I SA/Sz 143/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. znak [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor Izby") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik US") z [...] grudnia 2019 r. znak [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez J. D. (dalej "strona" lub "skarżący"). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor Izby wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 219 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.); dalej: "Ordynacja podatkowa". Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że 30 października 2019 r. strona złożyła do Naczelnika US wniosek o potwierdzenie w formie zaświadczenia, że: kontrola podatkowa w 2012 r. była przeprowadzona w zgłoszonym miejscu prowadzenia działalności przy ul. [...] w S.. Miejsce to obejmowało w tamtym czasie i obecnie jedynie biuro o powierzchni 13,90 m2. Poza biurem przy ul. [...] oraz na posesji obejmującej ten budynek zespół kontrolujący nie stwierdził prowadzenia kontrolowanej działalności lub jakiejkolwiek innej podlegającej opodatkowaniu przez organy podatkowe. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Naczelnik US odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Dyrektor Izby uchylił w całości postanowienie Naczelnika US i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z 10 grudnia 2019 r. strona uzupełniła wniosek o wydanie zaświadczenia poprzez wskazanie, iż żądane zaświadczenie zostanie przedłożone w Urzędzie Miasta S. oraz w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S.. Natomiast w piśmie z 16 grudnia 2019 r. strona wskazała, jakiej treści zaświadczenia żąda, tj., że: - [...] Urząd Skarbowy kontrolował działalność firmy H. w branży ślusarstwo, handel stalą w siedzibie firmy (biuro 13,90 m2) w budynku przy ul. [...] w S.; - poza biurem zespół kontrolujący nie stwierdził prowadzenia kontrolowanej działalności ani w budynku przy ul. [...] w S., ani na posesji, na której budynek znajduje się; - oprócz działalności, którą kontrolowano, nie stwierdzono jakiejkolwiek innej działalności, którą prowadziłby podatnik, a działalność ta podlegałaby opodatkowaniu w organach podatkowych lub gdziekolwiek. Wymienionym postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Naczelnik US odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez stronę zażalenia, Dyrektor Izby stwierdził, że analiza dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ I instancji, tj. protokołu kontroli podatkowej z 24 września 2012 r. znak: [...], protokołu oględzin z 1 sierpnia 2012 r. znak: [...] oraz pism strony z 4 grudnia 2012 r. i 17 października 2012 r. wskazuje, że zawierają one informacje o pomieszczeniach i ich powierzchni, które zgodnie z oświadczeniem podatnika wykorzystywane były w tamtym okresie do celów działalności gospodarczej. W toku oględzin podatnik wskazał w piwnicy dwa pomieszczenia wykorzystywane do celów działalności gospodarczej, tj. garaż i drugie pomieszczenie, w którym znajdowały się m.in. maszyna do siatki, maszyna do drewna, tokarka, stół warsztatowy itp. Według oświadczenia podatnika powierzchnia piwnicy wykorzystywana do celów prowadzonej działalności gospodarczej wynosiła 91,6 m2. Na parterze budynku podatnik również wskazał pomieszczenia, które według jego oświadczenia były wykorzystywane do celów działalności gospodarczej a mianowicie: pokój przyjęć interesantów, biuro, pomieszczenie wykorzystywane do przebierania się po pracy oraz pomieszczenia socjalne. Łączna powierzchnia na parterze budynku wykorzystywana według oświadczenia podatnika dla celów działalności gospodarczej stanowiła 77,1 m2. Z kolei w piśmie z 4 grudnia 2012 r. podatnik dokonał podziału obiektu położonego w S. przy ul. [...] na część przeznaczoną na działalność i zamieszkanie. Jako część przeznaczoną na działalność gospodarczą podatnik wskazał pomieszczenia o łącznej powierzchni 177,8 m2. Według Dyrektora Izby organ I instancji nie mógł zatem potwierdzić, iż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w 