I SA/Sz 14/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. S. 2002 S. z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w gospodarstwie rolnym w 2017 r. oddala skargę. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Skarżący") wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie (dalej "Organ odwoławczy") z 3 listopada 2021 r., nr 9016.8110.44.2021, utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu pyrzyckiego z siedzibą w Pyrzycach (dalej "Organ I instancji") z 23 sierpnia 2021 r., nr 0310-00000009760/21, w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: 24 października 2017 r. wpłynął do Organu I instancji wniosek Strony o przyznanie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł w sierpniu 2017 r. szkody w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem huraganu, deszczu nawalnego lub gradu. We wniosku Strona wskazała szkody w uprawach na areale 60,60 ha. Organ I instancji z urzędu ustalił, że Spółka jest osobowo powiązana z innym podmiotem – H. Spółką z o.o., która w latach 2016-2017 otrzymała pomoc de minimis w łącznej wysokości [...] Euro. Na tej podstawie oraz w oparciu o art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (D.U.UE.L.2013.352.9; dalej "Rozporządzenie nr 1408/2013") Organ I instancji, 19 grudnia 2017 r., wydał decyzję nr [...] o przyznaniu Stronie pomocy finansowej w łącznej kwocie brutto [...] zł, będącej równowartością kwoty [...] Euro oraz odmówił udzielenia pomocy w pozostałej części. Przyznana pomoc została przekazana 21 grudnia 2017 r. na konto Spółki podane we wniosku o wpis do ewidencji producentów. W oparciu o nowe dowody w sprawie, które zostały ujawnione, tj. przyznanie w 2016 r. i wypłacenie Stronie oraz powiązanej osobowo ze Stroną – H. Sp. z o.o. pomocy finansowej, Organ I instancji postanowieniem z 21 lutego 2020 r. wznowił postępowanie z urzędu. W wyniku poczynionych ustaleń, decyzją z 20 kwietnia 2020 r., nr [...], Organ I instancji uchylił decyzję z 19 grudnia 2017 r. o nr [...] i odmówił przyznania Spółce pomocy finansowej w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego limitu 15.000 Euro pomocy de minimis w okresie ostatnich 3 lat. Powyższe spowodowało, że powstała kwota nienależnie pobranych przez producenta rolnego płatności w wysokości ustalonej decyzją z 19 grudnia 2017 r. Dlatego też zawiadomieniem z 18 czerwca 2020 r. Organ i instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności przyznanych Spółce decyzją z 19 grudnia 2017 r. Na skutek przeprowadzonego postępowania, decyzją z 8 lipca 2020 r., [...], o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesienia szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu, ustalił Spółce kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości [...] zł, którą Strona winna zwrócić na rachunek wskazany w decyzji. Decyzją z 10 lutego 2021 r., nr [...], Organ odwoławczy uchylił decyzję Organu I instancji z 8 lipca 2020 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nadto, decyzją z 10 marca 2021 r., nr [...], Organ odwoławczy stwierdził nieważność decyzji Organu I instancji z 20 kwietnia 2020 r. z powodu błędnie zastosowanego przez Organ I instancji art. 3 ust. 7 Rozporządzenia nr 1408/2013i odmówienia w całości przyznania wnioskowanej pomocy. Decyzją z 22 kwietnia 2021 r., nr [...], Organ I instancji uchylił decyzję z 19 grudnia 2017 r. w całości i przyznał Stronie pomoc finansową o wartości brutto [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro oraz odmówił udzielenia pomocy w pozostałej części objętej wnioskiem. Następnie, decyzją z 10 maja 2021 r., nr [...], Organ I instancji ustalił Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu w wysokości [...] zł (różnica między decyzją z 19 grudnia 2017 r. a decyzją z 22 kwietnia 2021 r.), którą stronna winna zwrócić na rachunek wskazany w decyzji. Decyzją z 24 czerwca 2021 r., nr [...], Organ odwoławczy uchylił decyzję Organu I instancji z 10 maja 2021 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ w decyzji Organ I instancji nie wyjaśnił między innymi, czy ustalona kwota do zwrotu dotyczy nienależnie czy też nadmiernie pobranych płatności. Decyzją z 23 sierpnia 2021 r., nr [...], Organ I instancji ustalił Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu w wysokości [...] zł (różnica między decyzją z 19 grudnia 2017 r. a decyzją z 22 kwietnia 2021 r.), którą stronna winna zwrócić na rachunek wskazany w decyzji. Strona wniosła odwołanie. Zaskarżoną decyzją z 3 listopada 2021 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wskazał, że Organ I instancji prawidłowo ustalił, że Spółka otrzymała płatności nienależne, czyli płatności przyznane niezgodnie z przepisami unijnymi i wbrew warunkom przewidzianym dla danej płatności w przepisach krajowych. Uchybienie któregokolwiek z warunków przyznania płatności, tj. przyznanie płatności powyżej limitu pomocy de minimis - co wykazało postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją z 22 kwietnia 2021 r. oznacza nieprawidłowe wypłacenie kwoty pomocy, której zwrotu - jako płatności nienależnej - należy dochodzić w oparciu o przyjęte przez dane państwo procedury. