I SA/Sz 1382/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi C. Spółki cywilnej S.Z., J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] - wydaną po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez C. S. S. c. S. Z., J. M. od decyzji nr [...] z dnia [...] r., którą Naczelnik Urzędu Celnego w S. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki S. G. V., nr nadwozia [...] , rok produkcji [...] , pojemność silnika [...] cm3 - Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że ww. C. S. S.C. zakupiła w dniu 28.09.2009 r. na terytorium D. pojazd marki S. G. V., nr nadwozia [...] , który następnie został przemieszczony na terytorium kraju. Na podstawie faktury VAT marża nr [...] z dnia 29.10.2009 r. pojazd ten został sprzedany P. K. W dniu 01.12.2009 r. samochód został poddany na terytorium kraju badaniu technicznemu, potwierdzone zaświadczeniem, w którym uprawniony diagnosta określił rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy. W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia określono podrodzaj pojazdu jako "van", a w poz. 10 podano, że "liczba miejsc siedzących włączając siedzenie kierowcy" - wynosi "5". Na podstawie wniosku ww. nabywcy z 02.12.2009 r. o rejestrację samochodu jako ciężarowego, złożonego w Urzędzie Miejskim w O., pojazd został tak zarejestrowany. Następnie w dniu 31.08.2010 r. pojazd został sprzedany kolejnemu nabywcy (H. M). Postanowieniem z 11.02.2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu. W trakcie postępowania Strona złożyła kopię faktury zakupu przedmiotowego samochodu oraz zdjęcia pojazdu m-ki S. G. V. Oddział Celny w K. przekazał organowi podatkowemu: protokół przesłuchania świadka – kolejnego nabywcy przedmiotowego pojazdu, protokół oględzin pojazdu z 25.06.2013 r. oraz wykonaną w tym dniu dokumentację fotograficzną pojazdu. Ponadto, Starostwo Powiatowe w K. przekazało kopie dokumentów, stanowiących podstawę do przerejestrowania pojazdu z ciężarowego na osobowy. Organ podatkowy uzyskał również informację od firmy S. M. P. Sp. z o.o., że pojazdy S. opuszczają fabrykę w wersji osobowej i ewentualnie są przystosowywane do wersji ciężarowych u poszczególnych dystrybutorów według lokalnych rozporządzeń prawnych. W piśmie z 07.04.2014 r. pełnomocnik strony zawnioskował o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: zwrócenie się do producenta pojazdu o udzielenie informacji jak pojazd wyglądał w chwili, gdy opuszczał linię produkcyjną; zwrócenie się do dealera d. w celu udzielenia informacji na temat zmian w pojeździe; przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny mechaniki samochodowej; przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, tj. osoby kupującej pojazd od C. S. S.C; przeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania diagnosty. Postanowieniem z 06.05.2014 r. organ odmówił przeprowadzenia dowodów. Po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym ww. decyzją z 07.05.2014 r. organ podatkowy określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy organowi I instancji w celu uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez wykonanie wskazanych czynności procesowych. Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w odwołaniu. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył zawarte w art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) – dalej: "u.p.a." - pojęcie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oraz zawartą w ust. 4 tego artykułu definicję samochodów osobowych. Organ wyjaśnił, że w dniu 29.10.2009 r. przedmiotowy pojazd został sprzedany w kraju przez Podatnika i dlatego ten dzień przyjęty został za moment powstania obowiązku podatkowego, gdyż jest to pewna data, w której przedmiotowy pojazd znajdował się na terytorium kraju - co potwierdza jego przemieszczenie z terytorium D. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 u.p.a., do celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Nomenklatura ta zawarta jest w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. i każdego roku podlega aktualizacji. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy obowiązywała Nomenklatura Scalona stanowiąca załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 287 z 31.10.2008 r. ze zm.). W Sekcji XVII Nomenklatury Scalonej wydzielony został dział 87 "Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria", w ramach którego wymieniona została pozycja CN 8703 "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycja 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Natomiast pozycja CN 8704 obejmuje "Pojazdy mechaniczne do transportu towarów". Jednolitej interpretacji nomenklatury taryfowej służą też Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) oraz Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej. Z samego opisu pozycji CN 8703 wynika zatem, że określenie "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do podpozycji 8703 służy wyłącznie przewożeniu osób lecz mogą być one także wykorzystywane do przewożenia towarów. Zdaniem organu odwoławczego, za taką interpretacją zakresu pozycji CN 8703 przemawia także komentarz zawarty w notach wyjaśniających HS do pozycji 8703, gdzie wskazano, że zawarte w opisie pozycji CN 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy o maksymalnej liczbie miejsc siedzących dla dziewięciu osób (włącznie z kierowcą), których wnętrze bez zmian konstrukcyjnych może być używane zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Ponadto w notach wyjaśniających HS do pozycji 8703 zostały wymienione cechy projektowe, które wskazują, że pojazdy te są przeznaczone głównie raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (poz. 