I SA/Sz 139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2009 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. G Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K (zwana dalej "Spółką", "Skarżącą") w dniu 21 stycznia 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – vide: k. 23 akt sądowych) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia 16 stycznia 2016 r. na opisaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2009 r. Zaskarżona decyzja, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi na ten akt do Sądu, została doręczona Skarżącej w dniu 21 grudnia 2015 r. (vide: k. 46 akt administracyjnych). Z uwagi na fakt, że w skardze nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia oraz że skarga ta została opatrzona jedynie nieczytelnym podpisem oraz pieczęcią firmową Spółki, pismem z 11 lutego 2016 r., Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia - poprzez: – nadesłanie oświadczenia, kto podpisał skargę z dnia 16 stycznia 2016 r. w imieniu skarżącej Spółki; – nadesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi, celem ustalenia sposobu reprezentacji Spółki; – podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przesyłka pocztowa zawierająca ww. wezwanie, z uwagi na niemożność jej doręczenia adresatowi, po dwukrotnym awizowaniu (w dniach 15 lutego 2016 r. i 23 lutego 2016 r.), w dniu 1 marca 2016 r. została zwrócona przez Urząd Pocztowy Koszalin 1 nadawcy, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W tej sytuacji Sąd uznał, że doręczenie wezwania nastąpiło skutecznie w dniu 29 lutego 2016 r. - w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). W wyznaczonym przez Sąd terminie wskazane braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie skargi uzależnione jest od spełnienia wymogów określonych przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Oznacza to, że do skargi znajduje zastosowanie m.in. art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., stanowiący, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przy czym, zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, mające zdolność sądową, dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby upoważnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do art. 29 p.p.s.a., te organy lub osoby, przy pierwszej czynności w postępowaniu mają obowiązek wykazać umocowanie do działania, składając stosowny dokument. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przypadku osób prawnych najczęściej będzie to odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień złożenia skargi. Ponadto, do skargi odnosi się przepis art. 215 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Naruszenie wskazanych powyżej obowiązków powoduje natomiast zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił jednoznacznie w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącym, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych tej skargi. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono Spółce w dniu 21 grudnia 2015 r. W związku z tym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał 20 stycznia 2016 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy. Pismo zawierające skargę na tę decyzję Skarżąca nadała w urzędzie pocztowym 21 stycznia 2016 r., a zatem po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ponadto złożona przez Spółkę skarga dotknięta była brakami formalnymi, do uzupełnienia których Sąd wezwał Skarżącą pismem z dnia 11 lutego 2016 r. Wobec tego, że wezwanie Sądu skutecznie doręczono Spółce w dniu 29 lutego 2016 r., siedmiodniowy termin wykonania wskazanych w nich zobowiązań upłynął w dniu 7 marca 2016 r. (poniedziałek). We wskazanym terminie Skarżąca nie złożyła Sądowi oświadczenia na temat tego, kto w imieniu Spółki podpisał się pod sporządzoną skargą oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi, a także nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. W ten sposób Spółka uniemożliwiła Sądowi dokonanie ustalenia, czy skarga została wniesiona przez uprawnioną do tego osobę oraz sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu skargi.