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową. Do płatności nienależnej zalicza się wszelkie przypadki, w których stwierdzono jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu lub zaniechaniu rolnika - np. deklaracja we wniosku niezgodna ze stanem faktycznym, co miało miejsce w niniejszej sprawie. A więc ustalona kwota do zwrotu, jest należnością, która powstała z przyczyn leżących po stronie producenta. Kwoty zaś nadmiernie pobranych środków/należności, to nieprawidłowo pobrane środki, które powstały wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organu i brak jest możliwości stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu lub zaniechaniu producenta rolnego. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że Organ I instancji zbadał, czy w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od ustalenia należności zawarte w art. 7 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.UE.L.227.69; dalej "Rozporządzenie nr 809/2014") – w odniesieniu do płatności wypłaconych w 2016 r. i w kolejnych latach. Pierwotnie w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności wskazujące na zastosowanie powyższego artykułu. Pomoc finansowa za 2017 r. została prawidłowo wypłacona na wniosek Strony. Płatność ta nie wynikała z błędu Organu. Dopiero po wydaniu decyzji z 19 grudnia 2017r. o przyznaniu pomocy, wyszły na jaw nowe dowody w sprawie, tj. przyznanie w 2016 r. i wypłacenie Stronie oraz H. Sp. z o.o. - powiązanej osobowo ze Stroną, pomocy finansowej do materiału siewnego przez KOWR (Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa), które miały wpływ na wysokość przyznanej pomocy de minimis w jej limicie w okresie ostatnich 3 lat. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wskazał, że art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu, której nastąpiła taka wypłata. Obejmuje więc swoim zakresem nienależne lub nadmierne pobranie środków publicznych przekazanych na rachunek bankowy wnioskodawcy w oparciu o decyzję, która następnie została wzruszona, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że w takim przypadku zadaniem organu odwoławczego nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy decyzja ta jest skuteczna (to jest, czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną i czy decyzja ta została skierowana do właściwego podmiotu). W konkluzji Organ odwoławczy stwierdził, że kwota płatności w wysokości [...] zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2014, którą rolnik zwraca powiększoną o odsetki. Jednocześnie jednak nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 7 ust. 3 ww. rozporządzenia. Strona wniosła skargę do tutejszego Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego, zaskarżając ją w całości i zarzucając decyzji: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej "k.p.a.") przez jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji z 23 sierpnia 2021 r.; 2) naruszenie art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 809/2014 poprzez błędne uznanie, że Skarżąca oraz H. Spółka z o.o. są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przywołanego przepisu; 3) naruszenie art. 54 ust. 3 Rozporządzenia nr 809/2014 poprzez jego niezastosowanie; 4) naruszenie art. 7 ust. 3 Rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz.UE.L.2013.347.549; dalej "Rozporządzenie nr 1306/2013") poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że odzyskanie (nienależnie pobranych płatności - przypis TH) okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność Skarżącej; 5) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. przez brak działań organu mających na celu zgromadzenie pełnego oraz miarodajnego materiału dowodowego, umożliwiającego ustalenie stanu faktycznego, w7 szczególności zaniechanie wyznaczenia rozprawy administracyjnej oraz brak należytego rozważenia sytuacji finansowej skarżącej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz ust. 2 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Organu odwoławczego z 03 listopada 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji z 23 sierpnia 2021 r.; 2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.) Przewodnicząca Wydziału I zarządzeniem z dnia 16 marca 2022 r. uznała za zasadne skierować niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przy czym strony zostały poinformowane o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie do dnia poprzedzającego wyznaczony termin. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszaniem prawa, zaś podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Organu odwoławczego z 3 listopada 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Organu I instancji z 23 sierpnia 2021 r. ustalająca Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu w wysokości [...] zł. Na wstępie tutejszy Sąd – odnosząc się do zarzutów prawa materialnego zawartych w skardze – wskazuje, że – jak słusznie również zauważył w odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy – nie znajdują one zastosowania w sprawie. W myśl powołanego przez Skarżącą art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 809/2014 w przypadku gdy kontroli nie przeprowadza odpowiedzialna agencja płatnicza, zainteresowane państwo członkowskie upewnia się, że taka inna agencja płatnicza otrzymała wystarczające informacje dotyczące przeprowadzonych kontroli oraz ich wyniki. Do agencji płatniczej należy określenie potrzebnych informacji. W myśl powołanego przez Skarżącą art. 54 Rozporządzenia nr 809/2014, który utracił moc 18 lipca 2017 r., właściwy organ sprawdza zgodność z wymogiem, aby podmioty świadczące usługi w zakresie transferu wiedzy i usługi informacyjne posiadały odpowiednie zdolności zgodnie z wymogami art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Właściwy organ sprawdza zakres i czas trwania systemów wymiany i wizyt w gospodarstwach i lasach zgodnie z art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia. Weryfikacje te przeprowadzane są poprzez kontrole administracyjne oraz, na podstawie próby, poprzez kontrole na miejscu. W myśl powołanego przez Skarżącą art. 7 ust. 3 Rozporządzenia nr 1306/2013, do dnia 15 lutego roku następującego po danym roku budżetowym osoba kierująca akredytowaną agencją płatniczą sporządza: a) roczne sprawozdanie finansowe dotyczące wydatków dokonanych przy realizacji zadań powierzonych podlegającym jej akredytowanym agencjom płatniczym, wraz z informacjami wymaganymi do ich rozliczenia zgodnie z art. 51; b) deklarację zarządczą w odniesieniu do kompletności, rzetelności i prawdziwości sprawozdań finansowych oraz właściwego funkcjonowania systemów kontroli wewnętrznej, w oparciu o obiektywne kryteria, a także w odniesieniu do zgodności z prawem i prawidłowości transakcji stanowiących ich podstawę; c) roczne streszczenie końcowych sprawozdań z audytu i przeprowadzonych kontroli, w tym analizę charakteru i zakresu stwierdzonych błędów i braków w systemach, jak również informacje o działaniach naprawczych, które mają zostać podjęte lub są planowane. Z zacytowanych wyżej przepisów wynika, że żaden z przywołanych przez Skarżącą zarzutów dotyczących prawa materialnego nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Tym samym, zarzut naruszenia przez Organy powołanych przez Skarżącą przepisów, tutejszy Sąd uznaje za bezpodstawny. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Skarżąca decyzją Organu z 19 grudnia 2017 r. otrzymała płatność z tytułu pomocy finansowej na kwotę [...]zł. Środki te zostały przekazane na rachunek bankowy Skarżącej 21 grudnia 2017 r. Po wydaniu ww. decyzji i przekazaniu środków, Organ I instancji wszedł w posiadanie następujących dokumentów: - decyzji nr [...] z 6 października 2016 r. wydanej przez ARR OT Szczecin, przyznającej Skarżącej dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro; - decyzji nr [...] z 6 października 2016 r. wydanej przez ARR OT Szczecin, przyznającej H. Sp. z o.o. dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro; - decyzji nr [...] z 16 listopada 2017 r. wydanej przez KOWR OT Szczecin, przyznającej Skarżącej dopłatę z tytułu zużytego do siewu luz sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro; - decyzji nr [...] z 16 listopada 2017 r. wydanej przez KOWR OT Szczecin, przyznającej H. Sp. z o.o. dopłatę z tytułu zużytego do siewu luz sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro. Z uwagi na powyższe