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utiłity Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup. Następujące właściwości wskazują na cechy konstrukcyjne stosowane na ogół w pojazdach objętych pozycją 8703: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem bezpieczeństwa dla każdej osoby (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów; także składające się; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), z oknami na bocznych ścianach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) obecność elementów komfortowych oraz wykończenie wnętrza i wyposażenie w całym wnętrzu pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki). Natomiast pozycja CN 8704 obejmuje "Pojazdy silnikowe do transportu towarów" i zgodnie z notami wyjaśniające HS do pozycji 8704 objętej jej zakresem pojazdy winny posiadać następujące cechy: a) siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) dla transportu towarów; b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy dokonał oceny obiektywnych cech i właściwości spornego pojazdu na podstawie analizy dokumentów, zarówno sprzed nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu przez Stronę, jak i po jego nabyciu. Organ wskazał na ww. informację uzyskaną od firmy S. M. P. Sp. z o.o. i wyjaśnił, że istotą cech projektowych jest ich trwałość i względna niezmienność. Producent bowiem już w fazie projektowania auta przesądza o jego zasadniczym przeznaczeniu. Wyposażając je w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, miejsca montażu uchwytów górnych dla pasażerów, projektując je w karoserii pięciodrzwiowej w pełni przeszklonej z możliwością otwierania szyb w drzwiach tylnych, a nadto nie montując stałej przegrody za przednim rzędem siedzeń nadaje mu zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Producent nie wyklucza jednak wykorzystania samochodu w sposób odbiegający od jego zasadniczego przeznaczenia (np. do przewozu towarów) i dlatego umożliwia wymontowanie tylnej kanapy, zablokowanie mechanizmu otwierania szyb w drzwiach tylnych, zamontowanie kraty (przegrody) za siedzeniami przednimi czy montaż blaszanej podłogi. Organ przytoczył następnie zeznania pierwszego i jednego z kolejnych nabywców w kraju przedmiotowego pojazdu, z których wynika m.in., iż kupowany przez nich samochód zarejestrowany był jako samochód ciężarowy lecz posiadał 5 foteli (2 z przodu, 3 z tyłu) oraz inne cechy konstrukcyjne i wyposażenie odpowiednie dla samochodu osobowego. Nabywcy ci nie dokonywali zmian konstrukcyjnych w pojeździe. Wskazany kolejny nabywca tego pojazdu zeznał też, że jedynie dokonał zmian formalnych przy rejestracji samochodu, polegających na zmianie rodzaju pojazdu z samochodu ciężarowego (z ilością miejsc 5) na samochód osobowy (z ilością miejsc 5). W opisie zmian dokonanych w pojeździe załączonych do "Zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 17.04.2013 r. stwierdzono natomiast, że: "Zdemontowano kratkę oddzielającą część ładunkową". Organ odwoławczy uznał zatem, że taki stan techniczny pojazdu i dokonane w nim zamiany potwierdzają, że przedmiotowy samochód jest pojazdem o cechach projektowych typowych dla pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób wymienionych w pkt a)-e) Not wyjaśniających HS do pozycji 8703. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że nie neguje, iż w dokumentach d., które towarzyszyły pojazdowi w dniu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia został on określony jako samochód ciężarowy i tak na ich podstawie został zarejestrowany w Polsce. Czym innym jest jednak powstanie obowiązku podatkowego w akcyzie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, a czym innym podejmowanie działań w przedmiocie rejestracji pojazdów – kwestie te uregulowane są odrębnymi aktami prawnymi. W odniesieniu do zarzutu, że nowy pojazd zarejestrowany był po raz pierwszy w D. jako ciężarowy z określoną homologacją N1, organ stwierdził, że na podstawie dowodu rejestracyjnego nie można ustalić jaką homologację pojazd posiadał w dniu jego pierwszej rejestracji i w dniu dokonania zmian. Strona wskazując na homologację N1 nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dowodów. W ocenie organu, ustalenie rodzaju homologacji nie miało jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem fakt, iż pewne zabiegi znajdują następnie swoje odzwierciedlenie w typie homologacji, nie znajduje przełożenia na sposób klasyfikacji pojazdu wg kodu CN, który zdeterminowany jest cechami projektowymi, wskazującymi na przeznaczenie zasadnicze. W sprawie ustalono - na podstawie oświadczenia producenta i oględzin pojazdu - że samochód posiada cechy, o których mowa w notach wyjaśniających do Taryfy celnej dla pozycji CN 8703, obejmującej samochody osobowe. Zmiany, którym poddany był pojazd i które umożliwiły jego rejestrację jako samochodu ciężarowego nie były trwałe i nie wpłynęły na konstrukcję pojazdu. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności ze zdjęć wykonanych podczas oględzin, pojazd nie posiadał zamontowanej kraty oddzielającej przestrzeń pasażerską od bagażowej ani specjalnej podłogi umożliwiającej przewóz towarów. Zatem nawet jeśli takie elementy były zamontowane, to jedynie tymczasowo i bez ingerencji w konstrukcję pojazdu, gdyż możliwy był ich demontaż. Także pozbawienie pojazdu foteli w części tylnej nie wpłynęło na zmianę jego zasadniczego przeznaczenia. W pojeździe bowiem ponownie zamontowano tylną kanapę, w przeznaczone do tego punkty kotwiące, są w nim również zamontowane pasy bezpieczeństwa do wykorzystania przez pasażerów tylnych kanap. Organ wyjaśnił też, że zaklasyfikowanie samochodu typu van do kodu 8704 możliwe jest tylko wówczas, gdy posiada jeden rząd siedzeń i nie ma punktów mocowania kolejnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części pojazdów. Przedmiotowy samochód nie mógł więc zostać zaklasyfikowany do kodu 8704. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie s. c. C. S. – reprezentowana przez radcę prawnego – wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w celu przeprowadzenia wskazanych w skardze dowodów, tj.: powołania biegłego celem ustalenia sposobu montażu panela podłogowego oraz jakich zmian konstrukcyjnych trzeba dokonać w przedmiotowym samochodzie, aby uzyskał on świadectwo homologacji ciężarowej w D., dopuszczenia jako dowodu zaświadczenia ze świadectwa homologacji i dowodu z informacji uzyskanej od importera d. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 120, art.121 art. 122 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej (O.p.) - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przez sklasyfikowanie samochodu do kodu CN 8703; 2) art. 180, art. 187 oraz art. 188 O.p. przez: - odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, - odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania biegłego z zakresu techniki samochodowej, - odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentu homologacji w sytuacji, gdy okoliczności dla których stwierdzenia zostały powołane te dowody były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem; 3) art. 3 ust. 1, art. 100 u.p.a. przez przyjęcie, iż Strona powinna sklasyfikować samochód do kodu CN 8703 i zapłacić podatek akcyzowy od nabycia wewnątrzwspólnotowego; 4) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987 r. z poźn. zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) skutkującej przyjęciem przez organ odwoławczy, że samochód podlega zaliczeniu do pozycji CN 8703, a nie do CN 8704, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu decydującego, zdaniem Skarżącej, argumentu o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego samochodu do przewozu towarów, przemawiającego za klasyfikacją do CN 8704; 5) Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu oznaczania i Kodyfikowania Towarów, sporządzonej w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (zał. Dz.U. z 1997 r. Nr 11 poz. 62), przez niewzięcie pod uwagę Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, ponieważ Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą się tylko do niej odwoływać, jednakże nie zastępują ich, co w konsekwencji spowodowało, że nie uwzględniono argumentu Strony o złej klasyfikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 a nie do kodu CN 8704. W uzasadnieniu skargi przywołano Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS), w których wskazano, że klasyfikacja taryfowa pewnych pojazdów mechanicznych do pozycji 8704 zależy od pewnych cech, które wskazują na to, że pojazdy są przeznaczone głównie do transportu towarów, a nie do transportu osób (pozycja 8703). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto nie przekracza 5 ton i które posiadają oddzieloną część tylną lub otwartą naczepę (do których należą m.in. pojazdy typu pickup). Do pozycji 8703 zaliczane są natomiast pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pozycja ta obejmuje też "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Pojazd typu van, z więcej niż jednym rzędem siedzeń, musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających do HS do pozycji 8703. Jednakże pojazd typu van z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów kotwiczenia oraz urządzeń służących do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu ma być klasyfikowany do pozycji 8704, nawet jeżeli posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych. Poza Notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego (HS), Komitet HS przyjął w odniesieniu do konkretnych pojazdów samochodowych ujętych w pozycji 8703 i 8704 opinie klasyfikacyjne, które wskazują na to, że przy określeniu klasyfikacji pojazdu do pozycji 8704 kluczowe znaczenie ma ładowność pojazdu. Zgodnie z decyzją Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HSC), numer sesji 21 marzec 1998 r., "do kodu nomenklatury 8704 należą pojazdy typu van, tj. pojazd o monolitycznej budowie nadwozia (pojazd z panelem podłogowym pełniącym rolę podwozia, lecz bez właściwego podwozia i posiadający pojedynczą zintegrowaną przestrzeń do przewozu zarówno osób jak i towarów), posiadający tylko boczne panele okienne, przesuwane drzwi po jednej lub obu stronach i tylne drzwi z oknem oraz bez ławek za przednim rzędem siedzeń, oddzielona jest od części pasażerskiej ścianka działową, którą można usunąć, nie posiada punktów do zamontowania ławek za przednimi siedzeniami. Maksymalna ilość pasażerów 2.". Wobec tego Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu podatkowego, że przedmiotowy samochód należy sklasyfikować do kodu CN 8703. Samochód ten posiadał bowiem stałą przegrodę za przednim rzędem siedzeń, posiadał panel podłogowy i nie miał żadnych punktów służących do montowania siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa. Okna w przedmiotowym samochodzie były zablokowane. Posiadanie okien w panelach bocznych - zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS - nie oznacza, że jest to samochód osobowy. W niniejszej sprawie organ nie dysponuje jakimkolwiek dokumentem od dealera, potwierdzającym, że samochód konstrukcyjnie został przez producenta wyprodukowany jako osobowy i nie spełnia warunków do uzyskania świadectwa homologacji w zakresie samochodu ciężarowego. W notach wyjaśniających do HS – wbrew stanowisku organu - nie ma mowy o tym, aby przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy, a częścią tylną była montowana w sposób niepozwalający na jakiekolwiek zmiany konstrukcyjne. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika też w jaki sposób przedmiotowa przegroda została usunięta, jakie narzędzia w tym celu zostały użyte. Nadto w ww. decyzji Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HSC) mowa jest o ściance działowej, którą można zdemontować a decyzję tę należy stosować przed notami wyjaśniającymi do CN stosowanymi przez organ podatkowy. Skarżąca nie zgadza się także ze stanowiskiem organu podatkowego, że trwałe zmiany (trwale zabezpieczenie miejsca mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa) wykluczają odwracalność procesu zmian, tj. wykluczają możliwość ponownego zamontowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa bez naruszenia konstrukcji samochodu. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami można dokonywać zmian konstrukcyjnych w samochodach i sprzedawać je jako samochody ciężarowe, zgodnie z otrzymanym świadectwem homologacji. Zdaniem Skarżącej, niewątpliwie uzyskanie świadectwa homologacji wiąże się z dokonaniem zmian konstrukcyjnych w przedmiotowych samochodach. W przedmiotowym pojeździe dokonane zostały zmiany konstrukcyjne, a co za tym idzie, doszło do zmiany przeznaczenia samochodu z osobowego na ciężarowy. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie został również zgromadzony materiał dowodowy w postaci dokumentów, tj.: duńskiego dowodu rejestracyjnego, duńskiej informacji z Centralnego Rejestru Pojazdów, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, w których rodzaj samochodu został określony jako ciężarowy. Wobec tego niewątpliwie samochód ten musiał spełniać wszystkie kryteria związane z klasyfikacją jego jako samochodu ciężarowego, ponieważ jako właśnie taki samochód ciężarowy został sprzedany przez dealera w D. Dysponując takimi dokumentami Spółka prawidłowo zakwalifikowała pojazd jako samochód ciężarowy i nie uiściła od niego podatku akcyzowego. Sklasyfikowanie tego samochodu jako osobowego byłoby więc sprzeczne z jego świadectwem homologacji oraz klasyfikacją producenta. Na poparcie swego stanowiska Skarżąca wskazała na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 grudnia 2007 r. sygn. akt C 486/06 oraz na wyroki sądów administracyjnych i na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. dwie interpretacje indywidualne. Skarżąca zarzuciła też naruszenie podstawowych przepisów Ordynacji podatkowej przez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Skoro pojazd konstrukcyjnie był przystosowany do pełnienia funkcji tak osobowych jak ciężarowych, to ocenić należało w oparciu o pozostałe dowody zebrane w sprawie, czy zasadniczym jego przeznaczeniem w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia była funkcja osobowa czy ciężarowa. Organ pominął kluczowe