I SA/Sz 1337/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 24 września 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 kwietnia 2013 r. znak: [...], w której ustalono wymiar podatku od nieruchomości za rok 2010 dla B. K. w kwocie [...] zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 28 października 2010 r. wydana została przez Prezydenta Miasta decyzja nr [...], w której ustalono wymiar podatku za rok 2010 dla B. K. w kwocie [...] zł. Przedmiot opodatkowania stanowi nieruchomość obejmująca prawo wieczystego użytkowania działki nr [...], położonej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, iż w związku ze zbyciem przez podatnika przedmiotowej nieruchomości aktem notarialnym w dniu 2 września 2010 r. podatek został naliczony za okres 9 miesięcy. Wskazano również, iż stawkę podatku ustalono w oparciu o wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz oświadczenie strony o nieprowadzeniu działalności gospodarczej na terenie nieruchomości. Podatnik w odwołaniu od tej decyzji wskazał m.in., że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania to "wbrew zapisom ewidencji gruntów, grunt gospodarstwa rolnego, służący wyłącznie działalności gospodarczej, zaś budynki na nim posadowione to budowle gospodarcze, także służące wyłącznie działalności gospodarczej". Decyzją z dnia 4 marca 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 415/11 uchylił ww. decyzję organu odwoławczego argumentując to tym, iż w sprawie nie został wyjaśniony i ustalony stan faktyczny dotyczący znajdujących się na terenie działki nr [...] budynków. Następnie, będąc związanym zaleceniami Sądu, organ odwoławczy decyzją z dnia 18 stycznia 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania celem ustalenia ilości i powierzchni znajdujących się na działce budynków. Ostatecznie, organ I instancji biorąc pod uwagę wskazania organu odwoławczego, przeprowadził ponowne postępowanie podatkowe, w toku którego w dniu 20 marca 2013 r. dokonał oględzin nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania, w których uczestniczyła strona postępowania oraz aktualny właściciel nieruchomości (protokół oględzin znak: [...] wraz z opinią z dnia 25 marca 2013 r. dot. oceny i klasyfikacji obiektów budowlanych). Organ podatkowy zgromadził następujący materiał dowodowy: dopuszczone jako dowód akt notarialny Rep. [...] nr [...] z 30 września 2004 r. oraz opinia z oględzin z 21 września 2010 r., ekspertyza techniczna sporządzona na zlecenie podatnika dotycząca oceny technicznej budynków zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] obręb [...] m. [...] ul. [...] przez P. mgr inż. K. R., wypis z rejestru gruntów z 4 marca 2009 r. i 28 marca 2012 r., decyzja Starosty z 12 lutego 2013 r. o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków dla ww. nieruchomości, dokumentacja fotograficzna, oświadczenie B. K. z 2009 r., iż w budynkach przy ul. [...] nie jest prowadzona działalność gospodarczą. Ustalono, iż na działce nr [...] znajdują się cztery budynki, z czego powierzchnia użytkowa dwóch budynków jednokondygnacyjnych oznaczonych numerami [...] i [...] wynosi odpowiednio [...] m.kw. oraz [...] m.kw. Co do powierzchni tak ustalonej strona nie wniosła zastrzeżeń, podniosła natomiast, iż są to budowle, a nie budynki. W dniu 19 kwietnia 2013 r. organ I instancji wydał decyzję znak [...], w której ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł za 9 miesięcy 2010 r., opodatkowując działkę gruntu oznaczoną jako pozostałe - zabudowane o pow. [...] m kw. w kwocie [...] zł oraz budynki pozostałe o łącznej powierzchni [...] m kw. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że na terenie działki nr [...] znajdują się cztery budynki o nr ew. [...], znajdujące się w złym stanie technicznym, ale które nie straciły cech budynku określonych w Prawie budowlanym i odpowiadają definicji przedmiotu opodatkowania z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalono powierzchnię dwóch wielokondygnacyjnych elewatorów zbożowych na [...] m kw. każdy. W dniu 9 maja 2013 r. strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu argumentowano, że na działce nie ma już żadnych obiektów, które można określić mianem budynku, podlegającym opodatkowaniu. Wskazane w decyzji budynki nie nadają się do użytkowania, nie jest prowadzona w nich działalność, a jeśli była takowa prowadzona to tylko na cele rolnicze. Podniesiono również, że wbrew zapisom w ewidencji gruntów i budynków nieruchomość stanowi grunt gospodarstwa rolnego, służący dawniej działalności rolniczej, natomiast posadowione na niej obiekty to budowle, których podstawą opodatkowania jest wartość nie zaś powierzchnia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z dnia 24 września 2013 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uznania zarzutów strony za zasadne. W uzasadnieniu decyzji Kolegium potwierdziło zasadność opodatkowania powierzchni gruntu [...] m kw. wskazując, że strona w tym zakresie rozstrzygnięcia nie kwestionowała. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji w zakresie zakwalifikowania obiektów znajdujących się na nieruchomości jako budynków i opodatkowania ich powierzchni użytkowej, wskazując, że bez znaczenia prawnego pozostaje sposób ich użytkowania jak i zły stan techniczny. Skoro przesłanki pozwalające uznać sporne obiekty za budynki istniały w 2011 r., to należy wnosić, iż stan ich był podobny w roku 2010, a jeśli nawet odmienny to z pewnością nie gorszy niż po upływie roku, w trakcie którego nie prowadzono w nich żadnej działalności, ani też - co potwierdzono w odwołaniu - nie dokonywano żadnych ulepszeń. Kolegium za bezpodstawne uznały twierdzenia podatnika, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] stanowi grunt gospodarstwa rolnego, wobec tego, że w ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka ta posiada oznaczenie symbolem Ba - grunty zabudowane i zurbanizowane - tereny przemysłowe, wskazując, że organ przy ustalaniu wymiaru podatku jest związany danymi wynikającymi z ewidencji i tylko zmiana zapisów w ewidencji w stosownym trybie może skutkować zwolnieniem z opodatkowania gruntów rolnych. Pismem z dnia 28 października 2013 r. B. K. złożył skargę do Sądu wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 24 września 2013 r., znak sprawy [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 19 kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...]. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych a także przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 181 art. 187 § 1 i 2, art. 188, a także art. 299 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi skarżący, wskazał, że wbrew ocenie organów, nie ma już żadnych obiektów, które można określić mianem budynku i które mogłyby stanowić przedmiot opodatkowania, co ma potwierdzać ekspertyza techniczna sporządzona przez mgr inż. K. R. Przedmiotowa opinia techniczna wskazuje bowiem wyraźnie, że budynki, które zostały opodatkowane przez Prezydenta Miasta, w istocie nie istnieją w formie fizycznej. Mgr inż. K. R. we wnioskach końcowych sporządzonej opinii podkreśla, iż budynków o wskazanych numerach ewidencyjnych brak jest w terenie. W ocenie skarżącego, podobnie należy ocenić budynki nr [...]. Skarżący na tej podstawie wywiódł, że obiekty widniejące w rejestrze gruntów i kartotece budynków jako budynki posadowione na gruncie położonym przy ul. [...] w [...] nie są budynkami ani też budowlami, które mogą stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Część z tych obiektów bowiem nie posiada ani fundamentów ani dachu, a pozostała część wskazana w zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy, z uwagi na istniejący stan nie zapewnia możliwości użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, tym bardziej, że w tych "budynkach" od wielu lat nie jest prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza, a jeśli tam była prowadzona działalność to tylko na cele rolnicze (elewatory zbożowe). Przedmiotowa nieruchomość, wbrew zapisom ewidencji gruntów, stanowi grunt gospodarstwa rolnego, służący dawniej wyłącznie działalności rolniczej, zaś pozostałości budynków na nim posadowionych to ruiny budowli gospodarczych (elewatorów zbożowych), także służące dawniej wyłącznie działalności rolniczej. To zaś oznacza, że nieruchomości te, z mocy przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych są zwolnione od podatku od nieruchomości. Na wypadek niezaakceptowania takiego stanowiska, skarżący stwierdził, że podstawa opodatkowania spornej nieruchomości powinna być wartość budowli. W ocenie skarżącego, w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne związane ze stwierdzeniem istnienia budynków i budowli, gdyż nie przeprowadzono wszystkich czynności, które pozwoliłyby na ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkami i budowlami, o których mowa w ewidencji gruntów i kartotece budynków, a nadto czy istniejące obiekty można uznać za budynki w rozumieniu Prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.,), zwaną p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż stosownie do treści art. 153 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd orzekający ponownie w tej samej sprawie zobowiązane są uwzględnić ocenę prawną i wskazania wyrażone we wcześniejszym orzeczeniu sądu w danej sprawie, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX nr 44392). Zatem skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 415/11 którym uchylił decyzję organu odwoławczego argumentując to tym, iż w sprawie nie został wyjaśniony i ustalony stan faktyczny dotyczący znajdujących się na terenie działki nr [...] budynków. W powyższym Wyroku Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów podatkowych obu instancji, że grunt objęty opodatkowaniem wbrew stanowisku Skarżącego nie jest gruntem rolnym a budynek nie jest budowlą. Zdaniem Sądu do czasu ewentualnej zmiany sposobu zakwalifikowania posiadanych przez Skarżącego gruntów, budynków, organ podatkowy orzekając o wysokości przedmiotowego podatku zobowiązany był uwzględnić dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów i kartotece budynków, a mianowicie że Skarżący jest posiadaczem gruntów o klasyfikacji Ba i budynków produkcyjnych, usługowych, gospodarczych dla rolnictwa. Sąd nie podzielił również stanowiska prezentowanego przez Skarżącego co do zwolnienia od opodatkowania budynków na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych albowiem jak zasadnie podniosły to organy podatkowe zwolnienie to dotyczy budynków gospodarczych położonych na gruntach rolnych. Tą oceną prawną Sąd orzekający w niniejszym składzie jest związany a zatem zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione. W przywołanym wyżej Wyroku Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ podatkowy będzie zobowiązany zebrać i ocenić wszechstronnie materiał dowodowy, tak by móc ustalić, czy istnieje przedmiot opodatkowania, czy zasadne są twierdzenia skarżącego, iż obiekty nie są budynkami w rozumieniu Prawa budowlanego. Zdaniem rozpatrującego niniejszą sprawę składu orzekającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie w zaskarżonej decyzji uwzględniło wskazania co do dalszego postępowania, a także oceny prawne dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w przytoczonym powyżej Wyroku. Prawidłowo organ opodatkował działkę gruntu oznaczoną jako pozostałe - zabudowane o pow. [...] m kw. Co jest nie kwestionowane przez Stronę oraz budynki pozostałe o łącznej powierzchni [...] m kw. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazano, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że na terenie działki nr [...] znajdują się cztery budynki o nr ew. [...], znajdujące się w złym stanie technicznym, ale które nie straciły cech budynku określonych w Prawie budowlanym i odpowiadają definicji przedmiotu opodatkowania z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalono powierzchnię dwóch wielokondygnacyjnych elewatorów zbożowych na [...] m kw. każdy. Reasumując, Sąd podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne organów podatkowych poczynione w rozpoznawanej sprawie. Sąd podkreśla, że w tak ustalonym stanie faktycznym rozstrzygniecie organu podatkowego nie narusza prawa. Z uwagi na wyżej przedstawioną ocenę zaskarżonej decyzji, która wskazuje, że organ przy jej wydaniu nie naruszył prawa, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.