okoliczności, Organ I instancji, decyzją z 22 kwietnia 2021 r. przyznał ostatecznie Skarżącej pomoc finansową o wartości brutto [...] zł, stanowiącej równowartość [...] Euro i odmówił udzielenia pomocy w pozostałej części objętej wnioskiem. Strona nie wniosła odwołania od ww. decyzji. W konsekwencji powyższego, ponieważ decyzja z 22 kwietnia 2021 r. stała się ostateczna i prawomocna, Organ I instancji, decyzją z 23 sierpnia 2021 r., ustalił następnie Stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu w wysokości [...] zł (różnica między decyzją z 19 grudnia 2017 r. a decyzją z 22 kwietnia 2021 r.), którą Stronna winna zwrócić na rachunek wskazany w decyzji. W uzasadnieniu skargi jako jedyny argument Strona wskazała, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem, uważając, że organy obu instancji przy wydawaniu swoich decyzji błędnie przyjęły, że H. Sp. z o.o. oraz Skarżąca są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 809/2014, nienależycie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak również niezasadnie nie przychyliły się do wniosku Skarżącej o umorzenie postępowania z uwagi na jej trudną sytuację finansową. Odnosząc się do powyższego zarzutu, tutejszy Sąd zauważa na wstępie, że przywołany przez Skarżącą art. 2 ust. 2 odnoszący się do pojęcia podmiotów powiązanych, zawarty jest w Rozporządzeniu nr 1408/2013, a nie w Rozporządzeniu nr 809/2014. I tak, w myśl art. 3 ust. 2 Rozporządzenia 1408/2013 całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 15.000 Euro w okresie trzech lat podatkowych. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 Rozporządzenia 1408/2013, "jedno przedsiębiorstwo" obejmuje wszystkie jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane co najmniej jednym z następujących stosunków: a) jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków; b) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej; c) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wywierać dominujący wpływ na inną jednostkę gospodarczą zgodnie z umową zawartą z tą jednostką lub postanowieniami w jej akcie założycielskim lub umowie spółki; d) jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub członkami tej jednostki, większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki. Jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-d), za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo. Niemniej jednak tutejszy Sąd zauważa, że podniesione w skardze zarzuty dotyczące kwestii podmiotów powiązanych nie mogą stanowić przedmiotu rozważań w niniejszej sprawie. Kwestie te były już bowiem przedmiotem rozważań w decyzji ostatecznej Organu z 22 kwietnia 2021 r. uchylającej decyzję z 19 grudnia 2017 r. i przyznającej Stronie pomoc finansową o wartości brutto [...] zł, od której to decyzji Strona nie wniosła odwołania. Natomiast, sprawa zawisła przed Sądem dotyczy decyzji Organu odwoławczego z 3 listopada 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji z 23 sierpnia 2021 r., ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu poniesionych szkód w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu, wydanej w konsekwencji uprawomocnienia się decyzji Organu I instancji z 22 kwietnia 2021 r. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j.: Dz. U. 2019 r. poz. 1505 ze zm.), środki publiczne: 1) pochodzące z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowe, przeznaczone na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - podlegają zwrotowi, jeżeli płatność lub pomoc finansowa wypłacone z tych środków zostały przyznane nienależnie lub zostały pobrane w nadmiernej wysokości w wyniku naruszenia prawa lub w przypadkach określonych w przepisach odrębnych dotyczących przyznawania lub wypłaty płatności lub pomocy finansowej lub zwrotu tych środków. Zaś w myśl art. 29 ust. 2 ww. ustawy, właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. Z powyższego wynika, że podnoszona przez Stronę kwestia dotycząca podmiotów powiązanych nie mogła być poddana weryfikacji w odrębnym postępowaniu, jakim jest postępowanie o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności, ponieważ kwestia ta została już przez Organ rozstrzygnięta w postępowaniu dotyczącym przyznania pomocy finansowej i zakończonym decyzją z 22 kwietnia 2021 r., od której Strona nie wniosła odwołania. W sprawie nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przez Organ przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a, bowiem organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.