w tym aspekcie dokumenty samochodu wystawione na rynku duńskim, jak i nie ocenił zewnętrznych cech samochodu stosownie do not wyjaśniających do CN. Ocena cech zewnętrznych samochodu po dacie jego wewnątrzwspólnotowej dostawy była dla sprawy nieprzydatna, tym bardziej, że organ dysponował wiedzą, że badanie techniczne przeprowadzone bezpośrednio po sprowadzeniu samochodu do Polski wskazywało na dominujące cechy ciężarowe samochodu, zaś na osobowy przerobiony został dopiero 06.11.2009 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym (złożonym na rozprawie w dniu 28.01.2015 r.) Skarżąca wniosła o: 1) zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości "w celu dokonania wykładni przepisów wspólnotowych i krajowych, aby zapobiec rozwinięciu w Państwie orzecznictwa krajowego niezgodnego z przepisami prawa wspólnotowego dotyczącego klasyfikacji taryfowej na terenie Unii Europejskiej samochodu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, w związku z pojawieniem się WIT-ów na terenie Unii Europejskiej, które klasyfikują taki pojazd do samochodów ciężarowych należących do kodu CN 8704; 2) przeprowadzenie dowodu z WIT-ów dołączonych do pisma. Zgodnie bowiem z wyrokami ETS z 15.09.2005 r. w sprawie C-495/03 i z 07.04.2001 r. w sprawie C153/10, WIT-y wydane przez organy celne innych państw członkowskich "nie są wiążące dla organów celnych danego państwa członkowskiego, ale muszą być przez nie wzięte pod uwagę w procesie klasyfikacji. Jeżeli chodzi o znaczenie witów wydanych przez organy celne innych państw członkowskich dla sądów krajowych, to ich treść powinna być argumentem do zadania TSUE pytania prejudykacyjnego". Postanowieniem z 28.01.2015 r. postępowanie sądowe zostało zawieszone do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały dotyczącej statusu spółki cywilnej jako podatnika podatku akcyzowego. Postępowanie sądowe zostało podjęte w dniu 18.12.2015 r. Na rozprawie w dniu 10.02.2016 r. Sąd postanowił oddalić powyższe wnioski Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą Spółkę samochodu marki S. G. V., nr nadwozia [...] , rok produkcji [...] , pojemność silnika [...] cm3, do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (CN) i uznania, że samochód ten jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisu art. 100 ust. 4 u.p.a. podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, czy - jak twierdzi strona skarżąca - w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego był to samochód ciężarowy (pozycja CN 8704), niepodlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ww. ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. W myśl art. 2 pkt 9 u.p.a., użyte w ustawie określenie "nabycie wewnątrzwspólnotowe" oznacza "przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju". Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a.: "Do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.).". Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy: "W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;". Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a.: "Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18.". W myśl art. 101 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a., podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Stosownie zaś do art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest "kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrz- wspólnotowego, (...)", a w myśl art. 105 pkt 2, stawka akcyzy dla samochodów osobowych o pojemności silnika do 2.000 centymetrów sześciennych wynosi 3,1 % podstawy opodatkowania. Opodatkowanie akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego dotyczy więc samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a. decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W tym zakresie nie ma więc prawnego znaczenia sposób oznaczenia rodzaju pojazdu dla celów jego rejestracji, zarówno za granicą, jak i w kraju – dokonywany na podstawie innych przepisów. Z opisów pozycji CN 8703 i 8704 (cytowanych w zaskarżonej decyzji) wynika bowiem, że zasadniczym kryterium klasyfikacyjnym pojazdów samochodowych jest ich przeznaczenie, które - zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 06.12.2007 r. w sprawie C-486/06 - winno być oceniane na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech pojazdów. Podobne poglądy prezentowane są w krajowym orzecznictwie (vide np. wyrok NSA z 10.05.2012 r., sygn. akt I FSK 370/12). Zatem o wyborze właściwej pozycji kodu CN decyduje główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia i nie chodzi tu o przeznaczenie w sensie sposobu wykorzystania pojazdu przez nabywcę, lecz o przeznaczenie według zamysłu jego producenta. Pomocnicze znaczenie w zakresie ustalenia zasadniczego przeznaczenia towaru mają wyjaśnienia do Taryfy celnej, które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Klasyfikacja pojazdów do pozycji CN 8703 oraz CN 8704 zależy zatem od pewnych cech, które wskazują na to, że pojazdy