I SA/Sz 147/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2010 roku oraz za lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. B. w piśmie z dnia 25 grudnia 2013 r. wraz ze skargą złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., żądając wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrócił się o uwzględnienie wniosku przez sąd. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniósł, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądu by nie naprawiło. Przy czym chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy, a samo niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest wynikiem wykonania decyzji. Strona wskazała dalej, że w dniu 18 grudnia 2013 r. organ egzekucyjny wszczął wobec skarżącego egzekucję, mającą na celu wyegzekwowanie należności określonych zaskarżoną decyzją, tj. kwoty [...] zł. W ocenie strony egzekucja zobowiązania znacząco wpłynie na płynność finansową kontrolowanego, który prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W konsekwencji wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się dla skarżącego z powstaniem realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Wobec przytoczonych argumentów, zdaniem skarżącego zasadne jest wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku R. B., odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z dnia 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona podała jedynie, że organ egzekucyjny wszczął wobec skarżącego egzekucję, mającą na celu wyegzekwowanie należności określonych zaskarżoną decyzją, tj. kwoty [...] zł, co w ocenie strony znacząco wpłynie na płynność finansową kontrolowanego, który prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna. Ponadto, wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających okoliczności, na które się powołał. Zauważyć należy, że skarżący nie jest osobą bezrobotną, nieposiadającą żadnego źródła utrzymania, bowiem prowadzi działalność gospodarczą. Mając powyższe na uwadze, wnioskodawca winien wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowne dokumenty, z których wynikałoby, że istnieje realna groźba utraty płynności finansowej przez skarżącego. Strona nie podała przy tym jakichkolwiek źródeł finansowania (dochodów, posiadanego majątku czy oszczędności) ponoszonych wydatków, nie podała żadnych informacji odnośnie do sposobu ponoszenia kosztów utrzymania związanych choćby z zakupem pożywienia czy opłatami za mieszkanie, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do stanowiska strony wskazanego we wniosku. W ocenie Sądu, wnioskodawca powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jego sytuacji materialnej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Zdaniem Sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Na uwzględnienie nie zasługuje także powołana przez skarżącego okoliczność utraty płynności finansowej w związku z prowadzonymi czynnościami w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wnioskodawca wskazał jedynie, że wyegzekwowaniu podlega kwota [..] zł, nie odniósł jednakże tej kwoty do wartości posiadanych środków pieniężnych czy posiadanego majątku, co nie pozwala sądowi ustosunkować się do tej okoliczności. Według Sądu, strona podnosząc we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje egzekucję z jej majątku, winna przedłożyć dokumentację, z której wynikałoby, że organ dokonał zajęcia rzeczy ruchomych lub nieruchomości, czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Sąd nie kwestionuje, że należności podatkowe podlegające wyegzekwowaniu stanowią znaczną kwotę, jednakże w każdej sytuacji należy ją porównać z posiadanymi przez podatnika zasobami finansowymi i materialnymi. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. R. B. podnosząc, że ewentualne uwzględnienie skargi i zwrot uiszczonej kwoty w wysokości określonej w decyzji, wskazał, iż wiąże się to z powstaniem dla niego realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Jednakże należy zauważyć, że wnioskodawca nie wykazał na czym polega to "realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych". Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rzeczywista i skonkretyzowana, a wykazanie istnienia tych przesłanek musi być poparte przez wnioskodawcę stosownymi dowodami. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.