I SA/Sz 1437/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. spraw ze skarg B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. poprzednio R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. - nr [...], - nr [...], - nr [...], - nr [...], - nr [...], - nr [...], - nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargi. W okresie od 17 czerwca 2010 r. do 3 stycznia 2012 r. Agent celny Z G, działając jako przedstawiciel bezpośredni R Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W, obecnie B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W, dalej "spółka", dokonał 7 zgłoszeń celnych (dokument SAD) towaru w postaci "[...]" o kodzie TARIC 7307 99 10 90 ze stawką celną w wysokości 3,7 %, pochodzącego z Chin. Do każdego zgłoszenia celnego załączono fakturę wystawioną przez eksportera firmę S Co.,Ltd z Chin wraz z jej tłumaczeniem, list załadunkowy zawierający specyfikację ilościową towarów, świadectwo pochodzenia towaru, konosament, oświadczenie firmy Gspółki z o.o. o sposobie fakturowania kosztów transportu oraz Deklarację Wartości Celnej. Przedmiotowe zgłoszenia celne, spełniające wymogi formalne zostały przyjęte przez organ celny. Zgodnie z adnotacją w polu J ww. SAD "weryfikacji nie przeprowadzano", co oznaczało, że przed zwolnieniem towaru do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu organ nie przeprowadzał kontroli zgłoszenia w trybie art. 68 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992r. ze zm.), dalej "WKC". Organ celny nie sprawdzał prawidłowości danych zadeklarowanych w zgłoszeniu i po zaksięgowaniu oraz zabezpieczeniu należności obliczonych w zgłoszeniu, organ celny zwolnił przedmiotowy towar do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu. W dniu 9 lipca 2012 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie wpłynął wniosek spółki (pismo z dnia 5 lipca 2012 r.) o korektę ww. zgłoszeń w związku z błędną klasyfikacją taryfową. W przedmiotowym wniosku spółka poinformowała, że w dniu 6 czerwca 2012 r. Prezes zarządu spółki złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa skarbowego (czynny żal). W ww. zawiadomieniu, Prezes zarządu spółki podał, że w odprawach celnych w okresie od listopada 2010 r. do stycznia 2012 r. spółka błędnie zgłaszała towary sprowadzane od eksportera z Chin, co skutkowało uszczupleniem należności celnych w wysokości [...] zł. W trakcie ww. odpraw, towar zgłaszano jako [...] z kodem CN 7307 99 10 i stawką celną 3,7%, podczas gdy towary te winny być odprawiane jako rury i przewody rurowe ocynkowane i nieocynkowane objęte kodami TARIC 7306 30 72 80 i 7306 30 77 80 ze stawką cła antydumpingowego w wysokości 90,6%. W dniu 22 czerwca 2012 r. spółka złożyła wniosek o rozłożenie na raty powstałego zobowiązania. Organ celny wezwał spółkę do uzupełnienia informacji, dotyczących sposobu wytwarzania ww. wyrobów oraz składu chemicznego stali, z której zostały wykonane oraz udzielenie wyjaśnień na temat towaru, opisanego na fakturach, załączonych do zgłoszeń jako "black steel socket". Spółka nadesłała otrzymane od eksportera dwa pisma zawierające informacje na temat sposobu wytwarzania przedmiotowych produktów oraz składu stali, z której wykonano wyroby i wyjaśniła, że towar określony jako "black steel socket" to mufa stalowa czarna. W dniu 7 września 2012 r. organ celny wydał decyzje, którymi udzielił zwrotu należności celnych oraz zaksięgował retrospektywnie kwoty ostatecznego cła antydumpingowego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Orzeczone kwoty wynikały ze zmiany klasyfikacji taryfowej części towarów ujętych w ww. zgłoszeniach celnych. Powyższe decyzje zostały uchylone przez Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie decyzjami z dnia 25 września 2012 r., po rozpoznaniu odwołań spółki. W dniu 5 marca 2013 r. organ celny wydał decyzje, w których orzekł o zwrocie spółce należności celnych oraz retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty ostatecznego cła antydumpingowego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i powiadomił dłużnika o zarejestrowaniu kwoty długu celnego. Od tych decyzji spółka złożyła odwołania. Organ odwoławczy orzekł w ich przedmiocie decyzjami z dnia 27 czerwca 2013 r. Spółka złożyła skargi na powyższe decyzje do WSA w Szczecinie. WSA w Szczecinie wydał w dniu 12 grudnia 2013 r. wyroki, w których uchylił zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, polegające na pominięciu przez organu ustanowionego przez spółkę w sprawie pełnomocnika (sygn. akt I SA/Sz 1013/14-1018/14, dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ celny wydał w dniu 26 maja 2014 r. decyzje o: 1. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 18 czerwca 2010 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 17 czerwca 2010 r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz.727 ze zm.); 2. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 2 września 2010 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 1 września 2010 r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne; 3. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 7 października 2010 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 7 października 2010 r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne; 4. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 15 grudnia 2010 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 15 grudnia 2010 r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne; 5. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 15 lutego 2011 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 15 lutego 2011 r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne; oraz w dniu 27 maja 2014 r. decyzje o: 6. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 27 lipca 2011 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 26 lipca 2011 r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne; 7. - udzieleniu zwrotu kwoty należności celnych w wysokości [...] zł, stanowiącej różnicę między zaksięgowaną i uiszczoną w dniu 3 stycznia 2012 r. kwotą należności celnych, wynikającą z pozycji drugiej ze zgłoszenia celnego z dnia 3 stycznia 2012r., a kwotą należności celnych prawnie należnych; - zaksięgowaniu retrospektywnym kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu spawanych rur ze stali niestopowej, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; - powiadomieniu dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego na podstawie art. 221 ust. 1 WKC; - stwierdzeniu, że w sprawie należne są odsetki na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Powyższe kwoty były konsekwencją zmiany klasyfikacji taryfowej wyrobów zgłoszonych w pozycji 2 ww. SAD. Organ celny uznał część sprowadzonego towaru za spawane rury ze stali niestopowej, gwintowane zewnętrznie lub wewnętrznie odpowiadające pozycji 7306 ze stawką cła antydumpingowego w wysokości 90,6%; część towaru za łączniki odpowiadające pozycji 7307 ze stawką celną w wysokości 3,7% oraz część