te są odpowiednio: - przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8703) lub - przeznaczone głównie do transportu towarów a nie do transportu osób (pozycja 8704). Takie zdefiniowanie cech wynika z faktu, że kod CN 8703 nie posługuje się zwrotem "samochody osobowe", ale obejmuje szerszy zakres pojazdów, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi i nie wyklucza przewozu tymi pojazdami towarów. Natomiast pojazdy objęte kodem CN 8704 służą zasadniczo do przewozu towarów. Mając na względzie ustalenia faktyczne prawidłowo dokonane przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, wskazać należy, że S. M. P. Sp. z o.o. wyjaśniła, iż pojazdy S. opuszczają fabrykę w wersji osobowej i ewentualnie są przystosowywane do wersji ciężarowych u dystrybutorów według lokalnych rozporządzeń prawnych. Z zeznań złożonych przez nabywcę przedmiotowego pojazdu od spółki C. S. (P. K.) wynika natomiast, że zakupiony przez niego samochód w dniu zakupu posiadał 5 foteli (2 z przodu, 3 z tyłu); przestrzeń do przewozu osób nie była oddzielona przegrodą od części towarowej; będąc właścicielem przedmiotowego pojazdu nie dokonywał w nim żadnych zmian; samochód w dniu zakupu posiadał standardowe wyposażenie, w tym radio, itp.; dla każdego miejsca siedzącego (również z tyłu pojazdu) były pasy bezpieczeństwa; pojazd posiadał przestrzeń do załadunku towaru (około 1m-1,2m długości/szerokości samochodu); przestrzeń załadunkowa nie była oddzielona przegrodą od przestrzeni kierowcy; samochód posiadał na wyposażeniu dywaniki, popielniczkę, światła, wentylatory; samochód został zakupiony jako samochód ciężarowy. Tak też został zarejestrowany. Ponadto z protokołu oględzin pojazdu przeprowadzonych 25.06.2013 r. wynika, że podczas oględzin stwierdzono: - przestrzeń wewnętrzną pojazdu wykazującą obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zewnętrznym, - 5 stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym, - stałe punkty kotwiące, - tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, - przesuwane, wahadłowe lub podnoszone drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; drzwi po stronie kierowcy i pasażera; tylne drzwi otwierane, - brak przegrody pomiędzy przestrzenią siedzenia kierowcy i siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną. Wśród elementów wyposażenia pojazdu wskazano: dywaniki, klimatyzację, oświetlenie, popielniczki, jednolitą wykładzinę podłogową, wykładzinę boczną, elektrycznie opuszczane szyby w drzwiach bocznych w I rzędzie i w II rzędzie, centralny zamek z pilotem, metalizowany lakier, podgrzewanie lusterek, 4 punkty służące do mocowania ładunku, jednolitą tapicerkę sufitową na całej powierzchni dachu, relingi dachowe, felgi aluminiowe, nawiewy w przedniej części pojazdu przy kierowcy i po stronie pasażera. Jako inne wyposażenie wskazano szyberdach oraz radio z odtwarzaczem CD. Powyższy stan pojazdu potwierdza sporządzona w trakcie oględzin dokumentacja fotograficzna (41 zdjęć). Z zeznań kolejnego nabywcy (Z. O.) wynika natomiast, że wprawdzie przedmiotowy samochód kupił jako ciężarowy, to jednak nie dokonywał w nim żadnych zmian konstrukcyjnych, a jedynie dokonał zmian formalnych przy rejestracji samochodu – co potwierdził właściciel zakładu obsługi i naprawy pojazdów (oświadczenie z 17.04.2013 r.), stwierdzając, że dokonał "zmian konstrukcyjnych w pojeździe", "zmieniając jego rodzaj z samochodu ciężarowego z ilością miejsc 5 na samochód osobowy z ilością miejsc 5". Z oświadczenia tego nie wynika zatem, jakie zmiany techniczne (konstrukcyjne) zostały dokonane. Zmiany te zostały wskazane w dokumencie "Opis zmian dokonanych w pojeździe" załączonego do "Zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 17.04.2013 r., w którym stwierdzono, że: "Zdemontowano kratkę oddzielającą część ładunkową". To dodatkowe badanie techniczne zostało przeprowadzone na podstawie skierowania wydanego na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej: p.r.d. - w związku z podaniem złożonym przez nabywcę pojazdu o dokonanie zmian w dowodzie rejestracyjnym (zmiana rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy). W ww. zaświadczeniu (podobnie jak w zaświadczeniu z 01.12.2009 r.) uprawniony diagnosta stwierdził, że samochód "spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy", a w części dotyczącej opisu dokonanych (ww.) zmian wpisano: "dokonane zmiany są zgodne z przepisami ustawy i rozporządzenia o warunkach technicznych". Zasadnie przy tym zauważył organ odwoławczy, że wskazana informacja o zdemontowaniu kratki oddzielającej część ładunkową budzi wątpliwości, bowiem z zeznań ww. nabywców pojazdu wynika, że sporny samochód nie posiadał kratki. Jednak nawet w przypadku gdy kratka została rzeczywiście zdemontowana, to umieszczona była ona za drugim rzędem siedzeń – co wynika z dokumentacji fotograficznej wykonanej przez uprawnionego diagnostę w dacie dokonania zmiany rodzaju pojazdu. Takie jej zamontowanie w pojeździe nie kwalifikowało