I SA/Sz 143/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2011 r. oddala skargę Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 106/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie podatku rolnego za 2011 r. określonego E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., zwaną dalej Spólką", w której to sprawie przedmiotem sporu było ustalenie podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku rolnego za rok 2011. Ww. wyrokiem Sąd podzielił zarzuty skargi co do zaniechania wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na gruncie przywołanych przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969), tj. art. 3 ust. 1 pkt. 1-3 i ust. 2. Sąd nakazał rozważyć, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, w tym odpisy porozumienia z [...] r., umowy dzierżawy z dnia [...] r., aktu notarialnego z dnia [...] r., aktu notarialnego z dnia [...] r., wypisy z księgi wieczystej z dnia [...] r. i [...]., czy można było Spółce przypisać przymiot posiadacza samoistnego w zakresie władania przez nią spornym gruntem w całym 2011 r., stwierdzając przy tym, że sam fakt władania był bezsporny, natomiast osią sporu między stronami stało się ustalenie charakteru tego posiadania. Sąd uznał, że bez wątpienia element fizycznego władztwa został w niniejszej sprawie spełniony, sporne natomiast było ustalenie, czy Spółka w 2011 r. władała rzeczą jak właściciel, a więc – czy było to posiadanie samoistne. Wskazał przy tym, że dla oceny charakteru posiadania nie mają więc znaczenia późniejsze ustalenia między stronami, które próbują nadać inne znaczenie wykonywanemu władztwu nad rzeczą, niż to wynikało z obiektywnego stanu rzeczy. Okoliczność, że strony w zawartym w dniu [...] r. porozumieniu "uznały" Spółkę za dzierżawcę nieruchomości aportowych poczynając od 2002 r., ustaliły czynsz dzierżawny - który został zapłacony, nie może wywierać skutku wobec osób trzecich, w tym wobec organu podatkowego, co do charakteru wykonywanego posiadania w dacie, gdy skarżąca jako właściciel wykonywała władztwo. Tego rodzaju postanowienia umowne – jak dalej wskazał Sąd - mogą mieć jedynie znaczenie w stosunkach wewnętrznych między stronami (np. co do rozliczeń). Wskazano, że istotny jest moment uzewnętrznienia przez posiadacza woli władania rzeczą w trakcie posiadania, a nie późniejsza deklaracja posiadacza i właściciela, którzy próbują nadać inne znaczenie władztwu faktycznie realizowanemu we wcześniejszych okresach czasu. Zwrócił przy tym Sąd uwagę, że organ podatkowy prowadzący postępowanie z wniosku Skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty poczynając od roku podatkowego 2006, nie zauważył jednak odmienności stanu faktycznego co do roku 2011 i wyprowadzone wnioski w zakresie skutków oceny porozumienia z [...] r. w sytuacji wykonywania władztwa potwierdzonego wpisem w księdze wieczystej jako właściciela przedmiotowej nieruchomości odniósł do oceny stanu faktycznego roku 2011. Nadto, Sąd wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynikało, że [...] r. obok porozumienia, została zawarta umowa dzierżawy rozpoczynającej się od [...] r. i mającej trwać przez okres 30 lat z zastrzeżeniem wypowiedzenia (art. 4 umowy dzierżawy). W księdze wieczystej w Dziale II "własność" podrubryka 2.2.4. oraz wnioski i podstawy wpisów w księdze wieczystej podrubryka akt notarialny - jako właściciel spornej nieruchomości wpisana została na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r. Spółka (T. E. Sp. z o.o. ) i wykreślona na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r., a jako właściciel na mocy tego aktu notarialnego z [...] r. wpisana została T. S.A. Następnie na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r. wykreślona jako właściciel została T. S.A., a wpisana jako właściciel Spółka (T. E. Sp. z o.o.). Dalej wskazano, że ponadto Spółka oświadczyła, że nie składa deklaracji na podatek rolny za 2011 r., ponieważ taką deklarację złożyła T. S.A., po czym w deklaracji z [...] r. (wpływ do organu – [...] r.) Spółka wykazała podatek rolny za okres od kwietnia 2011 r. Sąd dalej wskazał, że z zapisów wypisu księgi wieczystej wynika, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji właścicielem spornej nieruchomości była T. S.A. Na dzień zaś wydania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wypisie z księgi wieczystej załączonej do odwołania, jako właściciela przedmiotowej nieruchomości ujawniono na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Spółkę (T. E. sp. z o.o.), i tę okoliczność przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobligowany był uwzględnić przy ocenie skutków nie porozumienia z dnia [...] r. - które