towaru za rury gwintowane wewnętrznie określane jako mufy (tuleje) ze stawką cła 0%. Organ celny podał, że za łączniki uznane zostały jedynie te rury, których długość nie przekracza dwukrotnie największego zewnętrznego wymiaru przekroju, co wynika z warunku dotyczącego minimalnej długości rur zawartego w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej do pozycji 7304 (mającej zgodnie z komentarzem zawartym w Nocie wyjaśniającej do pozycji CN 7306 odpowiednie zastosowanie do pozycji 7306). Organ celny wskazał, że zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od powstania długu celnego. Przy czym bieg terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 WKC na czas trwania procedury odwoławczej. Organ podał, że w niniejszej sprawie termin ten upływał w dniu 29 czerwca 2014 r. Spółka złożyła odwołania od powyższych decyzji i wniosła o ich uchylenie oraz umorzenie postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie: - art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "op", przez niepowołanie biegłego na okoliczność ustalenie prawidłowej taryfikacji towaru oraz odmowę przesłuchania strony, - art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przez nieprawidłowe zaklasyfikowanie przywożonego towaru, - art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1256/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej, przez uznanie, że wskazany przepis znajduje zastosowanie w sprawie, - art. 220 ust. 2 lit.b WKC, przez bezzasadne zarejestrowanie należności celnych, - art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, przez niezasadne orzeczenie o poborze odsetek od spółki. Zdaniem spółki, weryfikacja zgłoszeń celnych winna opierać się wyłącznie na opisie pozycji 7307 i Notach wyjaśniających do pozycji 7307 oraz 7306, tak jak stosują to organy celne w Belgii w przedmiocie ww. towarów. Zdaniem spółki nawet, gdyby przyjąć, że taryfikacja zadeklarowana w zgłoszeniach była nieprawidłowa, to istniały przesłanki do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności. Za istniejącym błędem polskiego organu celnego przemawiał spór pomiędzy administracją celną Polski a Belgii. Skoro pomiędzy samymi organami celnymi nie było zgody co do taryfikacji towaru, to nie można wymagać prawidłowej taryfikacji od dłużnika, który nie ma takiego doświadczenia. Odprawy celne dokonywane były przez dłuższy okres niż rok co wynikało z 7 wydanych decyzji. Ponadto spółka dokonywała również odpraw na terytorium Niemiec. Polski organ celny nie kwestionował sposobu klasyfikacji. Taka praktyka przyjęta przez polski organ celny utwierdziła spółkę w przekonaniu, że dokonana przez nią taryfikacja jest prawidłowa. Błąd polskiego organu celnego polegał na milczącej akceptacji przyjmowanych kolejno zgłoszeń i bezczynności w ich weryfikacji. Analogiczne względy winny uzasadniać także odstąpienie wobec spółki od poboru odsetek zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Organ odwoławczy wydał w dniu 2 października 2014 r. decyzje, w których utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV op, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dług celny, czyli obowiązek uiszczenia należności celnych, tj. ceł i opłat o równoważnym skutku należnych przy przywozie towarów (art. 4 pkt 10 WKC), powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego a dłużnikiem jest zgłaszający (art. 201 ust. 1 lit.a i ust. 2 WKC). Kwota należności celnych przywozowych, zgodnie z art. 214 ust. 1 WKC, jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności celne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zajdzie taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów (art. 20 ust. 2 WKC). W sprawie sporna była klasyfikacji taryfowej towarów ujętych w pozycji 2 ww. zgłoszeń celnych. Klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obowiązującymi przepisami: a) podpozycję Nomenklatury Scalonej lub podpozycję jakiejkolwiek nomenklatury określonej w ust. 3 lit.b art. 20 WKC, albo b) podpozycję każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej działy i która została przyjęta szczególnymi przepisami wspólnotowymi w celu zastosowania w wymianie towarowej środków innych niż środki taryfowe, do której musi zostać przyporządkowany towar (art. 20 ust. 6 WKC). Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną TARIC (rozporządzenie TARIC), która jednocześnie spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej o której mowa w art. 20 ust. 1 WKC, a także wymogi, m.in. polityki handlowej, w ramach której ustanawiane są inne środki dotyczącej przywozu lub wywozu towarów, o których mowa w art. 20 ust. 2 WKC. Zintegrowana Taryfa Wspólnot opiera się na Nomenklaturze scalonej zawartej w załączniku I do ww. rozporządzenia TARIC. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia TARIC, Nomenklatura scalona oparta jest na Nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego (zwanej dalej HS), który został opracowany przez Radę Współpracy Celnej, obecnie Światową Organizację Celną i wprowadzony w życie na mocy międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. i zatwierdzonej, wraz z protokołem zmian do niej z dnia 24 czerwca 1986 r., w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987r. (Dz. U. L 198, s.1). Każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy powstały przez dodanie siódmej i ósmej cyfry do sześciocyfrowej podpozycji HS. Z kolei podpozycję TARIC identyfikowane są poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów CN stanowią numery kodów TARIC (art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia TARIC). Zgodnie z art. 67 WKC, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celna, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Na dzień dokonania przedmiotowych zgłoszeń celnych, obowiązywała Nomenklatura Scalona stanowiąca załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia TARIC (Dz. U. WE L nr 287 z 29.10.2010 r.). Pierwsza część Nomenklatury Scalonej zawiera zbiór przepisów wstępnych, w tym w Sekcji IA "Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej" (zwane dalej ORINS), wg których należy przeprowadzać klasyfikację taryfową. Zgodnie z regułą 1 OPJNS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Gdy nie możliwe będzie dokonanie klasyfikacji w powyższy sposób, należy skorzystać z kolejnych reguł ORINS, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich stosowania. Na poziomie podpozycji obowiązują analogiczne zasady z uwzględnieniem, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane (reguła 6 ORINS). Stosowanie powyższych reguł zapewnia jednolitą klasyfikację towarową co oznacza, że dany towar jest zawsze przyporządkowywany do jednej i tej samej pozycji - z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Jednolitej interpretacji nomenklatury taryfowej służą także Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Noty wyjaśniające do HS) oraz Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (Noty wyjaśniające do CN). Noty wyjaśniające do HS są opracowywane przez Światową Organizację Celną i w języku polskim opublikowane zostały w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P.86 z 2006 r., poz.880). Natomiast Noty wyjaśniające do CN wydaje Komisja (UE) i dla celów rozpatrywanej sprawy zastosowanie mają Noty wyjaśniające do CN opublikowane w Dz. Urz. UE seria C 133 z dnia 30 maja 2008 r. Część drugą Nomenklatury Scalonej stanowi Tabela stawek celnych, w której wyszczególnione są w sekcjach (od 1 do XXI) i działach (od 1 do 98) towary z przypisanymi do nich kodami Nomenklatury Scalonej i odpowiednimi stawkami celnymi. Klasyfikując zatem towar do poszczególnych kodów Wspólnej Taryfy Celnej należy kierować się zasadami, o których mowa wyżej oraz faktycznym stanem importowanego towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, aby w procesie klasyfikacji sprawdzić czy cechy danego towaru odpowiadają określeniom użytym w poszczególnych pozycjach (podpozycjach) (por. wyrok NSA sygn. akt I GSK 728/09 z 13 lutego 2011 r.). Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowych zgłoszeniach zadeklarowane zostały "[...]stalowe gwintowane ocynkowane i czarne", które zostały opisane na załączonych do zgłoszeń fakturach i ujęte w grupach towarowych. W każdej z grup towarowych wyspecyfikowane zostały pojedyncze wyroby poprzez wskazanie ich indywidualnego numeru katalogowego i wymiarów. Z wyjaśnień eksportera wynikało, że produkuje on dwa rodzaje rurowych łączników gwintowanych, tj. nyple (nipples) i mufy (sockets). Obydwa rodzaje wytwarzane były ze spawanych rur o długości 6 metrów o średnicy od 1/8" do 12" i różnej grubości ścianek. Następnie rury te były cięte do różnej długości, tj. w przypadku nypli od 40 mm do 300 mm, a w przypadku muf od 17 mm do 92 mm. Po przycięciu na pożądaną długość obydwa końce rur były gwintowane zgodnie z normą DIN2999. Rury, z których wytwarzane były przedmiotowe nyple i mufy nie były produkowane w fabryce eksportera, niemniej jednak z uzyskanych przez niego informacji wynikało, że produkowane były ze stalowych płaskowników o różnej grubości, które następnie były formowane w rury, łączone za pomocą spawania i w końcowym etapie rury mogły być pokrywane cynkiem. Eksporter załączył karty katalogowe produkowanych przez niego nypli i muf, w tym gwintowanych wg normy DIN 2999. Z przedstawionych zdjęć wynikało, że nyple to łączniki gwintowane zewnętrznie, a mufy (sockets) to łączniki gwintowane wewnętrznie. Organ odwoławczy podał, że według spółki zgodnie z regułą 1 i 6 ORINS o klasyfikacji przedmiotowych łączników decyduje wyłącznie brzmienie pozycji CN 7307 oraz Not wyjaśniających do pozycji 7307 oraz do pozycji 7306, a nie stosowane przez organ celny Noty wyjaśniające do CN do pozycji 7304. Zdaniem spółki, przedmiotowe wyroby prawidłowo zostały zaklasyfikowane w zgłoszeniach jako łączniki rur do kodu TARIC 7307 99 10 90, co potwierdziło stanowisko belgijskich służb celnych. Stosownie do reguły 1 ORINS - nazwa pozycji Nomenklatury scalonej ma znaczenie prawne, dlatego też sprawdzenie czy towar odpowiada jej opisowi jest warunkiem do podejmowania dalszych kroków w procesie klasyfikacji taryfowej, tj. ustalania podpozycji CN, kodów CN i następnie kodów TARIC, do których przypisane są środki taryfowe i inne środki, jak np. cła antydumpingowe. W Notach wyjaśniających do HS do działu 73 zdefiniowane zostało pojęcie "rury i przewody rurowe", gdzie stwierdza się, że na potrzeby działu 73 oznacza ono "Koncentryczne wyroby drążone, o jednolitym przekroju poprzecznym, z jedną tylko zamkniętą przestrzenią na całej swej długości, mające zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnię o tym samym kształcie. Rury stalowe zasadniczo mają przekrój kołowy, owalny, prostokątny (w tym kwadratowy), ale również mogą mieć przekrój w kształcie trójkąta równobocznego i innych prawidłowych wieloboków wypukłych. Wyroby o przekroju poprzecznym innym niż kołowy, mające zaokrąglone naroża na całej długości, i rury z pogrubionymi końcami są również uważane za rury. Mogą być polerowane, powlekane, gięte (włączajcie wężownice), gwintowane i ze złączkami lub nie, wiercone, obciskane, rozszerzane, stożkowane lub wyposażone w kołnierze, kryzy lub pierścienie. Organ odwoławczy podał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynikało, iż przedmiotowe wyroby zostały wykonane ze spawanych rur, czyli są to koncentryczne wyroby drążone, o jednolitym kołowym przekroju poprzecznym, gwintowane z dwóch stron (końców), w tym: nyple zewnętrznie, a mufy wewnętrznie i oba rodzaje wyrobów występują w wersji ocynkowanej lub nieocynkowanej (czarne). Niesporne było, że towary ujęte w pozycji 2 ww. zgłoszeń celnych mają postać odpowiadającą pojęciu "rur i przewodów rurowych" stosowanemu na potrzeby działu 73 Nomenklatury scalonej (są to rury). Uwzględniając podpozycje wyszczególnione w ramach działu 73 należy stwierdzić, że rury spawane o średnicy zewnętrznej mniejszej niż 406,4 mm są objęte pozycją 7306 "Pozostałe rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali (na przykład z otwartym szwem lub spawane, zgrzewane, nitowane łub podobnie zamykane)". Niemniej jednak pewne rodzaje rur były wyłączone z tej pozycji. Zgodnie bowiem z Notami wyjaśniającymi CN do pozycji 7304, mającymi zastosowanie do pozycji 7306 (na podstawie akapitu pierwszego Not do pozycji 7306) "Wyroby z tej pozycji, o długości, która nie przekracza dwukrotnie największego zewnętrznego wymiaru przekroju, nie są uważane za rury i przewody rurowe. Są one uważane albo za łączniki do rur lub przewodów rurowych (pozycja 7307) albo za podkładki (pozycja 7318)". Cytowana Nota określa warunek minimalnej długości rury i przewodu rurowego, który jest jeszcze uważany za rurę lub przewód rurowy. Niespełnienie tego warunku, zgodnie z dalszą częścią komentarza powoduje, że rury i przewody rurowe o długości, która nie przekracza ich podwójnego największego zewnętrznego wymiaru przekroju poprzecznego, nie są uważane za rury i przewody rurowe. W takim przypadku są one uważane albo za łączniki do rur lub przewodów rurowych - objęte pozycją 7307, albo za podkładki z pozycji 7318. Tym samym stosunek długości rury do dwukrotności największego wymiaru jej zewnętrznego przekroju jest kryterium decydującym o tym, czy sporne wyroby będące rurami winny być objęte pozycją właściwą dla rur - CN 7306 czy też dla łączników rurowych - CN 7307. Organ odwoławczy wskazał, że pominięcie ww. warunku odnośnie minimalnej długości rur i przewodów rurowych objętych pozycją 7306 (jak domagała się spółka), skutkowałoby tym, że żadna ze spornych rury nie mogłaby być wyłączona z pozycji 7306 właściwej dla rur i zaklasyfikowana do pozycji 7307 właściwej dla łączników. Na załączonych do zgłoszeń fakturach, dla towarów opisanych jako "PIPE" czyli nagwintowanych zewnętrznie (nypli) podana została średnica nominalna czyli wewnętrzna (wymiar wyrażony w calach) i długość (wymiar w mm). Natomiast dla towarów w rodzaju "SOCKET" czyli rur gwintowanych wewnętrznie (muf) wskazano średnicę wewnętrzną (wymiar w calach), średnicę zewnętrzną i długość. Analogiczne informacje zawarte były w karcie katalogowej dotyczącej wyrobów gwintowanych wg normy DIN2999 (nadesłanej przez spółkę pismem z dnia 25 lipca 2012 r.), tzn. dla nypli podana jest średnica nominalna (ND) w calach i mm oraz długość, a dla muf dodatkowo jeszcze średnica zewnętrzna ("outside diamteter"). Organ odwoławczy podał, że spółka pismem z dnia 12 lutego 2013 r. przesłała dodatkowe informacje na temat średnicy zewnętrznej (maksymalnej i minimalnej) nypli odpowiadającej nominalnej średnicy wyrażonej w calach, co przedstawiono w odpowiednich tabelach. W ramach pozycji CN 7306 "Pozostałe rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali (na przykład z otwartym szwem lub spawane, zgrzewane, nitowane lub podobnie zamykane)", właściwej dla rur, których długość przekracza dwukrotnie wymiar największego zewnętrznego przekroju, spawanych, o przekroju okrągłym, czyli rur wymienionych powyżej w części tabel wyszczególnione zostały podpozycje. W uwadze 1 do działu 73 Nomenklatury scalonej, w pkt (d), (e) i (f) zdefiniowane zostały pojęcia stali, stali nierdzewnej i innych stali stopowych w zależności o składu chemicznego pierwiastków, które zawierały. Spółka przesłała pismo z dnia 25 lipca 2012 r. wraz z uzyskaną od eksportera informacją na temat składu chemicznego stali, z której wyprodukowane zostały przedmiotowe rury i który jest następujący: C (węgiel) 0,17% max, P (fosfor) 0,60 % max, S (siarka) 0,05% max, Si (krzem) i Mn (mangan) nie dotyczy. Zatem przy uwzględnieniu ww. definicji stali nierdzewnej i innej stali stopowej, organ odwoławczy stwierdził, że stal, z której wykonane zostały przedmiotowe rury nie spełniała warunków dla stali nierdzewnej, ani też innej stali stopowej, była to stal niestopowa. Organ odwoławczy podał, że spółka na etapie postępowania odwoławczego podniosła, że czyni starania w celu uzyskania od eksportera nowego certyfikatu dotyczącego składu stali, który może doprowadzić do ustalenia, że nie była to stal niestopowa. Spółka wniosła, żeby organ zwrócił się do producenta o przedstawienia stosownego certyfikatu. Spółka nie wyjaśniła z jakich powodów wcześniejsze informacje od eksportera na temat składu chemicznego produktów wymagają weryfikacji. Spółka wyraziła przypuszczenie, że mogłoby to doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ustaleń co do rodzaju stali. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia tego dowodu. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2014 r. spółka ponowiła żądanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tym zakresie, gdyż "nie ma 100% pewności, czy dane podane przez zagranicznego producenta były prawidłowe". Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż w sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek uzasadniających konieczność weryfikacji danych przedstawionych przez eksportera. Organ odwoławczy podał, że w piśmie z dnia 19 marca 2014 r. spółka poinformowała, że przedmiotowe wyroby były przeznaczone do wody, lecz brak było informacji czy spełniały one wymagania normy ISO 65, której odpowiadały przewody gazowe klasyfikowane w podpozycjach 730630 11 do 7306 30 19. Organ odwoławczy wskazał, że wobec tego nyple czyli rury gwintowane zewnętrznie z dwóch końców, wykonane ze stali niestopowej, o długości przekraczającej dwukrotnie największy zewnętrzny wymiar przekroju, wykonane ze stali niestopowej, o okrągłym przekroju poprzecznym, spawane winny być klasyfikowane w pozycjach 7306 30 72 i 7306 30 77. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/201, stawka konwencyjna (określana również jako stawka erga omens, bo mająca zastosowanie do towarów przywożonych z dowolnego państwa trzeciego - reguła 1 Ogólnych reguł dotyczących ceł, zawartych w części I, Sekcji I B Nomenklatury scalonej) dla kodów: CN 7306 30 72 i CN 7306 30 77 wynosiła 0%. W ramach wyżej wymienionych kodów CN dokonano dalszych podpodziałów wspólnotowych (na poziomie dziewiątej i dziesiątej cyfry) ze względu na cło antydumpingowe ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej (Dz. Urz. UE L nr 343 z 19 grudnia 2008 r.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1256/200, nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej o okrągłym przekroju poprzecznym, i o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, z wyjątkiem rur przewodowych w rodzaju stosowanych do rurociągów ropy naftowej lub gazu, rur okładzinowych i przewodów rurowych, w rodzaju stosowanych do wierceń ropy naftowej lub gazu, rur precyzyjnych oraz rur i przewodów rurowych z zamocowanym wyposażeniem odpowiednich do przesyłania gazów łub cieczy do stosowania w cywilnych statkach powietrznych, objęte kodami CN ex 7306 40 41, ex 7306 3 0 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77 (kody TARIC 7306 30 41 20, 7306 30 49 20, 7306 30 72 80 i 7306 30 77 80) i pochodzące z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Rosji, Tajlandii i Ukrainy. Organ odwoławczy podał, że wobec części wyrobów, opisanych na załączonych do zgłoszeń fakturach jako "GALV. THREADED PIPE WITH TWO SIDES" i "BLACK THREADED PIPE WITH TWO SIDES", tj. rury o długości, które przekraczały dwukrotnie największy zewnętrzny wymiar przekroju, gwintowanych na dwóch końcach zewnętrznie (nyple), spawane, o okrągłym przekroju poprzecznym, ze stali niestopowej, o średnicy nieprzekraczającej 168,3 mm zostały sklasyfikowane do pozycji 7306 30 72 80 oraz 7306 30 77 80. Zgodnie z ust. 2 art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1256/2008, stawka ostatecznego cła antydiunpingowego dla produktów sklasyfikowanych do kodów 7306 30 41 20 oraz 7306 30 49 20 i wytworzonych w Chińskiej Republice Ludowej wynosiła 90,6%. Organ odwoławczy wskazał, że pozostałe nyple, czyli rury zewnętrznie gwintowane ocynkowane i nieocynkowane oraz mufy wymienione w określonych tabelach, których długość nie przekraczała dwukrotnie największego zewnętrznego wymiaru przekroju, zgodnie z Notami wyjaśniającymi do CN do pozycji 7304 (mającej zastosowanie do pozycji CN 7306) nie zostały uznane za rury, lecz łączniki do rur lub przewodów rurowych z pozycji CN 7307. W opisie kodu CN 7307 92 10 wymienione zostały tuleje czyli złączki nakrętne, do których należą przedmiotowe mufy opisane przez eksportera jako "BLACK STEEL SOCKET". Zatem zadeklarowany w zgłoszeniach kod CN 7307 99 10 był właściwy jedynie dla rur gwintowanych zewnętrznie czyli nypli o długości nieprzekraczającej dwukrotnie największego zewnętrznego wymiaru przekroju czyli wyrobów "GALV. -THREADED PIPE WITH TWO SIDES" oraz wyrobów "BLACK THREADED PIPE WITH TWO SIDES". Organ odwoławczy podał, że dla muf właściwy był kod TARIC 7307 92 10 90 ze stawką erga omens 0%, a dla nypli o długości nieprzekraczającej dwukrotnie największego zewnętrznego wymiaru przekroju kod TARIC 7307 99 10 90 ze stawką erga omnes 3,7%. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie, iż wyroby zgłoszone w pozycji 2 ww. SAD winny być klasyfikowane do czterech kodów TARIC 7307 99 10 90, 7306 72 80, 7306 30 77 80, 730792 10 90 skutkowało tym, że towary te winny być opisane i ujęte w zgłoszeniu w pozycjach od 2 do 5. Organ odwoławczy przedstawił w tabeli nr 7 należne kwoty cła konwencyjnego oraz antydumpingowego obliczone od wartości celnej z zastosowaniem odpowiednich stawek. Organ odwoławczy podał, że organ celny prawidłowo obliczył różnicę pomiędzy kwotą cła prawnie należą, a obliczoną w danych zgłoszeniach, która na mocy art. 236 WKC podlegała zwrotowi oraz kwotę cła antydumpingowego z tytułu przywozu przedmiotowych wyrobów na terytorium Unii Europejskiej, które nie zostało obliczone w zgłoszeniach i tym samym podległo retrospektywnemu zaksięgowaniu zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC. Stosownie do tego przepisu, jeżeli wynikająca z długu celnego kwota należności nie została zaksięgowana zgodnie z postanowieniami artykułów 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia w którym organy celne dowiedziały się, o tej sytuacji i miały możliwość naliczyć kwotę prawnie należną jak również określić dłużnika (zaksięgowanie a posteriori). Organ odwoławczy podał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie miały wpływu przedstawione przez spółkę WIT (-y) belgijskich organów celnych, gdyż dotyczyły łączników odlewanych, czyli innych niż te będące przedmiotem niniejszej sprawy (wykonanych z rur stalowych, które są wytwarzane ze stalowych płaskowników, formowanych poprzez zginanie do kształtu rury i następnie spawanych) oraz łączników o innych wymiarach. Ponadto na środku długości wyrobu, opisywanego przez administrację belgijską zamontowane zostały sześciokątne nakrętki, których wymiar istotnie wpływał na maksymalny zewnętrzny wymiar przekroju. Organ odwoławczy podał, że prowadzone były ustalenia z belgijską służbą celną, lecz nie doprowadziły one do konsensusu. Na mocy art. 9 WTC, w przypadku istnienia rozbieżnych wiążących informacji Komisja Unii Europejskiej z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela państwa członkowskiego włącza te pozycje do dyskusji na posiedzeniu Komitetu Kodeksu Celnego. W myśl art. 8 rozporządzenia TARIC, Komitet Kodeksu Celnego może zbadać każdą sprawę dotyczącą Nomenklatury scalonej. Zgodnie z procedurą Komitetu, Komisja WE w zależności od przypadku przyjmuje środki zapewniające jednolite stosowanie nomenklatury. Organ odwoławczy wskazał, że administracje celne Niemiec, Anglii i Łotwy zgodziły się ze służbami belgijskimi. Niemiecka administracja wyjaśniła, że Noty wyjaśniające do CN do pozycji 7304 określają jaki wyrób nie jest rurą, jednak Noty te nie określają automatycznie, że wyroby o cechach wymienionych w tej Nocie są zawsze rurami. Niemiecka administracja, rozstrzygając czy wyrób jest rurą z pozycji 7304, 7306 czy też łącznikiem z pozycji 7307 bada stosunek długości gwintu do długości rury gładkiej. Problem klasyfikacji rurowych łączników - nypli, w dniu 15 stycznia 2014 r. został zgłoszony na Komitet Kodeksu Celnego (dalej KKC) przez litewską administrację celną (dokument TAXUD/45108/2014) i aktualnie jest przedmiotem prac KKC - Sekcja Nomenklatury Taryfowej -Sektor tekstylny/Mechaniczny, co wynikało z agendy oraz sprawozdania ze 129 i 136 posiedzenia KKC. Organ odwoławczy podał, że nie podzielił stanowiska administracji belgijskiej, co do klasyfikacji spornych wyrobów do kodu CN 7307 99 10, opierające się na zastosowaniu formalnie nieistniejącego warunku uwzględniającego stosunek długości części nagwintowanej. Według organu, stanowisko to nie zostało również zaakceptowane przez KKC. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania spółka nigdy nie odwołała się do kryterium stosunku długości części nagwintowanej rury do nienagwintowanej, a jedynie zarzucała, że Noty wyjaśniające do CN do pozycji CN 7304 nie miały w niniejszej sprawie zastosowania, co potwierdzić miały wyjaśnienia belgijskiej administracji celnej. Organ odwoławczy wskazał, że rury spawane są objęte pozycją 7306, w tym mogą być nagwintowane i żaden przepis nie zastrzega, że gwint nie może być większy niż część nienagwintowana. Zatem w przypadku rur i przewodów rurowych właściwą dla nich pozycją CN jest pozycja 7306. Zmianę pozycji 7306 właściwej dla rur na pozycję 7307 - łączniki rur, może spowodować wyłącznie warunek sformułowany w Nocie wyjaśniającej CN do pozycji 7304 (mającej odpowiednie zastosowanie do pozycji 7306), czyli porównujący długość rury do maksymalnego zewnętrznego wymiaru przekroju. I jedynie na podstawie tego kryterium wyroby będące faktycznie rurami są klasyfikowane w pozycji 7307 obejmującej łączniki. Odnośnie możliwości odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych i naliczenia odsetek, organ odwoławczy przytoczył treść art. 220 ust.2 lit.b WKC. Zgodnie z ww. przepisem, nie dokonuje się zaksięgowania retrospektywnego należności celnych przywozowych lub wywozowych w przypadku łącznego zaistnienia przesłanek: błędu uprawnionych organów celnych, który nie może być w racjonalny sposób wykryty przez płatnika, działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisy obowiązujące w zakresie zgłoszenia celnego. Dla zastosowania jego dyspozycji niezbędne jest: 1) zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania musi być wynikiem błędu samych organów, 2) błąd nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, 3) osoba działa w dobrej wierze, 4) osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC, zgłoszenie celne rozumiane jest jako czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru procedurą celną, do której zgłaszane są towary. Przy formalnym wypełnieniu właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, organ celny ma obowiązek przyjąć taki dokument, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru (art. 63 WKC). Weryfikacja zgłoszenia nie jest obligatoryjnym obowiązkiem organu lecz pozostawiona do decyzji organu. Artykuł 71 ust. 1 WKC stanowi, że "podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną pod którą umieszczone są towary, stanowią wyniki przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia" i ust. 2 tegoż artykułu mówi, iż "w przypadku nie przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ustępie 1 stosuje się biorąc pod uwagę dane zawarte w zgłoszeniu". Wobec deklaratoryjnego charakteru zgłoszenia celnego, błąd organu wystąpi w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym zostały faktycznie sprawdzone i wynik tego sprawdzenia został przyjęty jako podstawa określenia należności. Błąd nie wystąpi w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym jedynie zostały przyjęte, tzn. zostały bez kwestionowania wzięte za podstawę określenia należności, np. bez weryfikacji na podstawie art. 68 WKC (por. wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 962/11 z 14.06.2012 r., wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 75/12 z dnia 06.07.2012 r.). Jak wynikało z adnotacji w polu J ww. SAD, w przedmiotowej sprawie organ nie przeprowadzał weryfikacji zgłoszeń, a zatem w sprawie nie wystąpiła pierwsza z przesłanek pozwalająca na odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, a mianowicie kwota należności prawnie należnych nie została pierwotnie zaksięgowana w następstwie błędu organów. Spółka wskazywała, że odprawy celne były dokonywane w Niemczech, jak i Polsce przez okres czasu dłuższy niż 1 rok, a polskie organy celne nie kwestionowały sposobu klasyfikacji. Taka praktyka utwierdzała stronę w przekonaniu, że dokonana przez nią taryfikacja jest prawidłowa, czyli błąd organów polegał na milczącej akceptacji przyjmowanych zgłoszeń i nie podejmowaniu weryfikacji. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach "H " sygn. C-250/91 oraz "F" sygn. C-314/85, za błąd organów celnych uznaje się sytuację, w której organy celne przyjmowały bez protestu zgłoszenia z błędnym kodem taryfy celnej, jednakże dotyczy to sytuacji, gdy proste zestawienie między dokładnym opisem towaru, a zgłoszoną pozycją taryfy winno było ujawnić omyłkę. Dokument SAD wypełnia się zgodnie z załącznikami nr 37 i 38 do WTC. Z komentarza do pola 31 dokumentu SAD wynika, że jeżeli wypełniane jest równocześnie pole 33 (kod towaru), to opis w polu 31 musi być na tyle dokładny, aby możliwe było dokonanie klasyfikacji taryfowej towarów. Oznacza to, że w opisie należy zawrzeć te szczegóły dotyczące stanu faktycznego towaru, które mają wpływ na jego klasyfikację taryfową. Zgłaszająca wypełniając pole 31 zadeklarowała, że są to złączki stalowe, co znaczyłoby, iż wszystkie objęte zgłoszeniem rury są długości mniejszej niż podwójny największy wymiar przekroju poprzecznego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że zdecydowana większość spornych rur miała długość większą niż podwójny wymiar przekroju poprzecznego, zatem w polu 31 bezpodstawnie zadeklarowano towar jako złączki. Działający w imieniu zgłaszającej, agent celny zeznał, że kierował się wyłącznie ogólną nazwą "steel fhreaded fittings" (stalowe złączki gwintowane) i nie analizował opisów poszczególnych pozycji towarowych, gdzie sporne nyple zostały opisane jako GALV./ Black threaded pipe with two sides" czyli galwanizowane / czarne gwintowane z dwóch końców rury. Nazwa towaru "rury" winna była skłonić zgłaszającego do zbadania, czy spełniają warunek do ich wyłączenia z pozycji 7306 właściwej dla rur, w tym czyli ustalenia wymiaru największego zewnętrznego przekroju, który nie został podany w załączonych do zgłoszenia dokumentach. Uchybiając temu obowiązkowi agent celny bezpodstawnie zadeklarował, że przedmiotem zgłoszenia są złączki. Zadeklarowany w polu 31 dok. SAD opis towaru - "złączki stalowe gwintowane ocynkowane i czarne" w zestawieniu z opisem kodu 7307 99 10 - pozostałe łączniki gwintowane, nie pozwala na ujawnienie błędu w klasyfikacji taryfowej, gdyż odpowiada opisowi zadeklarowanego kodu. Stąd też w sprawie nie może być mowy, że proste zestawienie deklarowanego w polu 33 kodu z opisem towaru w polu 31 pozwała wykryć błąd i tym samym organy, nie wnosząc zastrzeżeń popełniły błąd milczącej zgody. Organ odwoławczy stwierdził, że spółka nieprawidłowo zgłosiła ww. towary (bezpodstawnie zadeklarowano w polu 31 SAD, że całość rur objętych pozycją 2 to łączniki z pozycji 7307, gdy faktycznie zdecydowana ich większość nie spełnia warunku pozwalającego na wyłączenie ich z pozycji 7306 właściwej dla rur) i w ten sposób uchybiła przepisom obowiązującym w zakresie zgłoszenia celnego, co zniweczyło wystąpienie czwartej przesłanki wymienionej w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, która wprost mówi, że odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga, aby spółka przestrzegała obowiązujących w zakresie zgłoszenia przepisów. Organ odwoławczy podał, że spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność dokonywania odpraw na terenie Niemiec. Organ odwoławczy podał, że spór pomiędzy polską i belgijską administracją celną zaistniał na tle decyzji WIT wydanych w dniu 11 października 2012 r., czyli po tym jak spółka dokonała przedmiotowych odpraw. W dacie zgłoszeń nie istniał żaden spór pomiędzy organami celnymi, który mógłby wprowadzać spółkę w jakikolwiek błąd przy zadeklarowaniu klasyfikacji, nie można przyjąć, że spółka działała w dobrej wierze. Działanie w dobrej wierze należy rozpatrywać także w aspekcie czwartej przesłanki czyli przestrzegania obowiązujących przepisów w zakresie zgłoszenia, a tym, jak organ odwoławczy podał spółka uchybiła jej bezpodstawnie deklarując, że całość rur objętych pozycja 2 ww. SAD uznała za łączniki z pozycji 7307. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z czterech przesłanek wyliczonych w art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Błąd w taryfikacji i w konsekwencji brak zaksięgowania cła antydumpingowego nie był błędem organu. Nie istniały żadne przeszkody, aby błąd mógł zostać wykryty przez spółkę, gdyż spór organów zaistniał po znacznym upływie czasu od dokonania zgłoszeń i to na tle stosowania formalnie nieistniejącego warunku klasyfikacyjnego (stosunku długości części nagwintowanej do nienagwintowanej). Nadto spółka nie przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia, nie dołożyła wystarczającej staranności w prawidłowym opisie towaru i podaniu wszystkich niezbędnych danych na temat wymiarów towarów, co oznacza, że nie działała w dobrej wierze. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od poboru odsetek, wyjaśnił, iż zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego został zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, iż podanie nieprawidłowych łub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organ odwoławczy przypomniał, że w przedmiotowej sprawie zgłoszeń celnych w imieniu spółki dokonał Agent celny jako przedstawiciel bezpośredni, czyli działający w imieniu i na rzecz spółki. Organ odwoławczy wskazał, że działający w imieniu spółki profesjonalny przedstawiciel nie dołożył należytej staranności i zadeklarował nieprawidłowe dane - opis towaru i kodu. Skutki tych zaniedbań oznaczały, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka, która umożliwiłaby odstąpienie od poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Organ odwoławczy podał, że nie naruszył przepisów postępowania przez fakt, iż nie powołał biegłego na okoliczność ustalenia prawidłowej klasyfikacji towar. Ustalanie klasyfikacji wg Nomenklatury Scalonej należy do wyłącznej kompetencji organów celnych (art. 69 ustawy Prawo celne) i biegły nie może zastępować organu w tej roli. W przedmiotowej sprawie informacje na temat towaru, składu stali, sposobu wykonania rur i dalszej ich obróbki dostarczyła spółka. Organ wskazał, że przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych. Zatem nie były to okoliczności sporne, które wymagałyby wyjaśnienia przez biegłego. Również z faktu zaistnienia sporu na tle ww. kodów TARIC nie można wywodzić o konieczności powoływania biegłego. Spółka złożyła skargę na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o ich uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 187 § 1 i art. 188 op, przez niepowołanie biegłego na okoliczność ustalenia prawidłowej taryfikacji towaru oraz zawartości poszczególnych pierwiastków w poszczególnych wyrobach zgłoszonych do procedury dopuszczenia obrotu albowiem nie ma 100%-tej pewności, czy dane podane przez zagranicznego producenta były prawidłowe, a także przez odmowę przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A K na okoliczność ustalenia składu chemicznego wyrobów, a także ustalenia, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania Spółki, 2) art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i Statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez nieprawidłowe zaklasyfikowanie przywożonego towaru, 3) art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1256/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej przez uznanie, że wskazany przepis znajduje zastosowanie w sprawie, 4) art. 220 ust. 2 lit b. Wspólnotowego kodeksu celnego poprzez bezzasadne zarejestrowanie należności celnych, 5) art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne poprzez niezasadne orzeczenie o poborze odsetek od spółki. Spółka podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargi, wniósł o ich oddalenie. W dniu 12 marca 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej o przeprowadzenie dowodu z WIT organu celnego z Holandii z dnia 30 stycznia 2015 r., którego odpis doręczono organowi odwoławczemu. W dniu 16 marca 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe organu odwoławczego, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko organu w sprawie, którego odpis doręczono pełnomocnikowi skarżącej. Na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. organ odwoławczy złożył pismo procesowe, z którego wynikało, iż w związku z niniejszą sprawą organ celny nie prowadził postępowania karnego skarbowego w stosunku do Prezesa zarządu spółki. Odpis pisma doręczono pełnomocnikowi skarżącej. Sąd wskazał, co następuje: Skargi nie były zasadne. Spór w sprawie dotyczył czy część towaru, pochodzącego z Chin objęta przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi była złączkami o kodzie podstawowym TARIC 7307 ze stawką cła w wysokości 3,7 % czy też były to rury i przewody rurowe ocynkowane i nieocynkowane objęte kodem TARIC 730 ze stawką cła antydumpingowego w wysokości 90,6%. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia TARIC, Nomenklatura scalona oparta jest na Nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego (HS). Każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy powstały przez dodanie siódmej i ósmej cyfry do sześciocyfrowej podpozycji HS. Z kolei podpozycję TARIC identyfikowane są poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów CN stanowią numery kodów TARIC (art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia TARIC). Zgodnie z art. 67 WKC, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celna, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne). Stosowanie reguł ORINS zapewnia jednolitą klasyfikację towarową. Jednolitej interpretacji nomenklatury taryfowej służą także Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Noty wyjaśniające do HS) oraz Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (Noty wyjaśniające do CN). Wskazać należy, że przedmiotowe wyroby zostały wykonane ze spawanych rur o jednolitym kołowym przekroju poprzecznym, gwintowane z dwóch stron ocynkowane i nieocynkowane. Rury i przewody rurowe objęte są działem 73 Nomenklatury scalonej, w tym rury spawane o średnicy zewnętrznej mniejszej niż 406,4 mm są objęte pozycją 7306 "Pozostałe rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali (na przykład z otwartym szwem lub spawane, zgrzewane, nitowane łub podobnie zamykane)". Część rur jest wyłączona z tej pozycji i zgodnie z Notami wyjaśniającymi CN do pozycji 7304, mającymi zastosowanie również do pozycji 7306 (na podstawie akapitu pierwszego Not do pozycji 7306) "Wyroby z tej pozycji, o długości, która nie przekracza dwukrotnie największego zewnętrznego wymiaru przekroju, nie są uważane za rury i przewody rurowe. Są one uważane albo za łączniki do rur lub przewodów rurowych (pozycja 7307) albo za podkładki (pozycja 7318)". Zgodnie z ww. Notą istotny jest warunek minimalnej długości rury i przewodu rurowego. Niespełnienie tego warunku, jest podstawą do przyjęcia, że rury i przewody rurowe o długości, która nie przekracza ich podwójnego największego zewnętrznego wymiaru przekroju poprzecznego, nie są uważane za rury i przewody rurowe, lecz za łączniki do rur lub przewodów rurowych - objęte pozycją 7307, albo za podkładki z pozycji 7318. Tym samym stosunek długości rury do dwukrotności największego wymiaru jej zewnętrznego przekroju jest kryterium decydującym o tym, czy sporne wyroby będące rurami winny być objęte pozycją właściwą dla rur - CN 7306 czy też dla łączników rurowych - CN 7307. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd organów celnych. Zdaniem Sądu, organy celne zastosowały prawidłowo zapisy ww. not. Okoliczność, że organy celne Belgii i Niemiec zastosowały kod 7307 nie miała zastosowania w sprawie. Według Sądu, polskie organy celne przekonywująco wyjaśniły, że belgijskie i niemieckie organy posługiwały się kryterium nie występującym w ww. notach, tj. długości rury gładkiej do długości gwintów. Także fakt prowadzenia konsultacji międzynarodowych w Komitecie ds. Ceł nie miał wpływu na zastosowanie prawidłowego kodu TARIC towaru w dniach zgłoszeń. Ewentualna zmiana not wyjaśniających do taryfy celnej będzie miała znaczenie na przyszłość. Wobec powyższego, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszyły art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i w konsekwencji art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1256/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej: -pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w związku z postępowaniem zgodnie z art. 5 rozporządzenia; - pochodzących z Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia; -pochodzących z Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust.3 tego rozporządzenia; - oraz kończące postępowania w odniesieniu do przywozu tego samego produktu pochodzącego z Bośni i Hercegowiny oraz z Turcji (Dz. Urz. UE L nr 343 z 19 grudnia 2008 r.). Jak wynikało z akt, postępowanie w sprawie rozpoczęło z uwagi na złożenie wniosku przez spółkę o zmianę złożonych zgłoszeń celnych z uwagi na objęcie towaru błędna stawką cła, w tym złożeniem zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez prezesa zarządu spółki. W toku postępowania spółka wycofała się z twierdzeń, że ww. towar winien być objęty stawką 7306 jako rury i przewody rurowe. Zdaniem spółki, zgłoszenia celne były prawidłowe, gdyż dotyczyły towaru jaki były złączki o kodzie 7307. Spółka, broniąc się przed odpowiedzialnością z tytułu nałożenia na nią cła antydumpingowego, podniosła, że nawet w przypadku prawidłowości stanowiska polskich organów celnych nie można zarejestrować kwot długu celnego i odsetek. Zgodnie z art. 220 ust.2 lit. b WKC nie dokonuje się zaksięgowania retrospektywnego należności celnych przywozowych lub wywozowych w przypadku łącznego zaistnienia przesłanek: błędu uprawnionych organów celnych, który nie może być w racjonalny sposób wykryty przez płatnika, działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisy obowiązujące w zakresie zgłoszenia celnego. Stosownie do art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych łub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba, że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych łub niekompletnych danych. Zgodnie z art. 63 WKC, przy formalnym wypełnieniu właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, organ celny ma obowiązek przyjąć taki dokument, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Weryfikacja zgłoszenia nie jest obligatoryjnym obowiązkiem organu, lecz na podstawie art. 71 ust. 1 WKC pozostawiona została do decyzji organu. Sąd podzielił stanowisko organu celnego, że w sprawie nie zaistniał błąd organu, gdyż gdy dane zawarte w zgłoszeniach celnych zostały przyjęte, bez sprawdzenia i wzięte za podstawę określenia należności. Według spółki, błąd polskich organów celnych polegał na milczącej akceptacji przyjmowanych zgłoszeń i niepodejmowaniu weryfikacji wielości zgłoszeń przez dłuższy okres czasu. Wskazać należy, że sprawa dotyczyła jedynie 7 zgłoszeń. Za błąd organów celnych należałoby uznać sytuację, gdyby organy celne przyjmowały zgłoszenia z błędnym kodem taryfy celnej, jednakże już z prostego zestawienia opisu towaru ze zgłoszoną pozycją taryfy, błąd ten powinien wynikać. Jak wynikało z ak, taka sytuacja nie wystąpiła w sprawie. Do określenia kodu towaru konieczne było posiadanie wiadomości o towarze, które nie wynikały wprost z dokumentów złożonych do zgłoszeń celnych. W sprawie nie sposób uznać, że spółka dokonując zgłoszeń celnych przestrzegała obowiązujących przepisów. Zdaniem osoby, dokonującej sprowadzenia towaru należy właściwy opis towaru i wskazanie prawidłowej stawki cła w dokumentach celnych, czego spółka nie uczyniła. Zdaniem Sądu, za przyjęciem koncepcji błędu, nie świadczył istniejący spór pomiędzy organami celnymi Polski i Belgii. Nie świadczyło to, że spółka działała w dobrej wierze oraz że popełniony przez nią błąd w klasyfikacji nie mógł zostać wykryty w dniu zgłoszenia. Według Sądu, prawidłowo organ celny podał, że w dniach zgłoszeń nie istniał żaden spór między organami celnymi polskimi i belgijskimi. Dopiero w końcu 2012 r. spółka przedstawiła WIT organów belgijskich. Wskazać należy, polski organ celny wyjaśnił, że brak było dowodów do przyjęcia, że towar objęty belgijskimi WIT (-ami) był tożsamy z towarem sprowadzonym przez spółkę. Z wyroku TSUE w sprawie H C-250/91 wynikało, że dany podmiot gospodarczy może posługiwać się WIT(-em) wydanym przez inny organ celny niż właściwy w sprawie dla innego podmiotu, powiązanego z nim w celu wykazania dobrej wiary przy konkretnych zgłoszeniach celnych, lecz jak już wyżej wskazano w dacie przedmiotowych zgłoszeń celnych nie istniały WIT(-y) zagranicznych organów celnych, które przyjęły, że sprowadzony towar był złączkami o kodzie 7307. Tym samym Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące możliwości odstąpienia od zaksięgowania długu celnego i odsetek. Sąd podzielił również stanowisko organu celnego o prawidłowości zawiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych zgodnie z art. 221 ust. 3 w zw. art. 243 WKC. W toku postępowania spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu w postaci: -przesłuchania A K na okoliczność że spółka była w dobrej wierze, dokonując ww. zgłoszeń oraz iż agentowi celnemu przekazywano niezbędne wiadomości, aby dokonał prawidłowych zgłoszeń; na okoliczność faktu dokonywania zgłoszeń celnych w Niemczech, a także na okoliczność, że sprowadzony towar mógł mieć inny skład chemiczny niż podany przez eksportera; - opinii biegłego na okoliczność prawidłowego kodu TARIC sprowadzonego towaru oraz właściwości składu chemicznego towaru. Zdaniem Sądu, organ celny prawidłowo odmówił przeprowadzenia tych dowodów. Odnośnie A. K stwierdzić należy, że okoliczność czy agentowi celnemu podawano informacje dotyczące sprowadzanego towaru i odpraw w Niemczech nie miały wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Jak wynikało z akt, przedmiotowych zgłoszeń celnych celny dokonał agent celny. Wobec powyższego spółka ponosi konsekwencje podjętych czynności przez agenta celnego. Kwestią odrębną jest możliwość uzyskania odszkodowania za nieprawidłowe działanie agenta celnego przez spółkę. Zgłaszając wniosek o przesłuchanie świadka, spółka powinna wskazać precyzyjnie tezę dowodową oraz uzasadnić ten wniosek. Spółka nie powinna przerzucać ciężaru dowodu na organ celny, gdy chce wykazać zaistnienie okoliczności innych niż ustalone w sprawie. Spółka nie wskazała z jakich przyczyn ma podejrzenie, że skład chemiczny towaru jest inny niż, wynikający z dokumentów które sama przedstawiła w toku postępowania. Spółka nie wykazała czy A. K posiada wiadomości specjalne na temat tej okoliczności. Odnośnie powołania biegłego, co do składu chemicznego towaru wskazać należy, że biegły mógłby jedynie przeanalizować dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które już ocenił organ celny. Zbadanie laboratoryjne składu chemicznego towaru byłoby możliwe jedynie w sytuacji, gdy w posiadaniu spółki byłyby próbki towaru z dostaw objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, w tym z dostawy z 2010 r. Spółka nie przedstawiła dowodów na okoliczność posiadania zabezpieczonych próbek tego towaru, tym bardziej, że spółka zajmuje się handlem ww. przedmiotami, a w ciągu całego toku postępowania nie kwestionowała składu chemicznego towaru. Odnośnie ustalenia właściwego kodu TARIC sprowadzonego towaru, wskazać trzeba, że leży to w ramach obowiązków organu celnego, a nie należy do innej osoby, która nie dokonała konkretnej odprawy. Odnośnie naruszenia przez organ celny przepisów postępowania, Sąd uznał je za niezasadne. Organ celny zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i wywiódł z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego spółka wyciągnęła inne wnioski, niż organ celny nie świadczy, że doszło do naruszenia przepisów postępowania. Sąd oddalił wniosek dowodowy, dołączony do pisma z dnia 9 marca 2015 r., gdyż dotyczył wydanego WIT dla innej firmy niż spółka. Dokument ten został wydany 30 stycznia 2015 r., tj. w innym terminie niż daty przedmiotowych zgłoszeń celnych. Ponadto z dokumentu tego nie sposób ustalić czy dotyczył tego samego rodzaju towaru, co przedmiotowy w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.