go zatem do kategorii samochodów ciężarowych, gdyż z opisu pozycji 8704 wynika, że jedną z cech samochodu ciężarowego jest zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu, a częścią tylną. Powyższa nieścisłość nie mogła więc mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem wszystkie pozostałe dowody wskazują na posiadanie przez pojazd cech charakterystycznych dla pojazdów służących zasadniczo do przewozu osób, a montaż, czy demontaż kratki jest procesem nieskomplikowanym i łatwo odwracalnym. Prawidłowo zatem w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że przedmiotowy samochód marki S. G. V. jest pojazdem o cechach projektowych typowych dla pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób wymienionych w pkt a)-e) Not wyjaśniających HS do pozycji 8703. Jest to bowiem pojazd pięciodrzwiowy, oszklony, wyprodukowany w wersji osobowej, ostatecznie nie posiadający na stałe zamontowanej przegrody oddzielającej przestrzeń dla kierowcy i przednich pasażerów od przestrzeni tylnej. W pojeździe znajdują się punkty kotwienia tylnych siedzeń oraz fabrycznie zamontowane pasy bezpieczeństwa, zarówno w przedniej, jak i w tylnej przestrzeni, w punktach kotwiących zamontowana jest tylna, trzyosobowa kanapa. Wnętrze pojazdu wyposażone jest w sposób charakterystyczny dla pojazdów służących do przewozu osób. Takie właściwości pojazdu wskazują więc na cechy konstrukcyjne, które pozwalają stwierdzić, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Ustalenie natomiast zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu do przewozu osób jest równoznaczne z jego klasyfikacją do pozycji CN 8703 a nie do do pozycji CN 8704, która obejmuje pojazdy służące do transportu towarowego. Odnosząc się do zarzutów skargi, że organ błędnie zastosował Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz nie wziął pod uwagę Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, co skutkowało zaliczeniem pojazdu do pozycji CN 8703, a nie 8704, należy zauważyć, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN przebiega w ten sposób, że na wstępie powinno być ustalone przeznaczenie pojazdu. Do kodu CN 8703 można więc zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób - dopiero spełnienie tego warunku uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o Noty wyjaśniające. W rozpoznawanej sprawie taki właśnie, prawidłowy sposób klasyfikacji został zastosowany przez organy obu instancji. W odniesieniu natomiast do zawartych w skardze argumentów dotyczących klasyfikacji pojazdów typu van należy wyjaśnić, że samochody typu van rzeczywiście mogą być klasyfikowane zarówno do kodu 8703, jak i do kodu 8704. Zaklasyfikowanie samochodu typu van do kodu 8704 możliwe jest jednak tylko w sytuacji, gdy posiada jeden rząd siedzeń i żadnych punktów mocowania kolejnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części pojazdów. Przedmiotowy samochód został jednak wyprodukowany jako samochód do przewozu osób i jego konstrukcja przewidywała możliwość wyposażenia samochodu w więcej niż jeden rząd siedzeń i siedzenia takie wraz z wyposażeniem bezpieczeństwa zostały zamontowane w tylnej części pojazdu (samochód jest bowiem samochodem posiadającym 5 miejsc siedzących, włączając miejsce kierowcy). Posiadając takie cechy samochód ten nie mógł więc zostać zaklasyfikowany do kodu 8704. Stanowiska Skarżącej co do klasyfikowania przedmiotowego pojazdu do pozycji 8704 nie potwierdzają też przytoczone w skardze fragmenty Not wyjaśniających do HS dotyczące pojazdu typu van, skoro wskazano w nich, że do pozycji 8704 może być zakwalifikowany "pojazd typu van z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów kotwiczenia oraz urządzeń służących do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu". Jak stwierdzono powyżej, przedmiotowy pojazd posiadał takie punkty do mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa. Również we wskazanej w skardze decyzji Komitetu Systemu Zharmonizowanego stwierdzono, że "do kodu nomenklatury 8704 należą pojazdy typu van, tj. pojazd o monolitycznej budowie nadwozia (pojazd z panelem podłogowym pełniącym rolę podwozia, lecz bez właściwego podwozia i posiadający pojedynczą zintegrowaną przestrzeń do przewozu zarówno osób jak i towarów), [...] bez ławek za przednim rzędem siedzeń, [...] i nie posiada punktów do zamontowania ławek za przednimi siedzeniami". Fakt, że wskazano tam także, iż część ładunkowa "oddzielona jest od części pasażerskiej ścianką działową, którą można usunąć" – jak to uczyniono w przedmiotowym pojeździe - nie przesądza o towarowym charakterze tego pojazdu, w sytuacji niespełnienia wyżej podanych warunków. W tym miejscu należy dodatkowo wskazać, że zgodnie z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2009 r. Nr 155, poz.1232 ze zm.) – wydanym na podstawie art. 81 ust. 15 p.r.d. - siedzenia w pojazdach muszą być mocowane w miejscach przewidzianych "konstrukcyjnie dla danego typu pojazdów" (pkt 9.1.7.), również pasy bezpieczeństwa