I SA/Sz 137/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza na rzecz P. S.A. w W. kwotę [...] od Samorządowego Kolegium Odwoławczego tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania. ygn. akt I SA/Sz 137/08 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie 233 § 1 pkt 1, art.208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 21 ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), art. 2 pkt 15, art. 3, art. 6, art. 7 ust 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291) oraz art. 91 ust 3 ustawy z dnia 02 kwietnia 1997r. Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. o umorzeniu wszczętego na wniosek "P." Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. postępowania restrukturyzacyjnego. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 15 listopada 2002r. "P." Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. – zwane dalej P. S.A. wystąpiła do Prezydenta Miasta o restrukturyzację należności stanowiących dochód budżetu Miasta na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Spółka wniosła również o zastosowanie opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 1,5 % kwoty należności głównych objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym z uwagi na objęcie P. programem restrukturyzacji na podstawie ustawy z dnia 08 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek P. o restrukturyzację zaległości stanowiących dochód budżetu Miasta. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w wyniku rozpatrzenia odwołania P. od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...]r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji ponownie pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że podstawą pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania mogłoby być dopiero nieuzupełnienie, w wyznaczonym przez organ restrukturyzacyjny terminie, braków wniosku. Organ I instancji nie oznaczył w wezwaniu, jakich dokumentów strona do wniosku nie dołączyła i jakie braki wniosek ten zawiera, a zatem wezwania tego nie można uznać za wystosowane w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji umorzył postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na podstawie wniosku strony z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że strona nie podjęła w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego czynności, do wykonywania, których była wzywana. Ponadto w ocenie organu restrukturyzacyjnego umorzenie zaległości strony w świetle podejmowanych przez stronę czynności nie będzie stanowiło pomocy w przezwyciężeniu jej problemów finansowych. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że organ restrukturyzacyjny nie wykazał, na jakiej podstawie doszedł do przekonania, że umorzenie należności publicznoprawnych objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym nie będzie stanowiło pomocy dla strony "w przezwyciężeniu zjawisk i problemów (w tym finansowych), z którymi się ona boryka". Kolegium uważa, że organ I instancji umorzył postępowanie restrukturyzacyjne pomimo nie dokonania analizy dokumentów załączonych przez podatnika do wniosku o wszczęcie postępowania i ich merytorycznej oceny, lecz w oparciu o fakt niepodporządkowania się przez podatnika do kierowanych do niego wezwań do uporządkowania tych dokumentów, a więc w oparciu o przyczyny o charakterze formalnoprawnym. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu sprawy P. , z wniosku z dnia [...]r. umorzył wszczęte postępowanie restrukturyzacyjne. W uzasadnieniu decyzji organ restrukturyzacyjny stwierdził, że ustawowy termin do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji upłynął w dniu 30 kwietnia 2004r. Z dniem 01 maja 2004r., a więc z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, wszelkie programy pomocowe dla przedsiębiorców mogą być stosowane wyłącznie według zasad obowiązujących w krajach Wspólnoty Europejskiej lub uzgodnionych z Unią, jako że z dniem akcesji prawo wspólnotowe ma pierwszeństwo stosowania, przed prawem krajowym. Organ wyjaśnił, że upływ czasu spowodował, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a przesłanką bezprzedmiotowości jest aktualnie brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ wskazał, że wnioskodawca nie reguluje na bieżąco zobowiązań podatkowych, powstałych po dniu 30 czerwca 2002r. i jego zadłużenie na dzień wydania decyzji wzrosło o 165%. Organ restrukturyzacyjny uznał więc, że gdyby nawet postępowanie było przeprowadzone według wymogów przewidzianych ustawą, okoliczność nie regulowania należności podatkowych i tak przesądzałaby o negatywnym jego zakończeniu tj. wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie na podstawie art. 21 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Od powyższej decyzji P. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym zarzuciła, że do dnia 30 kwietnia 2004r. powinny zostać zakończone postępowania restrukturyzacyjne, w których doręczenie decyzji gdy doręczenie decyzji o warunkach restrukturyzacji nastąpiło po tej dacie ustawodawca nie określił terminu granicznego, wskazując jedynie, iż postępowanie takie powinno zakończyć się nie wcześniej niż po 15 miesiącach lub na wniosek podatnika po roku od daty otrzymania decyzji o warunkach restrukturyzacji. Strona nie otrzymała od organu restrukturyzacyjnego decyzji o warunkach restrukturyzacji, a zatem błędne jest stanowisko tego organu, że postępowanie dotyczące restrukturyzacji należności publicznoprawnych strony powinno zakończyć się do dnia 30 kwietnia 2004r. Zdaniem Spółki bezzasadnie organ I instancji twierdzi, że po dniu przystąpienia przez Polskę do Unii Europejskiej obowiązywać zaczęły przepisy zabraniające kontynuacji postępowania restrukturyzacyjnego po dniu 30 kwietnia 2004r. Z dniem 01 maja 2004r. nastąpiła zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców w Polsce. Zgodnie z postanowieniami załącznika IV do Aktu Przystąpienia w odniesieniu do pomocy skierowanej do sektora transportu uznaje się programy pomocowe oraz pomoc indywidualną wprowadzoną w życie w nowym Państwie Członkowskim przed dniem przystąpienia i mającą nadal zastosowanie po tym dniu za istniejącą pomoc w rozumieniu art. 88 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską aż do trzeciego roku po dniu przystąpienia, pod warunkiem powiadomienia o niej Komisji Europejskiej w ciągu czterech miesięcy od dnia przystąpienia. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. weszła w życie przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, zatem pomoc udzielona na jej podstawie w odniesieniu do sektora transportu powinna według P. zostać uznana za pomoc istniejącą, pod warunkiem poinformowania o tym Komisji Europejskiej. Nie istnieje obowiązek notyfikacji przez Komisję Europejską projektu decyzji wydanej na podstawie tej ustawy, a zatem nie istnieją przeszkody do wydania przez organ I instancji decyzji o zakończeniu restrukturyzacji zaległości w podatku od nieruchomości. Kolegium nie podzieliło argumentów skarżącej Spółki i uznało, że organ I instancji słusznie stwierdził, iż z dniem 01 maja 2004r., w którym RP przystąpiła do Unii Europejskiej wszelkie programy pomocowe dla przedsiębiorców mogą być stosowane wyłącznie według zasad obowiązujących na terenie całej wspólnoty. Z tym dniem, bowiem częścią krajowego porządku prawnego stały się przepisy Wspólnot Europejskich, w tym przepisy regulujące udzielanie pomocy państwa. Zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP prawo to ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z przepisami krajowymi. Tym samym w przypadku, gdy proces restrukturyzacji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. nie został zakończony decyzją podjętą na podstawie art. 21 tej ustawy do dnia 30 kwietnia 2004r., należy uwzględnić obowiązujące w tym zakresie przepisy Wspólnot Europejskich. Dalej organ odwoławczy wskazał, że aktualnie pomoc publiczna dla przedsiębiorców jest udzielana w trybie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zgodnie z art. 3 tej ustawy zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej określają przepisy art. 36, art. 73 oraz art. 86-89 i art. 296 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przepis art. 6 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do pomocy publicznej udzielanej na podstawie aktu normatywnego, niebędącego programem pomocowym, stosuje się przepisy dotyczące pomocy indywidualnej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy projekt pomocy indywidualnej podlega notyfikacji. Notyfikacja polega na ocenie zgodności projektowanej pomocy publicznej ze wspólnym rynkiem i jest dokonywana przez Komisję Europejską (art. 2 pkt 15 ustawy). Przepis art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy stanowi natomiast, że pomoc publiczna przewidziana w akcie normatywnym, który uzależnia nabycie prawa do otrzymania pomocy wyłącznie od spełnienia przesłanek określonych w tym akcie, bez konieczności wydania decyzji lub zawarcia umowy, albo gdy wydawana decyzja jedynie potwierdza nabycie prawa, może być udzielana, jeżeli akt normatywny jest programem pomocowym zatwierdzonym przez Komisję Europejską zgodnie z art. 