I SA/Sz 1436/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. S. i G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do lipca 2010 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłych wspólników spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. A. S. i G. S. w piśmie z dnia 31 października 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 września 2014 r. nr [...] (pismo nadali na poczcie w dniu 4 listopada 2014 r.). W drugim piśmie z tego samego dnia złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając swoje żądanie, wskazali, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 24 września 2014 r. na adres radcy prawnego S. S. Osoba, której doręczono odwołanie, była pełnomocnikiem skarżących w postępowaniu podatkowym, jednak nie została ona przez nich upoważniona do złożenia skargi do sądu administracyjnego i reprezentowania skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący wyjaśnili, że w dniu doręczenia decyzji pełnomocnikowi, przebywali od dłuższego czasu poza granicami Polski (w [...]). Wskutek tego radca prawny nie mógł w terminie poinformować skarżących o fakcie doręczenia mu decyzji. Wieczorem w dniu 28 października 2014 r. skarżący powrócili do Polski i następnego dnia bezzwłocznie skontaktowali się z pełnomocnikiem, który poinformował ich o wydanej decyzji. W związku z powyższym w terminie 7 dni od dnia 29 października 2014 r. złożyli skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, do którego załączyli bilet lotniczy. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swojego pisma procesowego organ wskazał, że zaskarżona decyzja, zawierająca pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi, została doręczona w dniu 24 września 2014 r. pełnomocnikowi Skarżących, tj. radcy prawnemu S. S. Skarga z dnia 31 października 2014 r. do sądu została złożona przez skarżących w placówce pocztowej w dniu 4 listopada 2014 r., co wynika ze stempla z datą na kopercie, w której nadano skargę. Organ stwierdził, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", bowiem ostatnim dniem 30-dniowego terminu do jej złożenia był dzień 24 października 2014 r. Organ podkreślił, że skarżący do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi przedłożyli jako dowód mający potwierdzić, iż w dniu 28 października 2014 r. powrócili do Polski, jedynie kartę pokładową z tego dnia (z [...] do [...]) jednego z nich, tj. A. S. Skarżący nie przedstawili dowodów potwierdzających kiedy A. S. wyjechał za granicę Polski oraz czy G. S. w ogóle opuścił Polskę w tym czasie. Następnie organ wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie - reprezentowanej przez pełnomocnika. Wynika to wprost z potwierdzenia odbioru, na którym pełnomocnik własnoręcznie potwierdził doręczenie mu w dniu 24 września 2014 r. decyzji. Zdaniem organu z uwagi na fakt, że S. S. jest profesjonalnym pełnomocnikiem, zatem z racji wykonywanego zawodu występując jako pełnomocnik strony, był zobowiązany do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia. Organ zauważył, że strony, które były reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wyjeżdżając za granicę winny przewidzieć i zapobiec niekorzystnym skutkom, jakie mogą wiązać się z ich nieobecnością w kontekście udzielonego pełnomocnictwa do reprezentowania ich jedynie "przed organami podatkowymi wszystkich instancji". Organ podkreślił, że brak jest dowodów potwierdzających fakt, że jeden ze skarżących, tj. G. S. w ogóle opuścił granice Polski, co uniemożliwiło mu kontakt z pełnomocnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżący nie zachowali 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Na mocy tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek: – złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; – jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której wyznaczony był termin; – strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności sąd bada czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę siedmiodniowym terminie. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 29 października 2014 r. (data skontaktowania się z pełnomocnikiem), a zatem od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec tego termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął w dniu 5 listopada 2014 r., a strona skarżąca nadając wniosek na poczcie w dniu 4 listopada 2014 r., dochowała terminu do jego wniesienia. Spełniła też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony, tj. wniosła skargę do sądu za pośrednictwem organu. Rozważenia wymaga wypełnienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Zgodnie z powyższym unormowaniem, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu, przy czym brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Ocena braku winy pozostaje w gestii sądu, który dokonuje oceny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i która dołożyła wszelkich starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji niedochowania terminów procesowych. W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem po przeprowadzeniu analizy akt sądowych, sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja została doręczona w dniu 24 września 2014 r. w sposób prawidłowy pełnomocnikowi skarżących, który poświadczył odbiór przesyłki własnoręcznym podpisem. Zatem 30-dniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 24 października 2014 r. Skoro Skarżący wnieśli skargę dopiero w dniu 4 listopada 2014 r. (data nadania pisma procesowego na poczcie), to jest oczywiste, że uczynili to z uchybieniem terminu. Według Sądu skarżących nie wykazali w dostateczny sposób, że z powodu wyjazdu obu skarżących za granicę, pełnomocnik nie mógł się z nimi skontaktować w celu poinformowania ich o wydanej decyzji, co uniemożliwiło wniesienie przez nich w ustawowym terminie skargi do sądu (pełnomocnik sam nie mógł tego uczynić, bowiem nie był do tej czynności umocowany). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy A. i G. S. do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi przedłożyli jedynie kartę pokładową z dnia 28 października 2014 r. na okoliczność podróży lotniczej w tym dniu z [...] do [...] jednego z nich, tj. A. S. Natomiast nie przedstawili żadnych dokumentów świadczących o terminie wyjazdu obu skarżących z Polski do [...], ani dowodu powrotu G. S. do kraju, co pozwoliłoby ustalić dokładny termin pobytu obu skarżących za granicą i zweryfikować czy faktycznie w terminie do wniesienia skargi nie mogli nawiązać kontaktu z pełnomocnikiem. Podkreślić należy, że skarżący nie wykazali, że dochowali należytej staranności w załatwianiu swoich spraw, bowiem sama okoliczność wyjazdu za granicę nie przesądza o braku możliwości uzyskania stosownych informacji od pełnomocnika. Nie wykazali, że z powodu opuszczenia kraju skarżący nie mogli w żaden sposób skontaktować się z pełnomocnikiem, co więcej nie uprawdopodobnili, że obaj skarżący wyjechali za granicę, co utrudniłoby kontakt z którymkolwiek z nich. Skarżący powinni szczególnie zadbać o należyte prowadzenie swoich spraw, w tym zapewnić bieżące uzyskiwanie informacji co do etapu toczącego się postępowania podatkowego od swojego pełnomocnika. Ustalenie formy kontaktu pełnomocnika z mandatami pozostaje w gestii obu stron. W interesie stron jest ustalenie takiej formy kontaktu, aby umożliwiał łatwy i szybki sposób komunikowania się, co ze względu na swobodny dostęp do telefonów komórkowych czy poczty elektronicznej nie jest trudne. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że powoływane przez skarżących w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd zauważa, że skarżących w postępowaniu podatkowym zastępował profesjonalny pełnomocnik, od którego należy wymagać szczególnej staranności w prowadzeniu spraw mocodawców, poprzez m.in. ustalenie z nimi skutecznej formy kontaktu czy stosownego zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.