muszą być mocowane w punktach kotwiczenia "w miejscach przewidzianych przez producenta pojazdu" (pkt 9.1.12.). Powyższe przepisy nakładają na osoby przeprowadzające badania techniczne bezwzględny obowiązek sprawdzenia i potwierdzenia takiego stanu technicznego pojazdu. W wydanym zaświadczeniu (dokumencie urzędowym) – opisanym powyżej - uprawniony diagnosta, zaświadczając o zgodności stanu technicznego przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego z przepisami ustawy (p.r.d.) i rozporządzenia wykonawczego o warunkach technicznych pojazdów, tym samym potwierdził fakt mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa w miejscach przewidzianych przez producenta, a więc w oryginalnych punktach ich mocowania. Przedmiotowy pojazd posiadał zatem takie oryginalne punkty mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa – czym spełnił jeden z podstawowych warunków zaliczania pojazdów (także typu van) do pojazdów osobowych. Oznacza to zarazem, że nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia przez organy podatkowe dowodu z opinii biegłego (a także przesłuchania biegłego i świadka) oraz ze świadectwa homologacji, "dla ustalenia sposobu zamontowania panelu podłogowego oraz jakich zmian konstrukcyjnych trzeba dokonać w pojeździe dla uzyskania homologacji ciężarowej w D.". Niezależnie od powyższego należy bowiem zauważyć, że dla sprawy istotne jest, iż przedmiotowy pojazd - mimo odmiennej rejestracji w D. i początkowo w Polsce - nie utracił nigdy zasadniczych cech pojazdu osobowego. Dodatkowo, zauważyć należy, że ustawa o podatku akcyzowym zawiera legalną, ww. definicję samochodu osobowego podlegającego opodatkowaniu akcyzą. Nie ma więc znaczenia określenie rodzaju pojazdu dokonane w oparciu przepisy Prawa o ruchu drogowym - nie jest ono zatem wiążące dla organów podatkowych. Prawidłowo więc organ odwoławczy uznał, że uwzględnienie określenia rodzaju pojazdu dokonanego na podstawie pozapodatkowych przepisów i odstąpienie od opodatkowania akcyzą nabytego wewnątrzwspólnotowego samochodu, w sytuacji posiadania przez ten samochód cech konstrukcyjnych charakteryzujących samochody przeznaczone do przewozu osób, spowodowałoby w istocie naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczącego opodatkowania samochodów osobowych. W rozpoznawanej sprawie nie ma więc znaczenia, jak pojazd został określony w dokumentach rejestracyjnych (p. lub d.). Stanowiska takiego nie podważają wskazywane w skardze indywidualne interpretacje podatkowe. W interpretacjach podatkowych dokonywana jest bowiem ocena stanowiska wnioskodawcy wyłącznie w oparciu o symbol CN wskazany przez wnioskodawcę, który jest odpowiedzialny za prawidłową klasyfikację wyrobu. Interpretacje takie dotyczą więc stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia opisanego zdarzenia. Nie mogą więc być one uznawane za adekwatne do stanu faktycznego ustalonego w konkretnej sprawie prowadzonej przez organ podatkowy. Odnosząc się jeszcze do zarzutów dotyczących odmowy przeprowadzenia przez organy podatkowe wnioskowanych dowodów Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, w szczególności do ustalenia prawidłowej klasyfikacji pojazdu do właściwego kodu CN. Zwrócić przy tym należy uwagę, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów w postępowaniu podatkowym rozstrzygana była w formie postanowień, w których uzasadniano takie stanowisko, którego Sąd nie zakwestionował. W rozpoznawanej sprawie nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony i pozwalał na wydanie decyzji podatkowej określającej zobowiązanie podatkowe. W toku postępowania w sposób wyczerpujący wyjaśniono też, dlaczego nie mogły zostać uwzględnione dokumenty, w których nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód określony został jako samochód ciężarowy. Nie można więc uznać, że organ podatkowy popełnił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Dla uzasadnienia takiego żądania Skarżąca złożyła także wniosek o przeprowadzenie dowodu z czterech WIT-ów (wydanych przez organy n.), dołączonych do pisma procesowego złożonego na rozprawie w dniu 28.01.2015 r. Sąd oddalił ten wniosek, bowiem dokumenty te nie dotyczyły przedmiotowego pojazdu. Zauważyć jedynie wypada, że we wszystkich tych dokumentach wskazano, iż oceniane pojazdy posiadały "jeden rząd siedzeń z dwoma miejscami (włącznie z kierowcą), ze ścianką działową zamontowaną z tyłu przednich siedzeń", a przede wszystkim stwierdzono, że "w przestrzeni ładunkowej brak siedzeń i pasów bezpieczeństwa – miejsce mocowania dalszych siedzeń lub pasów bezpieczeństwa w sposób trwały pozbawiono możliwości zastosowania". To "trwałe" pozbawienie możliwości zastosowania miejsc mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa w sposób zasadniczy różni więc opisywane pojazdy od przedmiotowego pojazdu, w którym – jak wskazano powyżej – zamontowano siedzenia i pasy w oryginalne punkty ich mocowania. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił.