I SA/Sz 138/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2021 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Z. Z. G. D. O. z dnia 4 listopada 2021 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego N. S. kwotę [...]([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r., nr SKO/KD/408/4762/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Zarządu Związku Gmin Dolnej Odry (dalej też "organ I instancji") z dnia 4 listopada 2021 r., nr ZGDO.3137.8-166.2021.MT określającą N. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2021 r. Z ustalonego stanu faktycznego wynikało, co następuje. W dniu 20 października 2021 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], będącej własnością Strony. Postanowienie o wszczęciu zostało doręczone Stronie w dniu 25 października 2021 r. Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znalazło się pismo Strony z dnia 9 września 2021 r. skierowane do Związku Gmin Dolnej Odry zawierające stanowisko w zakresie legalności dokonywanych przez organ korekt deklaracji oraz pismo Strony z dnia 17 września 2021 r. zawierające wniosek o wystawienie faktur VAT za opłaty jakich Strona dokonała z tytułu opłat i stanowisko w zakresie bezprawności poboru opłat. Organ I instancji wydał w dniu 4 listopada 2021 r. decyzję, którą określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 158,62 zł miesięcznie za okres od dnia 1 stycznia 2021 do dnia grudnia 2021 r. W dniu 20 października 2021 r. organ włączył do prowadzonego postępowania podatkowego pismo o numerze ZGDO.3137.1-0058.2021.KK z dnia 18 maja 2021 r. do Gminnego Zakładu Komunalnego w L. (GZK) i odpowiedź GZK z dnia 30 sierpnia 2021 r. na ww. pismo organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołał przepisy art. 6m ust. 1 i 2, art. 6o ust. 1 i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888, ze zm.), dalej: "u.c.p.g." , a także art. 64 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372, ze zm.), dalej: "u.s.g." i § 1 ust. 1 pkt 6 Statutu Związku Gmin Dolnej Odry (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2020 r., poz. 4127, ze zm.). Organ wyjaśnił, że z informacji uzyskanej z Gminnego Zakładu Komunalnego w L. z dnia 30 sierpnia 2020 r. wynika, iż zużycie wody na nieruchomości L., ul. [...] w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. wyniosło 160 m3, wobec czego średniomiesięczne zużycie wody wyniosło 13,33 m3. Organ zwrócił uwagę na uchwałę Nr 10/2020 Zgromadzenia Związku Gmin Dolnej Odry z dnia 17 listopada 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2020 r., poz. 5122), dalej: "uchwała nr 10/2020" lub "uchwała", w której ustalono stawkę opłaty w wysokości 11,90 zł za 1 m3 zużytej wody. Zdaniem organu materiał dowodowy sprawy pozwolił na określenie przedmiotowej opłaty za objęty postępowaniem okres. Pismem z dnia 15 listopada 2021 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Wniosła o stwierdzenie, że zużycie wody nie może być podstawą do naliczania opłaty za wytwarzanie śmieci i jest niezgodne z prawem, nieobiektywne i krzywdzące część mieszkańców; stwierdzenie, że w przypadku Strony opłata za wywóz śmieci została bezpodstawnie rażąco zawyżona; o obniżenie opłaty za wywóz śmieci o minimum 30%; stwierdzenie, że uzyskiwanie danych przez organ o mieszkańcach jest niezgodne z prawem, sprzeczne z RODO; stwierdzenie, że podstawą opłaty za wywóz śmieci jest wystawienie przez organ faktury VAT, którą jest zobowiązany wystawić; stwierdzenie, że decyzja jest sprzeczna z prawem i wadliwa. W treści odwołania Skarżący między innymi wskazał, że prowadzi hodowlę zwierząt: kur, kaczek, królików, gęsi, indyków, kotów, psów i perliczek, a nadto że część wody zużywa bezpowrotnie w gospodarstwie, czerpiąc wodę do hodowli latem z ogrodu, na co ma osobny licznik, ale część wody zarówno latem jak i całość zimą Skarżący czerpie z licznika domowego (co Skarżący w odwołaniu zaznaczył kolorem czerwonym). Dalej wskazał, że część wody "idzie przez licznik domowy", np. zimą ciepła woda do picia dla zwierząt, woda do gotowania ziemniaków i innych warzyw dla zwierząt – które to czynności Skarżący wykonuje w domu. Wyjaśnił, że posiada ok. 300 sztuk zwierząt gospodarskich, które zużywają wodę, jak i że jest ona potrzebna do ich hodowli i nie ma ona nic wspólnego z produkcją śmieci. Organ odwoławczy we wskazanej na wstępie decyzji, powołał ramy prawne sprawy, a następnie wskazał, że wobec niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, decyzją określono Stronie wysokość tej opłaty. W uzasadnieniu wyjaśnił, że analiza przepisów prawa prowadzi do wniosku, że każdy kto znajdzie się w sytuacji opisanej w u.c.p.g. zobowiązany jest do zapłaty opłaty na takich samych zasadach. Podmiot objęty daniną wstępuje w stosunki prawne "z góry" ustalone przez ustawodawcę. Ustawodawca przyjął założenie, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów i rodzi obowiązek ponoszenia opłaty na rzecz podmiotu wskazanego w u.c.p.g. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo zastosowano w sprawie tryb określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wynikającymi z art. 6o u.c.p.g. Ponadto stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajdowała uchwała nr 10/2020, którą obszernie powołał, m.in. w zakresie przyjętej metody ustalania opłaty, stawki opłaty, zwolnienia z opłaty, zasad ustalania ilości zużytej wody. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż organ analizował informację uzyskaną od GZK o zużyciu wody na przedmiotowej nieruchomość, wobec czego stwierdzono, że średniomiesięczne zużycie wody wyniosło 13,33 m3. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo określił Stronie wymiar opłaty w kwocie 158,62 zł miesięcznie, co wynika z wyliczenia: 13,33 m3 x 11,90 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że Strona nie złożyła deklaracji, a tym samym nie wskazała, że kwalifikuje się do skorzystania z innego sposobu ustalania ilości zużytej wody przewidzianego uchwała nr 10/2020. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że nie był właściwy do dokonania oceny wybranych przez stanowiące metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym. Kontrolę nad uchwałami podejmowanymi przez jednostki samorządu terytorialnego sprawują regionalne izby obrachunkowe oraz sądy administracyjne. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że katalog dopuszczalnych metod dla określenia wysokości opłat określił ustawodawca w art. 6j u.c.p.g., a wśród nich wymienił ilość zużytej wody z danej nieruchomości przy zastosowaniu stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew przekonaniu Strony, organ I instancji miał uprawnienie do uzyskania informacji o ilości zużytej przez mieszkańców wody, co wynika wprost z art. 6o ust. 1a u.c.p.g. zgodnie z którym wójt, burmistrz lub prezydent miasta w celu weryfikacji złożonych deklaracji może wykorzystać informacje i dane znajdujące się w jego posiadaniu oraz w posiadaniu gminnych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw wodociągowo – kanalizacyjnych. Na podstawie art. 6q u.c.p.g. uprawnienia organów podatkowych posiada zarząd związku gminnego. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wywiedzionej na powyższą decyzję, Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie zasad określonych w art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 i art. 6, art. 7a, art. 8 oraz art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy z pominięciem zasad określonych w powyższych przepisach i niewłaściwym nie rozstrzygnięciu całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, stojąc na stanowisku, że zarzuty skargi są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodnicząca Wydziału I zarządzeniem z dnia 18 maja 2022 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, gdyż brak było zgody wszystkich stron postępowania na rozpoznanie sprawy na rozprawie odmiejscowionej. Wskazać nadto trzeba, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", może dotyczyć między innymi decyzji administracyjnych. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c "p.p.s.a." lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie - niezależnie od oceny trafności podniesionych w niej zarzutów. Przedmiotem sporu jest wysokość naliczonej Stronie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą organy określiły na podstawie średniomiesięcznej ilości zużytej przez Stronę wody za poprzedni rok kalendarzowy. W sprawie nie ma sporu, że Strona nie złożyła stosownej deklaracji. W takim stanie niewątpliwie zaistniały podstawy do wszczęcia postępowania na podstawie art. 6o u.c.p.g, w myśl którego w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W niniejszej sprawie jako organ I instancji wystąpił Zarząd Związku Gmin Dolnej Odry. Miało to miejsce na podstawie art. 6q ust 1 u.c.p.g. stanowiącego, iż w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Jak wynika z wskazanego wcześniej przepisu 6o u.c.p.g., wydając decyzję określającą wysokość opłaty organ musi wziąć pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy (tu: właściwy organ związku międzygminnego) metody. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wymienił te metody. Organ wskazał bowiem na treść uchwały Nr 10/2020 wydanej w trybie art. 6k u.c.p.g. Wyjaśnić należy, że w badanej sprawie kompetencje do wydania stosownej uchwały od rady gminy przejęło Zgromadzenie Związku Gmin Dolnej Odry w związku z treścią art. 3 ust. 2a uc.p.g. w myśl którego to przepisu, w razie wykonywania przez związek międzygminny zadań, o których mowa w ust. 2, określone w ustawie prawa i obowiązki organów gminy, w tym uchwalanie aktów prawa miejscowego, wykonują właściwe organy tego związku. Zadania o których mowa w rzeczonym ustępie 2 artykułu 3 u.c.p.g. to m.in. objęcie wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, nadzorowanie gospodarowania odpadami komunalnymi, zapewnianie selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Jak wskazał organ odwoławczy w powołanej uchwale Zgromadzenia Związku Gmin Dolnej Odry (§ 1 uchwały) dokonano wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zgodnie z którą opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn średniomiesięcznej ilości zużytej wody na nieruchomości i stawki opłaty określonej w § 2 ust. 1. Jednocześnie w § 2 ust 1 uchwały ustalono stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w wysokości 11,90 zł za każdy 1 m3 zużytej wody z danej nieruchomości, z zastrzeżeniem ust 2 i 3. Zgodnie z ust. 2 w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych stosuje się stawkę opłaty w wysokości 47,60 zł za każdy 1 m3 zużytej wody z danej nieruchomości. W myśl powołanego ust. 3 ustala się częściowe zwolnienie z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, w wysokości 0,40 zł od stawki za 1 m3 zużytej wody. Z kolei w § 3 uchwały na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określono następujące zasady ustalenia ilości zużytej wody : 1) na podstawie ilości m3 średniomiesięcznego zużycia wody za poprzedni rok kalendarzowy, na podstawie wskazań wodomierza głównego, z zastrzeżeniem pkt 2-9; 2) do ilości zużytej wody, o której mowa w pkt 1, nie wlicza się ilości bezpowrotnie zużytej wody za poprzedni rok kalendarzowy, której ilość ustala się na podstawie wskazań dodatkowego wodomierza [art. 27 ust 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 ze zm.); 3) w przypadku nieruchomości, które nie są wyposażone w wodomierz, o którym mowa w pkt 1, do określenia ilości zużytej wody przyjmuje się 3,5 m3 /miesiąc/osobę; 4) w przypadkach: nabycia własności nieruchomości lub nabycia prawa do władania nieruchomością (np. najem, dzierżawa), podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej, zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca, przez okres do zakończenia pierwszego pełnego roku kalendarzowego zamieszkiwania na nieruchomości, do określenia ilości zużytej wody przyjmuje się 3,5 m3 /miesiąc/osobę; 5) w przypadku nieruchomości, która czasowo - powyżej 6 miesięcy następujących po sobie - nie była zgłoszona jako nieruchomość zamieszkała, do zakończenia pierwszego pełnego roku kalendarzowego zamieszkiwania na nieruchomości, do określenia ilości zużytej wody przyjmuje się 3,5 m3 /miesiąc/osobę; 6] w przypadku nieruchomości, na której prowadzone jest gospodarstwo rolne i stan zużycia wody wskazany w dokumentach potwierdzających ilość m3 średniomiesięcznego zużycia wody za poprzedni rok kalendarzowy dla nieruchomości zamieszkałej [lokalu mieszkalnego], obejmuje również zużycie wody wykorzystywanej na cele prowadzonego we własnym zakresie gospodarstwa rolnego i nie może być zainstalowany dodatkowy wodomierz, o którym mowa w pkt 2, do określenia ilości zużytej wody przyjmuje się 3,5 m3 /miesiąc/osobę w trakcie okresu za który podano zużycie wody; 7] w przypadku nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza i stan zużycia wody wskazany w dokumentach potwierdzających ilość m3 średniomiesięcznego zużycia wody za poprzedni rok kalendarzowy z nieruchomości zamieszkałej [lokalu mieszkalnego], obejmuje również zużycie wody wykorzystywanej na cele prowadzonej na tej nieruchomości działalności gospodarczej i nie może być zainstalowany dodatkowy wodomierz na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, do określenia ilości zużytej wody przyjmuje się 3,5 m3 /miesiąc/osobę w trakcie okresu za który podano zużycie wody; 8] w przypadku nieruchomości jednorodzinnych z przynależnym ogrodem, terenem uprawy, jeżeli nieruchomość nie może być wyposażona w dodatkowy wodomierz, o którym mowa w pkt 2 oraz średniomiesięczne zużycie wody za poprzedni rok kalendarzowy, na podstawie wskazań wodomierza głównego przekracza 14 m3 na nieruchomość i woda była zużywana na cele podlewania tego ogrodu lub terenu uprawy - określa się ilość zużytej wody jako 14 m3 /miesiąc/nieruchomość [gospodarstwo