2012 r. obejmowało tylko biuro o powierzchni 13,9 m2. Dyrektor Izby wskazał ponadto, że organ I instancji nie dysponuje dokumentami dotyczącymi powierzchni obecnego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej strony. Nie mógł więc potwierdzić, iż obecnie miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wnioskodawcy obejmuje tylko biuro o powierzchni 13,9 m2. Dodatkowo w toku oględzin zespół kontrolujący stwierdził, iż w garażu znajdują się maszyny, urządzenia, i materiały, w tym m.in. szlifierki, maszyny do ramek oraz drut wiązałkowy i strzemiona. W drugim pomieszczeniu stwierdzono obecność: stołu warsztatowego, maszyny do siatki, maszyny do drewna, tokarki, wiertarki słupowej. Oględziny przeprowadzone zostały również na działce położonej w S. przy ul. [...] nr [...], tj. pod adresem ustalonym w toku kontroli jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Tam kontrolujący stwierdzili plac wylany betonem, na którym znajdowała się konstrukcja stalowa spawana i skręcona pod przyszłą halę wraz z suwnicą. Ponadto na placu znajdowały się wymienione prze organ urządzenia. Dyrektor Izby zgodził się również ze stanowiskiem wyrażonym przez organ I instancji, że organ ten obecnie nie dysponuje dokumentami dotyczącymi sposobu wykorzystywania pomieszczeń położonych w budynku przy ul. [...], a zatem nie może potwierdzić sposobu korzystania z nich w 2019 r. Organ nie uznał również pozostałych zarzutów podnoszonych przez stronę. W jego ocenie organ I instancji nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści z uwagi na brak potwierdzenia okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę. Strona zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby. Skarżący zwrócił uwagę, że mimo iż sprawa trafiła do rozmaitych organów, to wszyscy niesłusznie uważają, że dla celów podatkowych można łamać i naginać obowiązujące prawo, zapisy w Konstytucji i Ordynacji podatkowej. Załączone do skargi pismo Naczelnika US do Urzędu Miasta S. jest tylko informacją do przeczytania, zastanowienia i ewentualnego skorzystania. Nie jest dowodem w sprawie, ponieważ sporne powierzchnie posłużyły US jako klucz do rozliczenia energii elektrycznej i ogrzewania w branży ślusarstwo, handel stalą. Pismo to powinno być skierowane również do skarżącego. Zgodnie z planem zagospodarowania terenu działka przy ul. [...] została przeznaczona pod szczególnie uciążliwą działalność gospodarczą z funkcją dominującą mieszkalnictwo. Skarżący ma prawo do decydowania, które pomieszczenia przeznaczyć na zamieszkanie, a które na działalność gospodarcza, a organy, jeżeli mają odmienne zdanie, powinny to wyjaśnić obywatelowi. Skarżący nigdy nie kwestionował, że w piwnicy trzyma niesprawne i nieużywane maszyny, urządzenia i materiały. Zwrócił jednak uwagę, że jest to pomieszczanie w jego prywatnym domu, nienadające się na prowadzenie działalności gospodarczej, w którym może gromadzić zarówno rzeczy potrzebne, jak i niepotrzebne. Pomieszczenie przeznaczone na warsztat jest przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej, która jednak nie została uruchomiona. Odnośnie do łazienki, WC i korytarza skarżący zwrócił uwagę, że jest to jego prywatny dom. Korzystanie z tych pomieszczeń objęte jest stawką od powierzchni zajętej na zamieszkanie. Naliczanie podatku od powierzchni zajętej na działalność gospodarczą należy przy tym do Urzędu Miasta, a nie do Urzędu Skarbowego. Data uznania pomieszczeń, o które toczy się spór, do działalności gospodarczej, powinna być honorowana przez Urząd Skarbowy i Urząd Miasta. Urząd Skarbowy nie uznał spornej powierzchni do działalności gospodarczej do chwili obecnej, mimo wielokrotnych próśb skarżącego. Jest zastanawiające, że można zgłaszać za skarżącego powierzchnie zajęte na działalność gospodarczą, wiedząc że nic w nich nie robi, a odpisy amortyzacyjne z uwagi na tę okoliczność nie należą się. Skarżący stwierdził, że wskazane decyzje Urzędu Miasta są nieważne i nie powinny być w ogóle