regulowało wzajemne stosunki między T. S.A. a T. E. sp z o.o. za okres od 2002 r. do 2010 r. - ale umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] r. i regulującej stosunki T. S.A. i Spółki (T. E. sp. z o.o.) na przyszłość, na którą to umowę strona powołała się w odwołaniu, załączając ją do odwołania. Końcowo Sąd wskazał, że organ obciążając Spółkę (T. E. sp. z o.o.) obowiązkiem podatkowym w podatku rolnym za wszystkie miesiące 2011 r., pominął dowód z treści wpisów w księdze wieczystej i umowy dzierżawy, nie rozważając tym samym wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, co stanowiło podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji i zobowiązał organ odwoławczy do ustalenia, czy przypisanie Spółce obowiązku podatkowego w podatku rolnym nastąpiło w związku z tytułem własności, czy z uwagi na samoistne posiadanie przedmiotowych gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy o podatku rolnym) oraz, czy obowiązek podatkowy ciąży na Spółce za wszystkie miesiące roku 2011. Sąd przy tym wskazał, że ustalenia w zakresie władania gruntami przez Spółkę (T. E. sp. z o.o.) w 2011 r., przejawiające się w zachowaniach wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (składanie deklaracji na podatek rolny z jednoczesnym określeniem się jako właściciel, uiszczanie podatków, złożenie wniosku o ujawnienie jej jako właściciela nieruchomości w księdze wieczystej, oświadczenie złożone przez Spółkę w porozumieniu z [...] r. o braku wiedzy co do okoliczności, które podważałyby jej tytuł prawny do nieruchomości) należy ocenić w okolicznościach roku 2011, a nie sprzed tego roku. Sąd szczegółowo również wyjaśnił funkcję ewidencji gruntów i budynków oraz księgi wieczystej i wskazał, że jakkolwiek wymiar podatku rolnego powinien być dokonany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, to bezspornie wpis ewidencyjny co do osoby właściciela danej nieruchomości ani nie korzysta z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej), ani też nie daje rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Dlatego na podstawie zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów prawnych do konkretnych działek nie można dochodzić i udowadniać praw właściciela. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzaju użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej), ewidencja gruntów bowiem służy nie ochronie praw poszczególnych podmiotów do gruntów, ale polityce fiskalnej państwa, prawu budowlanemu, ochronie gruntów rolnych, scalaniu, gospodarce przestrzennej i T. W rolnictwie pełni w tym zakresie funkcję informacyjną i dokumentacyjną. Natomiast do ochrony i rejestracji praw podmiotowych na nieruchomościach służą księgi wieczyste, a spory na tle własności mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Sąd wskazał również, że kwestia dobrej lub złej wiary posiadacza nie ma w zakresie powstania obowiązku podatkowego w podatku rolnym żadnego znaczenia (jak to wynika z art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym). Sumując Sąd uznał, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało podjęte bez rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy zgromadzonych dowodów, podczas gdy materiał dowodowy w sprawie był kompletny, a przez to dający podstawę do ustaleń faktycznych, i przez co ocena organu odwoławczego została przeprowadzona w sposób dowolny, co skutkowało uchyleniem ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu wskazań Sądu wynikających z ww. wyroku z dnia 30 maja 2012 r., decyzją z dnia [...] r., znak: [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania w podatku rolnym za 2011 r. w kwocie [...] zł (pkt 1) oraz określiło Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2011 rok w kwocie [...] zł, wskazując w uzasadnieniu, że podatek ten określono proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek podatkowy, tj. za okres od stycznia do lutego 2011 roku i za okres od kwietnia do grudnia 2011 roku za posiadane we wskazanych miesiącach grunty orne o powierzchni [...] ha przeliczeniowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło ustalenia faktyczne organu w oparciu o zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, z zastrzeżeniem w dalszej części uzasadnienia, że tych ustaleń organ podatkowy dokonuje na podstawie wiążących go przepisów, dokumentów urzędowych, wskazując przy tym, iż organ podatkowy nie ma kompetencji do ustalania we własnym zakresie faktów potwierdzonych w dokumentach urzędowych. Dlatego organ podatkowy nie może zaprzeczyć danym zawartym, np. w ewidencji gruntów i budynków, księgach wieczystych, aktach notarialnych, itd. W rozpatrywanej sprawie organ związany jest danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, w ewidencji gruntów i budynków, w księdze wieczystej, notarialnych umowach i porozumieniach w zakresie przeniesienia własności. Kolegium podkreśliło, że postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego toczy się na gruncie ustaw podatkowych i zdolność podatkowa strony oceniana jest w świetle przepisów podatkowych. Prawo podatkowe jest systemem prawnym autonomicznym, co oznacza, że posiada własne rozwiązania prawne. Wskazano, że podatnika podatku rolnego wskazuje wyłącznie ustawa podatkowa jaką jest ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Kolegium wskazało także, że żadne czynności cywilnoprawne nie mogą zmienić ustaleń w tej kwestii dokonanych zgodnie z ustawą. Podatnikiem podatku rolnego jest podmiot wymieniony w art. 3 przywołanej tu ustawy, zgodnie z którym, podatnikami omawianego podatku są m.in. osoby prawne będące właścicielami gruntów, czy posiadaczami samoistnymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2). Jeżeli jednak przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 2). Wskazano, że przedstawione unormowanie dotyczy sytuacji, w której grunt rolny stanowi własność jednego podmiotu, natomiast inny podmiot włada nim jako posiadacz samoistny. Obowiązek podatkowy ciążący na posiadaczu samoistnym wyprzedza więc obowiązek ciążący na właścicielu. Natomiast posiadacz zależny, a więc np. dzierżawca, nie został zaliczony do kręgu podatników tego podatku. Dalej Kolegium przytaczając art. 6a ustawy o podatku rolnym wskazało, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6a ust.1), obowiązek podatkowy zaś wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek (art. 6a ust. 2). Jeżeli natomiast obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek rolny za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek (art. 6a ust. 3). Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz wskazane okoliczności faktyczne występujące w sprawie, Kolegium stwierdziło, że Spółka była podatnikiem podatku rolnego w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 28 lutego 2011 r., a następnie od 1 kwietnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. Zdaniem Kolegium, porozumienie z dnia [...] r., w którym strony uznały, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości, na mocy którego dokonały zmiany własności w księdze wieczystej, należy uznać za uzewnętrznienie woli zaprzestania władania nieruchomością jak właściciel, to jest wykonywania posiadania samoistnego. Zatem, na podstawie art. 6a ust. 2 ustawy o podatku rolnym, z końcem lutego 2011 r. wygasł dla Spółki obowiązek podatkowy w tym podatku. Dalej Kolegium wskazało, że w związku z tym, iż na mocy umowy z dnia [...] r., własność nieruchomości została przeniesiona na Spółkę, zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy od dnia 1 kwietnia 2011 r. Spółka ponownie stała się podatnikiem podatku rolnego. Po wygaśnięciu obowiązku podatkowego z uwagi na porozumienie z dnia [...] r., a przed ponownym powstaniem tego obowiązku w wyniku przeniesienia na Spółkę własności nieruchomości, należy uznać, że Spółka była posiadaczem zależnym nieruchomości, która była przez nią używana na podstawie umowy dzierżawy, a tym samym w tym okresie, tj. w marcu 2011 r. nie była podatnikiem podatku rolnego. Kolegium końcowo wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie sporna jest jedynie kwestia okresu, w którym Spółka była podatnikiem podatku rolnego, a tym samym pozostałe ustalenia w sprawie uznano za prawidłowe i w pełni wyjaśniające wszystkie jej istotne okoliczności, w szczególności co do podstawy opodatkowania i stawki podatkowej. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło co do istoty sprawy, określając zobowiązanie Spółki w podatku rolnym za 2011 rok w kwocie [...] zł, wskazując przy tym sposób obliczenia jego wysokości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach, zarzucając jej naruszenie art. 3 ust.1c pkt 1 i pkt 3 oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej zwanej "u.p.o.l.", przez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie do skarżącej na skutek uznania skarżącej za posiadacza samoistnego nieruchomości, z naruszeniem art. 47 § 1 w związku z art. 48, a także mimo wykazania przedłożonymi umowami, że w okresie objętym decyzja skarżąca była posiadaczem zależnym przedmiotowych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, nie znajduje bowiem oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W myśl art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje, że organ oraz sąd ponownie rozpoznający sprawę są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. A