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji prawidłowo uznał, że prowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców stało się bezprzedmiotowe i zastosował przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego rażące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, poprzez błędne uznanie, że Prezydent Miasta nie może wydać P. decyzji o warunkach restrukturyzacji, a następnie o jej zakończeniu. Nadto naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj.: zasady praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej); zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu zażalenia, argumentacji, którą przywoływało P. w złożonym zażaleniu, a w szczególności postanowień załącznika nr IV do Aktu Przystąpienia w związku z przepisem art. 88 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz dowodów w postaci załączonych wyjaśnień Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co Według PKP spowodowało oparcie się przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze na błędnym stanie faktycznym i prawnym w sprawie. Ponadto P. wniosło o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Zdaniem Spółki od dnia 1 maja 2004r. nastąpiła zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców w Polsce. Z tym dniem częścią krajowego porządku prawnego stały się przepisy Wspólnot Europejskich, w tym przepisy regulujące udzielanie pomocy państwa. Artykuł 88 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, iż Państwo Członkowskie jest zobowiązane do informowania Komisji Europejskiej o wszystkich planach przyznania pomocy publicznej i nie może wprowadzać w życie projektowanych środków do momentu wydania przez Komisję Europejską decyzji końcowej o ich zgodności ze wspólnym rynkiem. Spółka zaznaczyła również, że zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP prawo wspólnotowe ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z przepisami krajowymi. W tych okolicznościach Spółka P. twierdzi, że od dnia 1 maja 2004 r. planowaną pomoc należy oceniać na gruncie przepisów wspólnotowych, w szczególności Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Aktu Przystąpienia oraz wtórnych przepisów wspólnotowych. P. wskazało również, że zgodnie z postanowieniami załącznika IV do Aktu Przystąpienia, w odniesieniu do pomocy skierowanej do sektora transportu, uznaje się programy pomocowe oraz pomoc indywidualną wprowadzoną w życie w nowym Państwie Członkowskim przed dniem przystąpienia, i mającą nadal zastosowanie po tym dniu, za istniejącą pomoc w rozumieniu artykułu 88 ust. 1 TWE, aż do końca trzeciego roku po dniu przystąpienia, pod warunkiem, iż Komisja zostanie o niej powiadomiona w ciągu czterech miesięcy od dnia przystąpienia. Postanowienie to pozostaje bez uszczerbku dla procedur dotyczących istniejącej pomocy przewidzianych w artykule 88 Traktatu WE. Skarżąca Spółka zauważa, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. weszła w życie przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, zatem pomoc udzielana na jej podstawie w odniesieniu do sektora transportu, pod warunkiem poinformowania o tym Komisji Europejskiej, powinna, zostać uznana za pomoc istniejącą - co potwierdził UOKiK w piśmie [...]r. kierowanym do P. (kopia dołączona do akt sprawy). Wobec faktu, iż planowana pomoc udzielana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. jest pomocą istniejącą oraz braku obowiązku notyfikacji do Komisji Europejskiej projektu decyzji (stosowne pismo UOKiK informujące o pomocy istniejącej w sektorze transportu [...] należy stwierdzić, że w przedmiotowym zakresie także nie istnieją przeszkody do wydania, przez Prezydenta Miasta, decyzji o warunkach a następnie o zakończeniu restrukturyzacji zaległości w podatki od nieruchomości. Dalej skarżąca podaje, że postanowienia Załącznika IV do Aktu Przystąpienia Polski do UE przewidują, iż w odniesieniu do pomocy skierowanej do sektora transportu (a więc także dla spółki P.), uznaje się programy pomocowe oraz pomoc indywidualną wprowadzoną w życie w nowym Państwie Członkowskim przed dniem przystąpienia i mającą nadal zastosowanie po tym dniu, za pomoc istniejącą w rozumieniu artykułu 88 ust. 1 TWE do końca trzeciego roku po dniu przystąpienia, pod warunkiem, że Komisja Europejska zostanie o niej powiadomiona w ciągu czterech miesięcy od dnia przystąpienia. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców została notyfikowana w odpowiednim terminie Komisji Europejskiej jako istniejący program pomocowy. Oznacza to, iż wydanie przez organ restrukturyzacyjny wnioskowanej decyzji, zgodnie z zapisami Załącznika IV do Aktu Przystąpienia, może odbyć się bez konieczności indywidualnej notyfikacji do Komisji Europejskiej, a podmioty udzielające pomocy nie są zobowiązane do występowania do Prezesa UOKiK o wydanie opinii w trybie ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291), niezależnie od wartości planowanej pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wykazała, że skarga jest zasadna. Wobec niespornego stanu faktycznego, z okoliczności sprawy wynika, że zaistniały między stronami spór sprowadza się co do prawa tj. czy po dniu 1 maja 2004 r. może być prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) w odniesieniu do pomocy skierowanej do sektora transportu, tj. po dacie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej w związku z zapisami art. 88 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) – zwanym dalej TWE i załącznika IV do Traktatu podpisanego w Atenach dnia 16 kwietnia 2003 r. (...) (Dz.U. Nr 90, z 2004 r., poz. 864 zał.) – zwanego dalej Aktem Przystąpienia. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że Sąd ocenia, czy wydawane przez organy decyzje zostały wydane zgodnie z przepisami prawa, tak materialnego jak i procesowego. Konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, Sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej chylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia ( art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów prawa procesowego mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć należy, że stosownie do art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa decyzja, czy też postanowienie, kończące postępowanie, to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację w swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. To decyzja, czy też postanowienie, stanowią przedmiot zaskarżenia; z nimi polemizuje strona w skardze sądowoadministracyjnej; one to podlegają ocenie i osądowi jako odzwierciedlenie, przekazanie, uzasadnienie procesu zastosowania prawa, który dokonany został w sprawie. Oznacza to, że organ ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wskazać należy, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie a wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. W przedmiotowej sprawie postępowanie organu drugiej instancji, obok kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, winno objąć rozważenia czy i jaki wpływ ma w niniejszej sprawie powoływany przez stronę zapis załącznika nr IV Aktu Przystąpienia (...) i art. 88 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu odwołania strony co do nie zastosowania w jej sprawie powołanego wyżej zapisu w Załączniku nr IV Aktu Przystąpienia. Brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia wobec nie odniesienia się do brzmienia przepisu wskazującego na przyjęty do rozstrzygnięcia stan prawny z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W obecnym stanie, wobec braku należytego uzasadnienia, Sąd nie jest w stanie ocenić legalności zaskarżonej decyzji. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest także, o czym była wyżej mowa, wymogiem art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym elementem uzasadnienia prawnego decyzji jest "wyjaśnienie podstawy prawnej". Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wyczerpująco wyjaśnić przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia tj. czy po dacie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej w związku z zapisami art. 88 Traktatu Wspólnoty Europejskiej i załącznika IV do Aktu Przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej może być wobec PKP SA prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) Wyjaśnienie i rozważenie skonstatowanych przez Sąd wątpliwości w sprawie, sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia (o ile takowe zapadną) zgodnie z wymogami art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa umożliwi Samorządowemu Kolegium Odwoławczego doprowadzenie w sprawie do stanu zgodności z prawem a w przypadku ponownego zaskarżenia do Sądu umożliwi kontrolę legalności decyzji. Powyższe naruszenia i zaniechania w zakresie prawa procesowego uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących orzeczono po myśli art. 200 wymienionej wyżej ustawy oraz § 14 pkt 2 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm )