I SA/Sz 1355/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 472/06 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący P. K. w dniu 21 listopada 2013r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem ww. Sądu z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 472/06 oddalającym skargę P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: "p.p.s.a.", w myśl której można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skarżący podniósł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 sygn. akt SK 18/09 podważył zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiących podstawę wydania ww. wyroku, wnosząc jednocześnie o jego uchylenie oraz poprzedzających go decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie i organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tejże ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do postanowień art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Jak wynika z art. 272 § 2 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania opartą na ww. podstawie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (...). Jednakże z mocy art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że ustawodawca w art. 272 p.p.s.a. zawarł zasady i tryb postępowania w przypadku orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądu. NSA w uchwale z dnia 28 czerwca 2010 r., II GPS 1/10 ONSA WSA 2010, nr 5, poz. 81 uznał, że przepis art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie. Ustawodawca w art. 272 § 2 p.p.s.a. zakreślił termin do którego można wnieść skargę, stanowiąc, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wynosi trzy miesiące, z tym że termin ten biegnie od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału. Jednakże w art. 278 p.p.s.a. wprowadził termin na wniesienie skargi, stanowiąc, że po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można wnosić o wznowienie postępowania. W doktrynie podnosi się, że termin ten jest terminem materialnym, a zatem nie podlega przywróceniu. Biegnie on niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 p.p.s.a. i art. 277 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona z zachowaniem terminów określonych w art. 272 § 2 p.p.s.a. lub 277 p.p.s.a., ale po upływie terminu przewidzianego w art. 278 p.p.s.a. będzie podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, bez konieczności badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw (A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 799). Termin pięcioletni nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie pozbawienia strony możności działania lub braku należytej reprezentacji. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SA/Sz 472/06, wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r., oddalający skargę P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2006 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów jest prawomocny od dnia 21 maja 2007 r. Pięcioletni termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem upłynął, zatem w dniu 21 maja 2012 r. Skarga wniesiona po tej dacie, oparta na wszelkich innych podstawach wznowieniowych, z wyjątkiem podstawy pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji, jako wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 278 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z uwagi na powyższe skarga o wznowienie postępowania jako wniesiona z naruszeniem art. 278 p.p.s.a. - podlega odrzuceniu bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanej w niej podstaw. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należało, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. i art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.