zatem, rozstrzygając ponownie w przedmiocie podatku rolnego za rok 2011, Sąd mając na uwadze ocenę prawną sprawy i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 106/12, co do dalszego kierunku postępowania, oddalił skargę. Wskazania co do dalszego postępowania były sformułowane w sposób konkretny i jednoznaczny, a zatem nie nasuwały żadnych wątpliwości i nie wymagały dodatkowej interpretacji w celu ich wykonania. Oznacza to, że przy kolejnym rozpoznawaniu sprawy, z jednej strony organ nie jest zwolniony od obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na zasadach przewidzianych prawem, z drugiej jednak strony, związanie oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania nakłada na sąd i organ obowiązek bezwzględnego im podporządkowania się. Formułowanie nowych ocen prawnych i nowych wskazań co do dalszego postępowania nie może być sprzeczne z wcześniej już wyrażonymi. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej okoliczności występujących w sprawie. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych. Wskazania co do dalszego postępowania mają również znaczenie z punktu widzenia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w art. 171 P.p.s.a. Jakkolwiek przyjmuje się, że z powagi rzeczy osądzonej korzysta jedynie sentencja wyroku, to nie ulega wątpliwości, że powaga rzeczy osądzonej powinna być oceniania według orzeczenia w związku ze stanem sprawy mającym odzwierciedlenie we wskazaniach Sądu dokonane w uzasadnieniu wyroku, tutaj w ww. wyroku z dnia 30 maja 2012 r. Odnosząc się zatem wskazań i oceny Sądu wyrażonych w ww. wyroku z dnia 30 maja 2012 r. wskazać należy, że organ odwoławczy rozpatrzył istotę sprawy, pomijając jednak wskazania Sądu na tle własności nieruchomości udokumentowanej wypisem księgi wieczystej i dokonaną już przez Sąd w tym zakresie ocenę co do okoliczności faktycznych występujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Uchybienia te jednak – zdaniem Sądu - nie miały wpływu na wynik sprawy Również istota zarzutów skargi i ich uzasadnienie pomija wskazania i ocenę Sądu wynikające z wydanego w sprawie wyroku z dnia 30 maja 2012 r. W uzasadnieniu bowiem prawomocnego wyroku z dnia 30 maja 2012 r. Sąd wyraźnie wskazał, że, cytuję "organ podatkowy prowadzący postępowanie (...) nie zauważył jednak odmienności stanu faktycznego co do roku 2011 i wyprowadzone wnioski w zakresie skutków oceny porozumienia z [...] r. w sytuacji wykonywania władztwa potwierdzonego wpisem w księdze wieczystej jako właściciela przedmiotowej nieruchomości odniósł do oceny stanu faktycznego roku 2011". Dalej Sąd wprost wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynikało, że [...] r. obok porozumienia, została zawarta umowa dzierżawy rozpoczynającej się od 1 listopada 2010 r. i mającej trwać przez okres 30 lat z zastrzeżeniem wypowiedzenia (art. 4 umowy dzierżawy) oraz, że w księdze wieczystej w Dziale II "własność" podrubryka 2.2.4. oraz wnioski i podstawy wpisów w księdze wieczystej podrubryka akt notarialny - jako właściciel spornej nieruchomości wpisana została na mocy aktu notarialnego z dnia 30 kwietnia 2002 r. Spółka (T. E. Sp. z o.o. ) i wykreślona na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r., a jako właściciel na mocy tego aktu notarialnego z [...] r. wpisana została T. S.A. Następnie na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r. wykreślona jako właściciel została T. S.A., a wpisana jako właściciel Spółka (T. E. Sp. z o.o.). Dalej wskazano, że ponadto Spółka oświadczyła, że nie składa deklaracji na podatek rolny za 2011 r., ponieważ taką deklarację złożyła T. S.A., po czym w deklaracji z [...] r. (wpływ do organu – [...] r.) Spółka wykazała podatek rolny za okres od kwietnia 2011 r. Sąd dalej również wskazał, że z materiału dowodowego, z zapisów wypisu księgi wieczystej wynika, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji właścicielem spornej nieruchomości była T. S.A. Na dzień zaś wydania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wypisie z księgi wieczystej załączonej do odwołania, jako właściciela przedmiotowej nieruchomości ujawniono na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Spółkę (T. E. sp. z o.o.), i tę okoliczność przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobligowany był uwzględnić przy ocenie skutków nie porozumienia z dnia [...] - które regulowało wzajemne stosunki między T. S.A. a Spółką (T. E. sp z o.o.) za okres od 2002 r. do 2010 r. - ale umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] r. i regulującej stosunki T. S.A. i Spółki (T. E. sp. z o.o.) na przyszłość, na którą to umowę strona powołała się w