadnieniu wyroku, stwierdzenie, że [...] sp. z o.o. jest "spółką przepołowioną", nie jest nową okolicznością, która skutkowałaby uchyleniem ostatecznej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że z przedłożonego przez Podatniczkę aktu oskarżenia Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt: [...], wynika, że [...] sp. z o.o. była firmą "przepołowioną", w której część działalności odbywała się zgodnie z prawem, a część prowadzona była nielegalnie - w oparciu o puste faktury legalizujące paliwo pochodzące z nielegalnego, nieustalonego źródła. Osoby reprezentujące podmioty dysponujące faktycznym, nielegalnym paliwem podawały przedstawicielom firm niezbędne dane do wystawienia takich dokumentów, które następnie wprowadzały do swoich urządzeń księgowych, przez co legalizowały paliwo, które sprzedawały "normalnym" detalicznym i hurtowym nabywcom. Odbiorcy końcowi produktu w postaci oleju napędowego nie mieli wiedzy o faktycznym pochodzeniu paliwa, w szczególności, że jego jakość nie budziła zastrzeżeń. Natomiast legalizujący paliwo właściciele, jak wynika z niniejszego aktu, w tym m. in. [...] sp. z o.o., mieli pełną świadomość na temat źródła pochodzenia faktur i akceptowali taki stan rzeczy. Ponadto, [...] sp. z o.o. miała dostęp do znacznych zasobów paliw płynnych pochodzących z nielegalnego (nieudokumentowanego) źródła. Natomiast wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt: [...], dotyczy [...] - wspólników spółki "[...] Spółka Jawna, którzy zostali oskarżeni o to, że działając wspólnie i w porozumieniu będąc współwłaścicielami ww. spółki z siedzibą w [...], podali nieprawdę w złożonej w dniu 27 czerwca 2005 r. w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] przez "[...] spółka jawna deklaracji VAT-7 za maj 2005 r., przez odliczenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z nierzetelnych faktur VAT wystawionych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], ul. [....], tj.: nr [...] z dnia 10 maja 2005 r., nr [..] z dnia 10 maja 2005 r., nr [...] z dnia 11 maja 2005 r., nr [...] z dnia 11 maja 2005 r. przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenie, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 w zbiegu z art. 62 § 2 w związku z art. 6 § 2, art. 7 § 1, art. 9 § 9 i art. 9 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83, poz. 930 ze zm.) - dalej zwanej "K.k.s.") oraz [...] działającego w imieniu [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...], którego oskarżono, że podał nieprawdę w złożonej w dniu 28 czerwca 2005 r. w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] deklaracji VAT-7 za maj 2005 r. przez odliczenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z nierzetelnych faktur VAT wystawionych przez ww. spółkę [...], tj.: nr [...]z dnia 9 maja 2005 r., nr [...] z dnia 11 maja 2005 r., nr [...] z dnia 12 maja 2005 r., nr [...] z dnia 13 maja 2005 r., nr [...] z dnia 16 maja 2005 r. przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 w zbiegu z art. 62 § 2 w związku z art. 7§ 1 i art. 9 § 3 K.k.s. Ww. wyrokiem Sąd uniewinnił [...] od popełnienia zarzucanych im czynów w uzasadnieniu wskazując, że dano wiarę wyjaśnieniom oskarżonych i uczyniono je podstawą dokonywanych ustaleń faktycznych, nie znajdując dostatecznych dowodów przeciwnych. Uznano, że zeznania przesłuchanych w toku postępowania sądowego świadków pozwalają zdaniem Sądu na przyjęcie, że oskarżeni faktycznie zakupili paliwo, które jest przedmiotem faktur, dostawy odbyły się na zwykłych warunkach - takich samych, jak w stosunku do dostaw realizowanych przez innych kontrahentów, których wystawionych faktur organy skarbowe nie kwestionowały i że żadne z zeznań nie dało podstaw do przypisania oskarżonym świadomości nielegalnego pochodzenia tego paliwa, co jest kluczowe dla odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie. Sąd wyjaśnił, że dla odpowiedzialności oskarżonych w procesie karnym konieczne jest ustalenie, że mieli oni świadomość uczestniczenia w nielegalnym procederze i wiedzieli, że wykorzystują wbrew prawu faktury, domagając się zwrotu od Skarbu Państwa kwot, które się im nie należą, że świadomie podali nieprawdę, by odnieść korzyść majątkową kosztem państwa, a dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie nie dają postaw do przyjęcia, że oskarżonym znane było nielegalne źródło pochodzenia paliwa. Ponadto, brak jest jakichkolwiek dowodów jak i okoliczności, które jednoznacznie wskazywałyby na to, że oskarżeni chcieli albo choćby godzili się na to, że działając wbrew prawu uszczuplą podatek, wykorzystując umyślnie faktury dotyczące paliwa z nielegalnego źródła. Sąd nadmienił również, że jego zdaniem propozycje zachowania przedstawione przez organy podatkowe w zakresie sprawdzenia kontrahenta wybiegają poza ostrożność wymaganą w danych okolicznościach. Uznał, że aby doszło do stwierdzenia popełnienia przestępstwa, konieczne jest wypełnienie znamion podmiotowych, gdyż tę zasadę K.k.s. również zachowuje. W rezultacie Sąd uznał za konieczne uniewinnienie [...] od popełnienia zarzucanych im czynów. Przywołując art. 11 P.p.s.a., organ odwoławczy wskazał, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż moc wiążącą dla sądu administracyjnego i tym samym dla organów podatkowych mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa, zawarte w prawomocnym wyroku skazującym. Skoro w rozpoznawanej sprawie Podatniczka powołuje się na wydany w sprawie karnej wyrok uniewinniający, to organ, rozpatrując wniosek Podatniczki, nie jest związany tym wyrokiem. Organ zwrócił przy tym uwagę na odmienną specyfikę postępowania podatkowego, w tym również prowadzonego w trybie wznowieniowym, od postępowania karnego. Podniósł, że postępowania te są prowadzone samodzielne i wynik jednego nie przesądza o wyniku drugiego. Każde z tych postępowań rządzi się własnymi prawami. Postępowanie karne w zasadniczej mierze nastawione jest na udowodnienie, czy zarzucony czyn został w rzeczywistości popełniony. Zadaniem sądu karnego jest w przypadku skazania - udowodnienie winy. Stąd też całe postępowanie jest ukierunkowane na to, czy oskarżony popełnił przestępstwo i czy chciał je popełnić. Natomiast celem postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego jest zbadanie rzetelności deklarowanych przez podatnika podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wypłacania podatków, przy czym w zakresie podatku od towarów i usług element winy sprowadzający się do konieczności m.in. ustalenia, czy podatnik mógł przewidzieć, że bierze udział w oszustwie podatkowym (wynika z obowiązku uwzględnienia tych orzeczeń TSUE, które mówią o konieczności badania tzw. dobrej wiary lub dochowania należytej staranności w kontaktach z kontrahentem w sytuacji zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez tegoż kontrahenta) ma wpływ "wynikowy" na dokonywane przez organ podatkowy rozstrzygnięcia podatkowe w sytuacji gdy zostanie stwierdzone, że faktury nie dokumentują opisanych w ich treści transakcji. W praktyce dopuszczalna jest sytuacja, że dwa postępowania przyniosą rozbieżne ustalenia. Wyrok postępowania karnego, nawet uniewinniający oskarżonego, nie przesądza zatem o braku konieczności uiszczenia niezapłaconego podatku lub nienależnie otrzymanego zwrotu podatku. W uzasadnieniu decyzji wskazano także, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zawarte we wnioskowanych przez Podatniczkę dokumentach, tj. akcie oskarżenia i uzasadnieniu wyroku, stwierdzenie, że spółka [...] jest "spółką przepołowioną", czyli taką, która miała w zakresie swojej działalności także legalne kontakty handlowe, nie jest nową okolicznością, która skutkowałaby uchyleniem ostatecznej decyzji. W ocenie organu odwoławczego, wyrok sądu karnego, który zapadł w postępowaniu prowadzonym m.in. przeciwko , jako wspólnikowi spółki jawnej "SW" Stacja Paliw [...], nie stanowi nowej okoliczności w sprawie, o której mowa w ww. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i nie podważa prawidłowości wydanej przez organ odwoławczy decyzji, tym bardziej, że decyzja w omawianej kwestii, a więc co do niedochowania przez podatniczkę należytej staranności przy dokonaniu zakwestionowanych transakcji podlegała weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], a następnie Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego okoliczność podnoszona przez Podatniczkę, tj. że spółka [...] była "spółką przepołowioną", nie spełnia wymogów art. 240 § 1 pkt 5 O.p. uznania jej za istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który ją wydał. Tym samym zarzut, że organ podatkowy dokonał ustaleń w oparciu o wydarzenia z historii postępowania podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie, a w konsekwencji bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 O.p. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w [...] Podatniczka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę: - art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 235 O.p. przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, wyrażającą się m.in. w przyjęciu, że okoliczność podniesiona przez Skarżącą, wnoszącą o wznowienie postępowania, była znana organowi podatkowemu i badana w postępowaniu podatkowym zakończonym ostateczną decyzją, w którym to wykazano m.in., że spółka [...] uczestniczyła w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami i nielegalnym paliwem, co spowodowało, że wskazana okoliczność, nie spełnia wymogów z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., podczas gdy Skarżąca wskazała na okoliczność, która związana była z legalną działalnością "przepołowionej" spółki [...], co nakazywało przyjęcie, iż Skarżąca mogła kupić paliwo pochodzące z legalnego źródła i uzasadniało zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tym bardziej, że okoliczność ta wskazana została w uzasadnieniu prawomocnego wyroku uniewinniającego (dokumencie urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej - art. 194 § 1 O.p.), - art. 240 § 1 pkt 5 O.p. polegającą na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności faktyczne, wykazane dowodowo - w toku przewodu sądowego - w sprawie karnej, prowadzonej przeciwko Skarżącej, ale także w innej sprawie karnej znanej organowi z urzędu, a dotyczącej m.in. [...] i [...], uzasadniające zastosowanie powołanego przepisu. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca stwierdziła, że mimo obszerności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie znalazła w nim odpowiedzi na pytanie, dlaczego organ podatkowy wykluczył, że Skarżąca w maju 2005 r. kupiła od spółki [...] paliwo pochodzące z legalnej działalności, w sytuacji gdy okoliczność podniesiona przez Skarżącą wskazuje, że spółka ta w maju 2005 r. prowadziła także legalną działalność. W ocenie Skarżacej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się tylko odniesienia do rozstrzygnięć "historycznych", natomiast wskazywana nowa okoliczność w kontekście postawionego zarzutu nie była brana pod uwagę. Odnosząc się do argumentu organu podatkowego związanego z art. 11 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że nie można pominąć ustaleń poczynionych w prawomocnym wyroku karnym uniewinniającym, szczególnie w sytuacji, gdy są to okoliczności korzystne i istotne dla strony. W przypadku organu podatkowego odpowiednikiem art. 11 P.p.s.a. jest art. 194 § 1 O.p., który organ winien w sprawie zastosować, albo przeprowadzić dowód, o którym mowa w art. 194 § 3 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, co następuje. Skarga nie jest zasadna, zaskarżona bowiem decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do wymogów przewidzianych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a". W pierwszej kolejności podkreślić należy, że nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji ostatecznych, tj. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stanowią wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowych i nie są trybami w stosunku do siebie konkurencyjnymi. Każdy z wyżej wymienionych trybów wszczynany jest na podstawie odmiennych przesłanek ściśle określonych przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa. Istotne jest również, że tryb wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową w sytuacji, gdy w danej sprawie wystąpi chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji. Ponadto, wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie wad samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). W istocie zatem, postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji we wszystkich jej aspektach, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania, bowiem odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem. Natomiast, w postępowaniu wznowieniowym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego (O.p.). Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Stanowisko to jest podzielane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 13.01.2012 r., II FSK 1337/10 – publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Podstawą uchylenia w całości lub w części decyzji dotychczasowej jest stwierdzenie przez organ podatkowy m.in. istnienia przesłanki przewidzianej art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten pozwala zatem na wznowienie postępowania tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, nie były znane organowi, który wydał decyzję oraz mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pierwszą z wymienionych przesłanek warunkujących wznowienie postępowanie jest to, że za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dniu orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający, dowodami tymi nie dysponował. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2012 r., I FSK 687/11). Pod pojęciem "nowych okoliczności lub dowodów" należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ponadto, dowody (okoliczności) te nie mogły być znane organowi. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści zaskarżonej decyzji. Zatem istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia (wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy obu instancji zasadnie odmówiły, po zakończeniu przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 31 stycznia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 29 października 2010 r., znak: [...], określającą Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2005 r. w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia braku zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Analiza treści zarzutów skargi i ich uzasadnienia wskazuje, że pełnomocnik Skarżącej w toku postępowania wznowieniowego dążył raczej do ustalenia od nowa ustalonych już w zwykłym postępowaniu podatkowym okoliczności. Zarzucił bowiem, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją wykazano m. in., że [...] Sp. z o.o. uczestniczyła w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami i nielegalnym paliwem, podczas gdy z uzasadnienia prawomocnego wyroku uniewinniającego wynika, że spółka [...] była "spółką przepołowioną", tzn. że spółka ta nie tylko prowadziła "nielegalną" działalność, ale także legalną, co nakazywało przyjęcie, że Skarżąca mogła kupić paliwo pochodzące z legalnego źródła. Nie można bowiem według Skarżącej wykluczyć, że spółka ta dysponowała takim paliwem np. w marcu, a sprzedała je Skarżącej w maju 2005 r. Jest to zdaniem Skarżącej nowa okoliczność, która uzasadnia zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ustalenia poczynione w prawomocnym wyroku karnym uniewinniającym nie są wprawdzie wiążące - jak wskazała Skarżąca – ale nie oznacza to, że można je pominąć, tj. nie odnieść się do nich, szczególnie w sytuacji, gdy są to okoliczności korzystne i istotne dla Skarżącej. Sąd w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji. Jak słusznie podniósł organ, dowody i okoliczności, na które powołała się Skarżąca nie sposób uznać za "nowe" istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który wydał decyzję oraz nie są istotne dla sprawy, nie mają bowiem wpływu na rozstrzygniecie w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2005 r., a tym samym nie wystąpiła podnoszona przez Skarżącą przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, z przepisu art. 11 P.p.s.a. wynika, że moc wiążącą dla sądu administracyjnego i tym samym dla organów podatkowych mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa, zawarte w prawomocnym wyroku skazującym. Skoro w rozpoznawanej sprawie Podatniczka powołuje się na wydany w sprawie karnej wyrok uniewinniający, to organ, rozpatrując wniosek Podatniczki, nie jest związany tym wyrokiem. Trafnie również organ zwrócił uwagę na odmienną specyfikę postępowania podatkowego (w tym również prowadzonego w trybie wznowieniowym) w stosunku do postępowania karnego. Postępowania te są prowadzone odrębnie, niezależnie od siebie i wynik jednego nie przesądza o wyniku drugiego. Każde z tych postępowań rządzi się innymi prawami, prowadzone jest bowiem na podstawie zasad określonych odrębnymi przepisami, a także różny jest przedmiot tych postępowań. Przedmiotem postępowania karnego jest ustalenie, czy zgromadzony materiał dowodowy jest dostateczny i pozwala ponad wszelką wątpliwość przypisać danemu zachowaniu (działaniu lub zaniechaniu) znamiona czynu zabronionego ustawą karną (przepisami przewidującymi odpowiedzialność karną), tj. winy i sprawstwa czynu zabronionego. W uzasadnieniu wyroku karnego uniewinniającego, powołanego przez skarżącą, Sąd wprost wskazał, że (...) nie dopatrzył się (...) winy umyślnej w zachowaniu oskarżonych, koniecznej dla popełnienia czynu z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 61 § 2 kks." Zadaniem bowiem sądu karnego jest w przypadku skazania – jednoznaczne udowodnienie oskarżonemu winy i sprawstwa danego czynu zabronionego. Natomiast na gruncie prawa podatkowego, w tym w świetle orzecznictwa TSUE, przedmiotem postępowania podatkowego (postępowania kontrolnego) jest zbadanie rzetelności deklarowanych przez podatnika podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wypłacania podatków, przy czym w zakresie podatku od towarów i usług, w sytuacji ustalenia, że faktury nie dokumentują opisanych w ich treści transakcji, element winy, właściwy dla ustaleń w postępowaniu karnym, przekłada się w postępowaniu podatkowym na konieczność m.in. ustalenia, czy podatnik mógł przewidzieć, że bierze udział w oszustwie podatkowym (co wynika z obowiązku organów podatkowych i sądów uwzględnienia tych orzeczeń TSUE, które stanowią o konieczności badania tzw. dobrej wiary lub dochowania należytej staranności przez podatnika w kontaktach z kontrahentem w sytuacji zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez tegoż kontrahenta), co ma istotny wpływ na końcowy wynik załatwienia sprawy podatkowej, zawarty w merytorycznym rozstrzygnięciu dokonanym przez organy podatkowe. I w takim też kontekście legalności była badana, w tym przez sądy administracyjne obu instancji, sprawa podatkowa zakończona ostateczną decyzją, której Skarżąca żąda uchylenia. Trafnie przy tym zauważył organ, że w praktyce dopuszczalna jest sytuacja, że dwa te postępowania mogą przynieść rozbieżne ustalenia. Jednak wyrok sądu karnego, nawet uniewinniający, nie przesądza o braku konieczności uiszczenia niezapłaconego podatku lub nienależnie otrzymanego zwrotu