wydane. Urząd mógł przyjść na oględziny do domu skarżącego od razu, a nie czekać do lipca 2016 r., z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło przyjąć, że skarżący w swoim prywatnym domu tylko skromnie mieszka. Decyzje podatkowe wydane w 2014 r. za lata 2009 i 2010 nie powinny w ogóle znajdować się w obrocie prawnym. Kontrola podatkowa w 2012 r. dotyczyła wyłącznie roku 2011, a nie lat wcześniejszych lub późniejszych. Ponadto obowiązek zapłaty podatku obowiązuje do 3 lat od chwili zaistnienia takiego obowiązku, a podatek za lata 2009-2010 został zapłacony w całości i w terminie. Skarżący wyraził nadzieję, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zajmie się sprawą i poprosi Naczelnika US o wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, jak również poprosi Urząd Miasta o podanie, co takiego domniemał w 2014 r. przy wydaniu decyzji anulujących decyzje za lata 2009 i 2010. Według skarżącego jego prawdomówność potwierdzają oględziny Urzędu Miasta z lipca 2016 r. oraz dokumentacja fotograficzna Urzędu Skarbowego z 2012 r. Skarżący załączył szereg pism i decyzji z lat 2013-2020. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 9 marca 2020 r. skarżący wyraził niezadowolenie z okoliczności, że Urząd Miasta nie powołał w jego sprawie komisji. Skarżący ponownie wyraził oczekiwanie, że WSA "przywoła do porządku" Naczelnika US, Urząd Miasta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze i wyda wyrok w oparciu o istniejące dowody. W piśmie z 23 kwietnia 2020 r. złożonym już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie z dnia 22 kwietnia 2020 r., skarżący wyraził oczekiwanie, że WSA ustali, o jaką działalność chodzi w prywatnym domu skarżącego poza biurem. Obowiązkiem Naczelnika US jest napisać prawdę, tj. że nie wie, jaką działalność gospodarczą poza zgłoszoną w biurze prowadził skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", aby uchylić w całości lub w części zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Rozpoznając badaną sprawę w wyżej określonych granicach Sąd musi zatem wyraźnie podkreślić, że zgodnie z przytoczonym wcześniej art. 134 § 1 p.p.s.a. władny jest rozstrzygać jedynie w zakresie sprawy. Tymczasem granice sprawy wyznacza treść zaskarżonego aktu, którym w niniejszym przypadku jest postanowienie organu odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. Dlatego zauważając, że Skarżący co prawda w skardze i dalszych pismach podnosi zarzuty odnośnie różnych czynności i aktów dokonanych i wydanych przez różne organy, Sąd podkreśla, że w tej sprawie nie jest władny do kontroli ich wszystkich. W niniejszej sprawie Sąd nie może bowiem stwierdzać nieważności czy jakkolwiek oceniać "decyzji podatkowych za 2009 i 2010 rok wydanych przez UM" czy innych decyzji, albowiem stwierdzenie nieważności konkretnych decyzji przez Sąd jest możliwe tylko po zachowaniu określonych warunków, w określonej procedurze w efekcie ich zaskarżenia, nie zaś przy okazji zaskarżenia wydanego na skutek wniosku strony postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, wydanego przez zupełnie inny organ – Naczelnika Urzędu Skarbowego. Sąd może w tej sprawie zgodnie z prawem jedynie ocenić, czy zasadne było wydanie przez Naczelnika US postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez J. D. i czy zasadnie postanowienie Naczelnika US utrzymał w mocy Dyrektor Izby. W takim przypadku wskazać należy, że w zaskarżonym postanowieniu trafnie przywołano regulujące kwestie wydawania zaświadczeń przepisy Ordynacji podatkowej i prawidłowo je zastosowano. Jak zasadnie bowiem wskazał organ, w myśl postanowień art. 306a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 306a § 3 2 Ordynacji podatkowej, zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zgodnie natomiast z § 4 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Na podstawie art. 306b § 12 Ordynacji podatkowej, w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl § 2 powyższego artykułu, organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z kolei zgodnie z art. 306c § 2 Ordynacji podatkowej odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak wynika z wspomnianego wcześniej art. 306a § 4 treść zaświadczenia jest zatem ściśle uzależniona od treści wniosku o jego wydanie. W przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku z dnia 30.10.2019 r. zażądał wydania zaświadczenia, że: - kontrola podatkowa w 2012 roku była przeprowadzona w zgłoszonym miejscu prowadzenia działalności przy ul. [...] w S.. Miejsce to obejmowało w tamtym czasie i obecnie też tylko biuro o powierzchni 13,90 m2 - poza biurem w budynku przy ul. [...] w S. oraz na posesji obejmującej ten budynek zespół kontrolujący nie stwierdził prowadzenia kontrolowanej działalności lub jakiejkolwiek innej podlegającej opodatkowaniu przez organy podatkowe. Ponadto w piśmie z 16.12.2019 r. złożonym w [...] Urzędzie Skarbowym w S. strona wskazała, jakiej treści zaświadczenia żąda, tj., że: - [...] Urząd Skarbowy kontrolował działalność firmy H. w branży ślusarstwo, handel stalą w siedzibie firmy (biuro 13,90 m2) w budynku przy ul. [...] w S., - poza biurem zespół kontrolujący nie stwierdził prowadzenia kontrolowanej działalności ani w budynku przy ul. [...] w S., ani na posesji, na której budynek znajduje się, - podczas kontroli podatkowej, oprócz działalności, którą kontrolowano nie stwierdzono, jakiejkolwiek innej działalności, którą prowadziłby podatnik, a działalność ta podlegałaby opodatkowaniu w organach podatkowych lub gdziekolwiek. Wobec powyższego Sąd zauważa, że trafnie wyjaśnił organ, iż zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Podstawą do wydania zaświadczenia przez dany organ podatkowy są wyłącznie prowadzone przezeń ewidencje, rejestry lub inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Tym samym organ wydaje bądź odmawia wydania wnioskowanego zaświadczenia, opierając się na danych zapisanych w dokumentacji danego podatnika, a wynikające z powyższych rejestrów informacje determinują możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści. Zaświadczenie, ujęte w powyżej przywołanych regulacjach stanowi przejaw wiedzy organu podatkowego, co do określonych okoliczności faktycznych lub prawnych i to takich okoliczności, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu podatkowego. W tym wypadku organ pełni jedynie funkcję dysponenta bazy danych, na podstawie których przepisy ustawy nakazują mu wydawanie zaświadczeń, a nie organu rozstrzygającego w sposób władczy o obowiązkach podatnika, wynikających z materialnych norm prawa podatkowego. Trafnie zwrócono uwagę, że z zawartego w art. 306a § 2 Ordynacji podatkowej sformułowania "zaświadczenie wydaje się" nie można interpretować tego przepisu w ten sposób, że organ podatkowy ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny. Pełny sens temu przepisowi nadaje dopiero art. 306b Ordynacji podatkowej, który określa warunki wydania zaświadczenia jako posiadanie przez organ w swoich zasobach informacji o faktach lub stanie prawnym, które mają być potwierdzone w wydanym zaświadczeniu. W tym celu organ bierze pod uwagę okoliczności wynikające z rejestrów, ewidencji i innych dostępnych mu danych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Dokonana przez organ w zaskarżonym postanowieniu analiza dowodów zgromadzonych w tej sprawie tj. protokołu kontroli podatkowej z dnia 24.09.2012 r. znak: [...], protokołu oględzin z dnia 01.08.2012 r. znak: [...], oraz pism skarżącego z dnia 04.12.2012 r. i 17.10.2012 r. trafnie wskazuje, że zawierają one informacje, o pomieszczeniach i ich powierzchni, które zgodnie z oświadczeniem Podatnika wykorzystywane były w tamtym okresie do celów działalności gospodarczej. Jak zauważył organ w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z protokołem kontroli podatkowej z 24.09.2012 r. znak: [...], w pkt A.4 "Miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych" wskazano: Kontrolę wszczęto w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem S. ul. [...], a następnie czynności kontrolne przeprowadzono, zgodnie z art. 285b Ordynacji podatkowej, w siedzibie organu podatkowego, tj. S. ul. [...] (str. 2 protokołu). W pkt D.1.3. Adres prowadzonej działalności ustalony w toku kontroli wskazano: ul. [...], [...] gmina: M. S.; powiat M. S. (Adres ważny od 2005 lub 2006 r.) - str. 3 protokołu. W pkt D.3. "Inne Dane" ww. protokołu wskazano natomiast: faktyczny przedmiot działalności gospodarczej: handel wyrobami ze stali i usługi ślusarskie (str. 4 protokołu). W toku kontroli podatkowej w obecności skarżącego dokonano również oględzin nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], co zostało udokumentowane w protokole oględzin z dnia 01.08.2012 r. znak: [...] oraz w ww. protokole kontroli podatkowej. Jak wynika z protokołu oględzin w ich toku skarżący wskazał pomieszczenia, które według jego oświadczenia były wykorzystywane do celów działalności gospodarczej. W piwnicy skarżący wskazał dwa pomieszczenia wykorzystywane do celów działalności gospodarczej, tj. garaż i drugie pomieszczenie, w którym znajdowały się m.in. maszyna do siatki, maszyna do drewna, tokarka, stół warsztatowy itp. W toku kontroli ustalono, że łączna powierzchnia piwnicy to 97,9 m2 z czego 6,3m2 stanowi kotłownia. W konsekwencji, według oświadczenia skarżącego powierzchnia piwnicy wykorzystywana do celów prowadzonej działalności gospodarczej stanowiła 91,6 m2 (str. 2 i 3 protokołu oględzin). Na parterze budynku skarżący wskazał pomieszczenia, które według jego oświadczenia były wykorzystywane do celów działalności gospodarczej, a mianowicie: pomieszczenie pierwsze po lewej stronie (pokój przyjęć interesantów) o powierzchni 15,5 m2, pomieszczenie drugie po lewej stronie (biuro) o powierzchni 15 m2 , pomieszczenie trzecie (wykorzystywane do przebierania się po pracy) o powierzchni 42 m2 oraz pomieszczenia socjalne: łazienka i toaleta o powierzchni 4,6m2 (str. 3 protokołu oględzin). Na tym poziomie znajdują się nadto korytarz i przedpokój o łącznej powierzchni 12,3 m2. W pomieszczeniach na piętrze nie stwierdzono prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei w piśmie z dnia 04.12.2012 r. zatytułowanym "Protokół", skarżący dokonał podziału obiektu położonego w S. przy ul. [...] na część przeznaczoną na działalność i zamieszkanie. Jako część przeznaczoną na działalność gospodarczą skarżący wskazał: a) piwnica 91,6 m2, b) parter: biuro 13,9 m2, warsztat 39,4 m2, natryski, WC 4,6 m2, przedpokój, korytarz 12,3 m, pomieszczenie "szefa" 16 m2 (nieuznane), c) razem pomieszczenia na działalność 91,6 m2 + 86,2 m2 - w sumie 177,8 m2 Z kolei jak wynika z protokołu z kontroli podatkowej z dnia 24.09.2012 r. kontrolujący ustalili powierzchnię użytkową budynku położonego przy ul. [...] wykorzystywaną do potrzeb działalności gospodarczej na 155,65 m2 (k. 63 akt administracyjnych). Zasadnie zatem uznał organ odwoławczy, że organ I instancji nie mógł potwierdzić, iż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w 2012 r. obejmowało tylko biuro o powierzchni 13,9 m2 albowiem na podstawie ww. dowodów i informacji z nich wynikających nie mógł potwierdzić, iż wskazane powyżej inne pomieszczenia budynku położonego w S. przy ul. [...] nie służyły do prowadzenia działalności gospodarczej w 2012 r. Trafnie też uznano, że organ nie dysponuje dokumentami dotyczącymi obecnej powierzchni miejsca prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego, w związku z powyższym nie mógł również potwierdzić, iż obecnie miejsce prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego obejmuje tylko biuro o powierzchni 13,9 m2. Zasadnie stwierdził też organ odwoławczy, że w konsekwencji powyższych danych organ I instancji w wydanym postanowieniu prawidłowo potwierdził, że kontrola podatkowa w 2012 r. przeprowadzona została w zgłoszonym przez wnioskodawcę w 2012 r. miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, tj. w S. przy ul. [...], ale z dostępnych danych wynika, że działalność gospodarcza w 2012 r. była prowadzona też przy ul. [...]