domowe] Jak zauważył organ odwoławczy powyższa uchwała weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. Wskazać zatem trzeba, że zadaniem organu odwoławczego nie była tylko kontrola rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz rozpoznanie sprawy ponownie – w tym z uwzględnieniem argumentacji Strony zawartej w odwołaniu. Organ odwoławczy zastosował wobec Strony stawkę opłaty obliczoną tak jak i organ I instancji wyłącznie w oparciu o średniomiesięczne ilości zużytej przez Stronę wody za poprzedni rok, tj. na podstawie § 3 pkt 1 uchwały. Organ odwoławczy przy tym całkowicie pominął argumentację Strony, zawartą w odwołaniu, dotyczącą tego, że Strona prowadzi hodowlę zwierząt: kur, kaczek, królików, gęsi, indyków, kotów, psów i perliczek, a nadto że część wody zużywa bezpowrotnie w gospodarstwie, czerpiąc wodę do hodowli latem z ogrodu, na co ma osobny licznik, ale część wody zarówno latem jak i całość zimą czerpie z licznika domowego (co Skarżący w odwołaniu zaznaczył kolorem czerwonym). Skarżący wskazał też w odwołaniu, że "część wody idzie przez licznik domowy" np. zimą ciepła woda do picia dla zwierząt, woda do gotowania ziemniaków i innych warzyw dla zwierząt – które to czynności Skarżący wykonuje w domu. Skarżący wyjaśnił, że posiada ok. 300 sztuk zwierząt gospodarskich, które zużywają wodę jak i jest ona potrzebna do ich hodowli i nie ma ona nic wspólnego z produkcją śmieci. Zdaniem Sądu wskazanie w odwołaniu powyższych okoliczności powinno organowi odwoławczemu dać podstawy do rozważenia czy w przypadku Strony nie zachodzi podstawa do zastosowania metody obliczania opłaty (zużycia ilości wody) o której mowa w § 3 pkt 2 uchwały bądź 3 pkt 6 uchwały. Strona bowiem wprost zasugerowała, że na nieruchomości której dotyczą opłaty posiada dodatkowy wodomierz do wody zużytej bezpowrotnie "część wody zużywa bezpowrotnie w gospodarstwie, czerpiąc wodę do hodowli latem z ogrodu, na co ma osobny licznik", a nadto wskazała, że prowadzi hodowlę ok. 300 zwierząt gospodarskich. Organ tymczasem w ogóle nie odniósł się do twierdzeń Strony, nawet w żaden sposób ich nie podważając, ani nie próbując wyjaśnić – zbył twierdzenia Strony całkowitym milczeniem. Tymczasem organ odwoławczy powinien takie okoliczności wyjaśnić. Ponownie wskazać należy, że na podstawie art. 6q ust 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie zaś z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy powyższe dotyczą także organu odwoławczego. Tym samym wobec powyższych stwierdzeń Strony zawartych w odwołaniu, to do organu odwoławczego należało podjęcie czynności procesowych, np. poprzez wezwanie Strony do przedłożenia dowodów potwierdzających prawdziwość jej powyższych twierdzeń, zawartych w odwołaniu, czy też uzyskania innych dowodów potwierdzających bądź zaprzeczających że Strona posiada osobny wodomierz do pomiaru bezpowrotnie zużytej wody, bądź także czy prowadzi bądź nie - hodowlę zwierząt (gospodarstwo rolne) – a przez to wyjaśnienie czy należy zastosować inną metodę ustalania ilości zużytej na nieruchomości wody niż uczyniły to organy. Organ odwoławczy natomiast jak wskazano, powyższe kwestie pominął całkowitym milczeniem. Natomiast podkreślić trzeba wyraźnie, że nie zwalnia organów z obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zebrania dowodów sam fakt, iż Strona nie złożyła deklaracji. Jednocześnie Sąd pragnie wskazać, że organy dla wyjaśnienia sprawy są uprawnione do uzyskania informacji o ilości zużytej przez mieszkańców wody, co wynika wprost z art. 6o ust. 1a u.c.p.g. zgodnie z którym wójt, burmistrz lub prezydent miasta w celu weryfikacji złożonych deklaracji może wykorzystać informacje i dane znajdujące się w jego posiadaniu oraz w posiadaniu gminnych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw wodociągowo – kanalizacyjnych. Na podstawie art. 6q u.c.p.g. uprawnienia organów podatkowych posiada zarząd związku gminnego. Jednak w ustalonym stanie sprawy, uznając że stwierdzone naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. biorąc też pod uwagę konieczność zapewnienia Stronie rozpoznania sprawy w dwóch instancjach uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku. W szczególności wyjaśni z udziałem Strony kwestię posiadania przez nią odrębnego wodomierza do pomiaru bezpowrotnie zużytej wody, jak również prowadzenia hodowli przez nią zwierząt gospodarskich (gospodarstwa rolnego). Dopiero w zależności od wyniku poczynionych ustaleń dokona właściwego wyboru metody ustalenia ilości wody zużywanej na nieruchomości Skarżącego. Poczynione ustalenia winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.