podatku. Mając zatem na uwadze odmienność tych dwóch postępowań, podatkowego w stosunku do karnego, kluczowe znaczenie w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy - w kontekście konieczności ustalenia wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. koniecznej dla uchylenia ostatecznej decyzji - ma okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r., I FSK 1305/11, utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 8 czerwca 2011 r., I SA/Sz 350/11, oddalający skargę Skarżącej na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 31 stycznia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 29 października 2010 r., którą określono Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maja 2005 r. W uzasadnieniu bowiem tego wyroku NSA wskazał, że: "(...) materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala przyjąć, że podatnik co najmniej powinien przypuszczać, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Świadczą o tym następujące, wskazane przez Sąd I instancji, okoliczności: paliwo dostarczane stronie od spółki "[...]" zamawiane było telefonicznie, a skarżąca nie zabiegała o osobisty kontakt ze spółką, skarżąca nie kontrolowała jakości dostarczanego paliwa, nie posiadała certyfikatów, atestów dostarczonego paliwa, dokumentów weryfikujących podatnika w tym: KRS, REGON, NIP oraz jakiejkolwiek pisemnej korespondencji handlowej, nie posiadała innych dokumentów dotyczących spornej transakcji zakupu oleju napędowego od spółki z o. o. "[...]", poza przedłożonymi do kontroli - fakturą zakupu, dokumentami FZ i WZ oraz dowodem zapłaty należności wynikającej z faktury. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdziłyby, że podjęła jakiekolwiek kroki w celu sprawdzenia kontrahenta. Wskazane przez nią dokumenty, potwierdzające rzekomo zachowanie przez nią "należytej staranności", w żaden sposób tego nie udowadniają.". Dalej NSA wskazał, że : "(...) dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w zakresie uprawnienia podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur podmiotu firmującego jedynie sprzedaż oleju napędowego, po pierwsze nie ma znaczenia czy skarżący działał w dobrej wierze, ale to, czy przy zachowaniu należytej staranności wymaganej w obrocie tego rodzaju towarami, skarżący co najmniej powinien był wiedzieć, że otrzymane faktury jedynie firmują sprzedaż oleju napędowego, a nie dokumentują faktycznej jego sprzedaży przez ich formalnego wystawcę. Jak natomiast wyżej wskazano w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji powołał, ustalone przez organy podatkowe, okoliczności wskazujące, że podatnik miał podstawy do przypuszczeń, że wskazane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji.". Uwzględniając zatem, że odpowiedzialność podatkowa jest odrębną od odpowiedzialności karnej, inny jest bowiem przedmiot ustaleń organów podatkowych a inny organów ścigania, a końcowo sądu karnego, uznać należało, że prawomocny wyrok sądu karnego uniewinniający, który zapadł w postępowaniu karnym prowadzonym m.in. przeciwko [..], jako wspólnikowi spółki jawnej "[...], nie stanowi w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy ani nowej okoliczności ani nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a tym samym nie podważa prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Utrzymana w mocy decyzja wymiarowa w przedmiocie podatku o towarów i usług za maj 2005 r. oparta była w istocie na ustaleniach organów podatkowych co do niedochowania przez skarżącą Podatniczkę należytej staranności przy dokonaniu zakwestionowanej transakcji ze spółką [...], przy czym – co istotne w świetle art. 170 i art. 171 P.p.s.a. - ustalenia te oraz ich ocena dokonana przez organy podatkowe były poddane weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], które ostatecznie zostały zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec tego okoliczność podnoszona przez Skarżącą jako nowa, a mianowicie, że spółka [...] była "spółką przepołowioną", nie stanowi okoliczności "nowej" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., musiałaby bowiem znamionować się także cechą "istotności", a zatem mieć także istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. nakazywać, uzasadniać jej odmienne rozstrzygnięcie, natomiast – jak wyżej wskazano - inny niż postępowania karnego (w którym zapadł wyrok uniewinniający) był przedmiot ustaleń postępowania podatkowego stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podatkowego (dokonywanych w kontekście orzeczeń TSUE, a mianowicie, czy Podatniczka dochowała należytej staranności w kontaktach handlowych ze spółką [...]). Brak zaś jednej z łącznych cech przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tutaj, że podnoszona przez Skarżącą okoliczność jest "istotna" dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkuje w konsekwencji brakiem podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji, a tym samym nie było podstaw do zakwestionowania oceny organu podatkowego zawartej w zaskarżonej decyzji. W świetle zatem powyższego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 235 O.p., należało uznać za nieuzasadnione. W kontekście przedstawionych okoliczności występujących w sprawie, podzielić należało stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły warunki wymagane w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jako konieczne dla uchylenia ostatecznej decyzji, co uzasadniało odmowę uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 14 grudnia 2015 w trybie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Jak wykazano wyżej, powołana przez stronę skarżącą okoliczność, że spółka [...] była "spółką przepołowioną", nie czyni zadość wszystkim łącznym wymogom, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p, albowiem nie jest istotna, pozostaje bowiem bez wpływu na treść decyzji ostatecznej, w której szczegółowo wskazano na obiektywne okoliczności eksponujące niedochowanie przez Skarżącą należytej staranności, która wiedziała lub przynajmniej mogła wiedzieć (podejrzewać), że bierze udział w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa podatkowego. Jak wynika z wiążących organy i sąd ustaleń (bo zaakceptowanych prawomocnie przez NSA) Skarżąca nie udowodniła, że podjęła działania zmierzające do sprawdzenia wiarygodności swojego kontrahenta. Brak więc było podstaw do przyznania racji Skarżącej, która twierdzi, że organy podatkowe dowolnie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazać bowiem należy, że odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji, wobec niezaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., w treści decyzji z dnia 14 grudnia 2015 r. organ wymienił szereg istotnych dla rozpoznania sprawy okoliczności znajdujących oparcie w aktach sprawy i powołanych wyrokach WSA w [...] i NSA, dokonał szeregu spostrzeżeń poczynionych na ich podstawie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i zaakceptowaną przez Sądy. Ustalenia te dały podstawę do przyjęcia, że Skarżąca nie dochowała staranności co do sprawdzenia wiarygodności kontrahenta, co w konsekwencji skutkowało pozbawieniem Podatniczki prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury z dnia 12.05.2005 r. Nr [...], w której jako sprzedawca wykazana była spółka [...]. Tym samym zasadnie organ uwypuklił i ocenił, że w toku postępowania podatkowego wymiarowego zakończonego decyzją ostateczną, uwzględnione zostały obiektywne okoliczności jako wymagane orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej co do dobrej wiary lub dochowania należytej staranności podatnika w kontaktach z kontrahentem, bowiem nastąpiło to w sytuacji zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez tegoż kontrahenta, które to właśnie okoliczności były przedmiotem zbadania i oceny organów podatkowych w postępowaniu podatkowym instancyjnym (zwykłym), utrzymanej w mocy przez WSA w [...] i ostatecznie przez NSA. W związku z tym za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie Sądu orzekającego, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w trybie postępowania wznowieniowego, nie zaistniała bowiem przesłanka wznowieniowa przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Okoliczność bowiem, na którą powołuje się Skarżąca, nie jest nowa w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ta bowiem musi być również m. in. istotna, a zatem mieć wpływ na treść ostatecznej decyzji co do wymiaru podatku od towarów i usług za maj 2005 r., a zatem uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, gdyż inny był przedmiot ustaleń organów podatkowych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podatkowego. Zdaniem Sądu, nieuzasadnione są zatem w świetle przedstawionej argumentacji zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania (art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 235 O.p.), w tym zasady zaufania do organów podatkowych, prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazały na konkretne argumenty i dowody potwierdzające ustalenia organów podatkowych co do braku należytej staranności Skarżącej w zakresie współpracy z kontrahentem, podtrzymane prawomocnym wyrokiem NSA. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów Skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania podatkowego określonych ustawą – Ordynacja podatkowa. W tym stanie sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia by organy podatkowe obu instancji prowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czego wymaga dla żądanego przez Skarżącą uchylenia zaskarżonej decyzji przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stąd też, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.