. Nadto zasadnie wskazano, że w toku wcześniej wskazanych oględzin, kontrolujący stwierdzili, iż w garażu znajdują się maszyny, urządzenia, i materiały, w tym m.in. szlifierki, maszyny do ramek oraz drut wiązałkowy i strzemiona. W drugim pomieszczeniu stwierdzono obecność: stołu warsztatowego, maszyny do siatki, maszyny do drewna, tokarki, wiertarki słupowej (str. 2 protokołu oględzin). Oględziny przeprowadzone zostały również na działce położonej w S. przy ul. [...] nr [...], tj. pod adresem ustalonym w toku kontroli jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Tam kontrolujący stwierdzili plac wylany betonem, na którym znajdowała się konstrukcja stalowa spawana i skręcona pod przyszłą halę wraz z suwnicą. Na placu znajdowały się takie urządzenia jak: nożyce do cięcia stali, dwie giętarki, przerzynarka, spawarka, suwnica oraz pręty stalowe i stał zbrojeniowa (str. 6 protokołu oględzin). W konsekwencji te ustalenia nie pozwalały organowi zaświadczyć, że poza biurem oraz na posesjach położonych w S. przy ul. [...] i [...] nie była prowadzona w 2012 r. działalność gospodarcza lub jakakolwiek inna działalność podlegająca opodatkowaniu. Jak wskazał organ, na posesjach znajdowały się urządzenia i maszyny związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu istotnie takie ustalenia nie mogły uprawniać organu do zaświadczenia że działalność gospodarcza lub jakakolwiek inna działalność niepodlegająca opodatkowaniu nie była tam prowadzona. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organów, że nie dysponując dokumentami dotyczącymi obecnego sposobu wykorzystywania pomieszczeń położonych w budynku przy ul. [...] w S., nie mogły potwierdzić sposobu korzystania z nich w 2019 r. W ocenie Sądu stwierdzone i powyżej opisane okoliczności prawidłowo determinowały treść rozstrzygnięcia organów w przedmiocie wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia. Organ I instancji, uwzględniając treść sformułowanego przez Stronę żądania, z uwagi na brak potwierdzenia okoliczności faktycznych wskazywanych przez Stronę nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, organ odwoławczy zaś zasadnie utrzymał je w mocy. Charakter prawny zaświadczenia determinuje zakres postępowania wyjaśniającego jakie powinno toczyć się w tego rodzaju sprawach. Postępowanie to sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym, którego celem jest jedynie analiza materiału będącego w posiadaniu organu podatkowego a nie innych instytucji. Wydanie zaświadczenia jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Nie można zatem w drodze postępowania o wydanie zaświadczenia dążyć do zmiany, modyfikowania owego stanu faktycznego lub prawnego, czego oczekiwała w istocie Strona. Sąd w pełni podziela pogląd, że przypadku, gdy sytuacja przedstawiona przez wnioskodawcę odbiega od stanu faktycznego lub stanu prawnego ustalonego przez organ w całości lub w części - tak jak w niniejszej sprawie - organ zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej. Natomiast Sąd ponownie podkreśla, iż nie jest uprawniony w niniejszym postępowaniu, dotyczącym postanowienia Naczelnika US o odmowie wydania zaświadczenia, do "przywoływania do porządku" Urzędu Miasta czy Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także kontroli jakichkolwiek decyzji dotyczących podatku od nieruchomości. Decyzje takie bowiem podlegają kontroli instancyjnej i dopiero decyzje wydane na skutek tej kontroli mogą zostać zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który to dopiero wówczas jest uprawniony do ich oceny włącznie z ewentualnym stwierdzeniem nieważności decyzji. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszym postępowaniu. Natomiast z uwagi natomiast na złożenie po terminie wydania wyroku pisma procesowego strony z dnia 23.04.2020 r. Sąd nie mógł wziąć pod uwagę argumentacji w nim zawartej. Wobec powyższego, nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.