I SA/Sz 1399/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi L. Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę. Postanowieniem z [...] r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu sprawy na skutek zażalenia wniesionego przez L. S. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta S., występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela oraz organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu upomnienia z dnia 26 lipca 2013 r., wystawił wobec L.S. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 21 sierpnia 2013 r. obejmujący należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniu 26 stycznia 2011 r. w kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miasta S.: nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. oraz XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu 8 października 2013 r. Następnie, organ odwoławczy podniósł, że w piśmie z dnia 8 października 2013 r. L. S. podniósł zarzut nieistnienia obowiązku. Przyznał, że w dniu 26 stycznia 2011 r. istotnie doszło do zdarzenia nieopłaconego postoju, jednakże należną opłatę dodatkową uiścił terminowo, tj. w ciągu siedmiu dni dokonał przelewu należności. Zobowiązany nadmienił też, że należność ta z nieznanych mu przyczyn została zaksięgowana w ósmym dniu. Dalej zobowiązany wskazał, że w tym czasie przebywał na długoterminowym zwolnieniu lekarskim od 20 stycznia 2011 do 11 lutego 2011 r. i okresowo (uraz k.) był niezdolny do jakiegokolwiek działania. Końcowo zobowiązany podniósł, że karanie go dodatkową karą mimo już jednej uiszczonej jest niesprawiedliwe i nieludzkie. Prezydent Miasta S. w piśmie z dnia 22 października 2013 r., skierowanym do zobowiązanego stwierdził, że z wyciągu bankowego wynika, że wpłaty dokonano w dniu 4 lutego 2011 r. i tę datę przyjęto jako datę wpłaty za nieopłacony postój w dniu 26 stycznia 2011 r. W związku zaś z podniesionym przez zobowiązanego faktem, że wpłata została dokonana w terminie 7 dni, wierzyciel zwrócił się do L.S. z prośbą o przesłanie dowodu wpłaty potwierdzającego ten fakt. W odpowiedzi L. S., w piśmie z dnia 29 października 2013 r., podniósł, że pismo wierzyciela zawiera nieprawdziwe stwierdzenie, że z wyciągu bankowego wynika data – 4 lutego 2011 r., jako data wpłaty. Dalej stwierdził, że data wykonania przelewu musiała być minimum 2 dni wcześniejsza, a to oznacza zapłatę w terminie. Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że Prezydent Miasta S., postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 59 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej uegz), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że zobowiązany wnosząc o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 uegz powinien okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Zobowiązany zaś nie przedstawił takich okoliczności. Wobec faktu, że wierzyciel jest w posiadaniu dokumentów, w postaci wyciągu bankowego, z którego wynika, że zobowiązany dokonał wpłaty w dniu 4 lutego 2011 r. czyli po upływie 7 dni od zdarzenia nieopłaconego postoju objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny uznał wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego za nieuzasadniony. Na powyższe postanowienie L. S. wniósł zażalenie, w którym podniósł min., że zaskarżone postanowienie zawiera nieprawdziwe stwierdzenie, że z wyciągu bankowego wynika, jako data wpłaty, 4 lutego 2011 r. W ocenie zobowiązanego, fakt uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł już w lutym 2011 r. czyni rozważania postanowienia zbędnymi i chybionymi. Zobowiązany podniósł także, że w postanowieniu nie odniesiono się do tego, że nawet gdyby ewentualne opóźnienie w opłacie miało miejsce, to wynikało z obiektywnej i niezawinionej przyczyny, tj. choroby. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r., uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do rozpoznania pisma zobowiązanego jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 uegz w sytuacji, gdy pismo to zostało wniesione w terminie do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z pouczeniem zawartym w tytule wykonawczym nr [...] i zawierało zarzut nieistnienia obowiązku w kwocie [...] zł w związku z dokonaną wpłatą opłaty w wysokości [...] zł. Organ II instancji wskazał także, że w aktach sprawy nie ma jakichkolwiek dowodów na okoliczność dokonania zapłaty terminie, który pozwoliłby na ustalenie, że opłata dodatkowa w kwocie [...] zł została dokonana w terminie bądź z jego przekroczeniem od daty zdarzenia nieopłaconego postoju, wymaga zatem wyjaśnienia data dokonania zapłaty w oparciu o dowody zaoferowane przez Wydział Księgowości (wierzyciela) i włączenia tych dowodów do akt sprawy. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, organ egzekucyjnym pismem z dnia 14 lutego 2014 r. wezwał L.S. do sprecyzowania treści pisma z dnia 8 października 2013 r. poprzez wyjaśnienie, jak należy traktować żądanie w nim zawarte, a następnie załączył do akt sprawy wyciąg bankowy z dnia 4 lutego 2011 r., zawierający wpłatę L.S. w kwocie [..] zł tytułem opłaty za parking. Pismem z dnia 21 marca 2014 r. organ egzekucyjny poinformował zobowiązanego, że z wyciągu bankowego wynika, że wpłata została dokonana w dniu 4 lutego 2011 r. i tą datę przyjęto jako datę wpłaty za nieopłacony postój w dniu 26 stycznia 2011 r. Nadto, w związku z twierdzeniem zobowiązanego, że wpłata została dokonana w terminie 7 dni, organ wezwał zobowiązanego do przesłania dowodu potwierdzającego tę okoliczność. Dowodu takiego zobowiązany nie przedłożył lecz wskazał, że we wskazanym okresie przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie mógł błyskawicznie dokonać wpłaty. Prezydent Miasta S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 34 § 4 uegz, uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie L. S. złożył zażalenie. Podniósł w nim po raz kolejny, że zaskarżone postanowienie zawiera nieprawdziwe stwierdzenie, że zapłaty dokonano 4 lutego 2011 r., a wierzyciel nie wykazał, że zapłata została dokonana z przekroczeniem terminu, tj. po terminie uznania rachunku dłużnika, a nie terminu wpływu na rachunek wierzyciela. Wskazanym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów zażalenia wskazując, że zobowiązany nie wykazał, że uiścił należną opłatę dodatkową za pośrednictwem banku w ciągu 7 dni od zdarzenia nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. W przypadku dokonywania wpłaty opłaty bankowej za pośrednictwem banku, za dzień zapłaty uznaje się niewątpliwie datę złożenia w banku dyspozycji dokonania zapłaty, pod warunkiem posiadania w tym czasie na rachunku bankowym środków pozwalających na jej realizację. Ażeby jednak dokonać oceny, czy wpłata została dokonana w terminie, w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do tego, że zobowiązany obciążył swój rachunek w 7-dniowym terminie, winien on przedstawić wydruk z rachunku bankowego, w przypadku posiadania dostępu do bankowości elektronicznej, bądź kopię polecenia przelewu czego pomimo wezwania nie uczynił. Powyższe skutkować musiało zatem uznaniem podniesionego zarzutu za nieuzasadniony oraz odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem L. S. wniósł skargę do tutejszego Sądu podnosząc, że wierzyciel nie wykazał, że zapłata została dokonana z przekroczeniem terminu albowiem wyciąg bankowy, który znajduje się w aktach potwierdza jedynie datę 4 lutego 2011 r. jako datę księgowania wpłaty a nie dokonania przelewu, a w świetle doświadczenia życiowego przyjąć należy, że data wykonania przelewu musiała być minimum 2 dni wcześniejsza, co oznacza zapłatę w terminie. Zobowiązany podniósł także, że w postanowieniu nie odniesiono się do tego, że nawet gdyby ewentualne opóźnienie w opłacie miało miejsce, to wynikało z obiektywnej i nie zawinionej przyczyny, tj. jego choroby, na co przedstawił dowód w postaci zwolnienia lekarskiego. Skarżący nadmienił też, że w jego ocenie egzekwowanie spornej opłaty od chorego człowieka jest niemoralne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest nieuzasadniona. Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy zobowiązany uiścił w terminie 7 dni, licząc od daty zdarzenia nieopłaconego postoju pojazdu marki [...] nr rej.[...] w dniu 26 stycznia 2011 r., opłatę dodatkową za nieopłacony postój przedmiotowego pojazdu w strefie płatnego parkowania w kwocie [...] zł, a zatem do rozstrzygnięcia zasadności nieuwzględnienia zarzutu skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619). Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 13b ust. 2, 3 i 4 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260), strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej (ust. 2). Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania (ust. 3). W myśl ust. 4 cyt. artykułu Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać [...] zł; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7). Z regulacji art. 19 ust. 5 ustawy bezspornie zaś wynika, że w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Z kolei, w treści art. 13f ust. 1 ustawy ustawodawca przewidział, iż za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (opłata za parkowanie w strefie płatnego parkowania), pobiera się opłatę dodatkową. Jej wysokość określa Rada gminy (rada miasta) ustalając także sposób jej pobierania. Przy czym, wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć [...] zł (ust. 2). W myśl ust. 3 cyt. artykułu opłatę dodatkową, o której mowa, podobnie jak opłatę za parkowanie pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Korzystając z upoważnienia przewidzianego w cytowanym art. 13b ust. 3 i 4 oraz art. 13f ust. 1 ustawy, Rada Miasta S. uchwałą Nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Zach. Z 2008 r. Nr 4, poz. 120 ze zm.) ustaliła strefę płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miast S. oraz sposób ich pobierania. Zgodnie z § 6 ust. 1 uchwały opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania poprzez: 1) wykupienie biletu w urządzeniu kasującym przy użyciu monet o nominałach 10 gr, 20 gr, 50 gr, 1 zł, 2 zł, i 5 zł lub karty strefowej; 2) wykupienie abonamentu; 3) wniesienie opłaty zryczałtowanej. Bilety, abonament (nalepka) oraz dowód uiszczenia opłaty zryczałtowanej (nalepka) umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego w sposób widoczny (ust. 3 § 6). Za nieopłacone parkowanie pobiera się opłatę dodatkową w wysokości: 1) 20 zł, jeżeli opłata dodatkowa zostanie wniesiona w ciągu 7 dni od dnia nieopłaconego parkowania; 2) 50 zł, jeżeli opłata dodatkowa zostanie wniesiona po terminie określonym w pkt 1 (ust. 6 § 6). W aktach sprawy znajduje się wyciąg z rachunku bankowego Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej, z którego wynika, że w dniu 4 lutego 2011 r. zaksięgowany został przelew krajowy międzybankowy dokonany na zlecenie L.S.. W tytule przelewu wskazano "opłata za parking - zawiadomienie 1544383, nr rej. [...] [...] choroba". Niewątpliwie na podstawie tego dokumentu można jedynie określić datę zaksięgowania wpływu środków na rachunek bankowy wierzyciela, nie zaś datę dokonania zapłaty przez zobowiązanego. Tymczasem, nie ulega wątpliwości, że opłata w wysokości [...] zł za nieopłacony postój w tym dniu winna być wniesiona do 2 lutego 2011 r., a po tej dacie należało dokonać opłaty w wysokości [...] zł czego zobowiązany nie uczynił i co skutkowało w efekcie wszczęciem postepowania egzekucyjnego. W przypadku dokonywania wpłaty opłaty bankowej za pośrednictwem banku, za dzień zapłaty uznać należy datę złożenia w banku dyspozycji dokonania zapłaty, pod warunkiem posiadania w tym czasie na rachunku bankowym środków pozwalających na jej realizację. Zobowiązanego, który korzysta z pośrednictwa instytucji zajmujących się przekazywaniem środków pieniężnych na rachunek wierzyciela nie powinny obciążać skutki ewentualnych zaniedbań tych instytucji. Również przyjęte przez te instytucje procedury przekazywania środków i realizacji przelewów nie powinny wpływać na ocenę zachowania terminu do dokonania wpłaty. Jednak aby przyjąć za słuszne twierdzenia skarżącego, że wpłata została dokonana w terminie, winien on przedstawić wydruk z rachunku bankowego, w przypadku posiadania dostępu do bankowości elektronicznej, bądź kopię polecenia przelewu. W toku prowadzonego postępowania skarżący takiego dokumentu nie przedstawił chociaż jednocześnie prowadził z organem aktywną korespondencję. Mając na uwadze powyższe, zgodzić należy się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., że zaniechanie udowodnienia swoich racji rodzi negatywne konsekwencje dla skarżącego, który musi ponieść skutki swojego zaniechania poprzez uznanie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Zasadnie organ odwoławczy wskazał także, że uzasadnioną wątpliwość budzi także treść przelewu skarżącego, w którym umieszczono słowo "choroba", pozostające bez związku z opłatą dodatkową lub oznaczeniem pojazdu zobowiązanego. W kontekście twierdzeń podnoszonych przez skarżącego, że choroba stanowi obiektywną przyczyną usprawiedliwiającą ewentualne opóźnienie, można domniemywać, że skarżący ma wiedzę, że zapłaty dokonał z uchybieniem siedmiodniowego terminu, stąd nie usiłuje dowieść swoich twierdzeń za pomocą stosownych dokumentów. A podkreślić należy, że jedynie takie dokumenty mogłyby wpłynąć na uznanie racji skarżącego, bowiem wbrew zarzutom skargi, w toku prowadzonego postepowania egzekucyjnego i podniesionego przez skarżącego zarzutu, organy nie są władne analizować przyczyn uchybienia terminu do wniesienia spornej opłaty. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o oddaleniu skargi.