odwołaniu, załączając ją do odwołania. Z powyższego zatem wprost wynika, że Sąd zobowiązał organ odwoławczy do ustalenia prawidłowego okresu, w którym skarżąca Spółka była podatnikiem z tytułu podatku rolnego za rok 2011 w oparciu o udokumentowany tytuł prawny do przedmiotu opodatkowania (nieruchomości) w ustalonym okresie, wskazał bowiem Sąd, czy przypisanie skarżącej Spółce obowiązku podatkowego w podatku rolnym nastąpiło w związku z tytułem własności, czy z uwagi na samoistne posiadanie przedmiotowych gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy o podatku rolnym) oraz, czy obowiązek podatkowy ciąży na Spółce za wszystkie miesiące roku 2011. W świetle udzielonych wskazówek Sądu, które - jak wyżej wskazano - wiążą przy ponownym rozpoznaniu sprawy zarówno Sąd i organ, organ odwoławczy był zatem zobowiązany zastosować się do nich i uwzględnić przy ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu powołane przez Sąd konkretne dowody znajdujące się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, a mianowicie, wypis księgi wieczystej, z których wprost wynika tytuł własności skarżącej Spółki do nieruchomości w poszczególnych miesiącach 2011 roku, tj. w okresie od stycznia do lutego 2011 r. oraz w okresie od kwietnia do grudnia 2011 r. W związku z tym, że istota zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego co do uchylenia i ustalenia obowiązku podatkowego skarżącej Spółki proporcjonalnie do wskazanych miesięcy w roku 2011 (I-I/ 2011 r. oraz VI-XII/ 2011r.) pokrywa się ze wskazaniami i oceną Sądu wynikającymi z prawomocnego wyroku z dnia 30 maja 2012 r., a nadto znajduje oparcie w prawidłowo zastosowanym przepisie art. 6a ustawy o podatku rolnym, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że uchybienie to w istocie nie miało wpływu na ostateczny wynik sprawy. Jak wskazał bowiem w tym wyroku Sąd, z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie, a mianowicie, w księdze wieczystej w Dziale II "własność" jako właściciel spornej nieruchomości wpisana została na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r. Spółka (T. E. Sp. z o.o. ) i wykreślona na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r., jako właściciel na mocy tego aktu notarialnego z [...] r. wpisana została T. S.A. Następnie na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r. wykreślona jako właściciel została T. S.A., a wpisana jako właściciel Spółka (T. E. Sp. z o.o.), po czym wskazano, że ponadto Spółka oświadczyła, że nie złożyła deklaracji na podatek rolny za 2011 r., ponieważ taką deklarację złożyła T. S.A., wskazując przy tym, że w deklaracji z [...] r. (wpływ do organu – [...] r.) Spółka wykazała podatek rolny za okres od kwietnia 2011 r. Tak ustalone okoliczności faktyczne sprawy, znajdujące oparcie w ww. dowodach rozpoznawanej sprawy korespondują z powołanymi przez organ odwoławczy normami art. 6a ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku rolnym regulującymi moment powstania i wygaśnięcia obowiązku podatkowego z tytułu podatku rolnego. W myśl wyżej wskazanych przepisów (art. 6a ust. 1 - 3) obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (ust.1), zaś obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek (ust. 2). Jeżeli natomiast obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek rolny za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek (ust. 3). Oznacza to, że podatnik jest zobowiązany do opłacenia podatku zawsze proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek podatkowy. W związku z tym, że wskazania Sądu w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. sprowadzały się do prawidłowego ustalenia okresu, w którym skarżąca Spółka była podatnikiem z tytułu podatku rolnego za rok 2011 na podstawie tytułu prawnego wynikającego z akt sprawy, a tym samym prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w tym zakresie, zdaniem Sądu, organ prawidłowo naliczył stronie skarżącej wysokość zobowiązania w podatku rolnym za rok 2011 w kwocie [...] zł, proporcjonalnie bowiem do udokumentowanego tytułu własności posiadanego przez skarżącą Spółkę do nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania, tj. za okres od stycznia do lutego 2011 r. (bowiem wpisana do KW jako właściciel na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r., zaś wykreślona jako właściciel na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r.) oraz za okres od kwietnia do grudnia 2011 r. (bowiem ponownie wpisana do KW jako właściciel na mocy aktu notarialnego z dnia [...] r. oraz deklaracji z dnia [...] r. za rok 2011 złożonej w dniu [...] r. przez skarżącą Spółkę). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.