I SA/Sz 147/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 4 grudnia 2015 r. znak: [..], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 29 lipca 2015 r., znak: [...], którą określono podatniczce [...] zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], numer nadwozia: [...], rok produkcji: [...], pojemność silnika: [...] cm3. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne organu. W dniu 18 marca 2011 r. podatniczka zakupiła ww. samochód na terytorium [...] od obywatela [...] za kwotę [...] ([...]), potwierdzeniem czego był umowa kupna-sprzedaży. W szwedzkich dokumentach rejestracyjnych samochód został określony jako "ciężarowy" o 2 miejscach siedzących. Następnie samochód ten został przemieszczony na terytorium kraju i w dniu 22 marca 2011 r. został poddany badaniu technicznemu, na podstawie którego sporządzono zaświadczenie nr [...], w którym został określony jako "ciężarowy" (rodzaj), podrodzaj wielozadaniowy, o 2 miejscach do siedzenia. W dniu 23 marca 2011 r. podatniczka złożyła w Starostwie Powiatowym w [...] wniosek o rejestrację przedmiotowego samochodu jako ciężarowego, do którego przedłożyła stosowne dokumenty, w następstwie którego samochód ten został w dniu 23 marca 2011 r. zarejestrowany czasowo, a następnie w dniu 20 kwietnia 2011 r. na stałe jako samochód ciężarowy o nr rejestracyjnym [...]. Następnie w dniu 15 października 2012 r. podatniczka sprzedała przedmiotowy samochód na podstawie umowy kupna-sprzedaży [...] za kwotę [...] zł. Ww. nowy właściciel pojazdu zlecił firmie PHU "[...]" z siedzibą w [...] wykonanie usługi warsztatowej polegającej na demontażu kraty działowej oraz montażu foteli i pasów bezpieczeństwa, czego odzwierciedleniem była wystawiona dniu 14 listopada 2012 r. faktura VAT nr [...] na kwotę [...] zł. Następnie przedmiotowy samochód został poddany w dniu 14 listopada 2012 r. okresowemu dodatkowemu badaniu technicznemu w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów Firma [...] z siedzibą w [...], potwierdzeniem czego było wydane z tym dniem przez uprawnionego diagnostę [...] zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 14 listopada 2012 r. wraz z załącznikiem "opisem zmian dokonanych w pojeździe" i dokumentacją zdjęciową, z których wynikało, że przedmiotowy samochód zakwalifikowano zgodnie z przepisami o ruchu drogowym jako "samochód osobowy", podrodzaj terenowy, liczba miejsc siedzących, włączając siedzenie kierowcy - 7. Z opisu zmian dokonanych w pojeździe wynikało, że dokonano w nim demontażu przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej jak również zamontowano w nim oryginalne fotele i pasy bezpieczeństwa w miejscach fabrycznie do tego przeznaczonych. Na podstawie ww. ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w [...] uznał, że w istocie doszło do nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11 ze zm. - dalej zwanej: "u.p.a."), od którego nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) i nie zapłacono akcyzy, i na mocy postanowienia z dnia 14 lipca 2015 r. wszczął z urzędu wobec podatniczki postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu tego nabycia. Ww. decyzją z dnia 29 lipca 2015 r., Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...]. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wskazał, że strona dokonując przemieszczenia z terytorium [...] na terytorium kraju wspomnianego samochodu marki [...], uznanego przez nią za samochód ciężarowy, faktycznie dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, o którym mowa w przepisach ustawy o podatku akcyzowym, tym samym dokonała czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Obowiązana była zatem do złożenia deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) oraz zapłaty akcyzy. Ponadto, organ podatkowy I instancji wskazał na dowody, które skutkowały uznaniem nabytego przez podatniczkę samochodu za samochód osobowy, definiowany w ten sposób na gruncie przepisów u.p.a. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w , wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania podatnika, Dyrektor Izby Celnej w wymienioną na wstępie decyzją z dnia 4 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym, w rozumieniu ustawy z dnia u.p.a., skoro zaś podatniczka sprzedała przedmiotowy samochód w kraju, a dla samochodu nie została złożona deklaracja uproszczona nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U ani też deklaracja AKC-4 i nie został zapłacony podatek akcyzowy, zarówno z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu jak i z tytułu jego sprzedaży w kraju, to decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...], określająca podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł, była prawidłowa. Organ przytoczył definicję samochodu osobowego zawartą w art. 100 ust. 4 u.p.a. i stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż ww. samochód został nabyty wewnątrzwspólnotowo przez podatniczkę, a następnie sprzedany nabywcy w kraju. Nie uiszczono podatku akcyzowego ani od czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu ani też od jego dalszej odsprzedaży na terytorium kraju przed jego pierwszą rejestracją w kraju. Organ odwoławczy podkreślił, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), ustanowionej na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 07.09.1987 r. ze zm.) oraz zgodził się z organem I instancji, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703 "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". W rezultacie, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy spełnione zostały warunki opodatkowania strony podatkiem akcyzowym. Po pierwsze bowiem, podatnik wykonywał czynności podlegające akcyzie (nabycie wewnątrzwspólnotowe) i po drugie, przedmiotem tych czynności był wyrób akcyzowy (samochód osobowy). Dyrektor Izby Celnej wskazał, że organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalił, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem o cechach projektowych typowych dla pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób, wymienionych w lit. a-e Not wyjaśniających HS do pozycji 8703. Jest to bowiem samochód jednobryłowy o zamkniętym i całości przeszklonym nadwoziem, 5-drzwiowy, z 7 fabrycznymi miejscami do zainstalowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa (łącznie z kierowcą), bez trwałej fabrycznie zamontowanej przegrody i o standardzie wyposażenia typowym dla pojazdów osobowych. Powyższy fakt potwierdziły zebrane w sprawie dowody, w szczególności informacje dotyczące tego modelu zawarte w katalogach INFO-EKSPERT i EuratxGlass's, które są powszechnie stosowane przez rzeczoznawców samochodowych i firmy ubezpieczeniowe licencjonowane programy służące do ustalenia wartości rynkowych pojazdów samochodowych, jak również zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia 14 listopada 2012 r. wraz z dokumentacją zdjęciową będącą załącznikiem do tego zaświadczenia, w którym uprawniony diagnosta [...] z Podstawowej Stacji Kontroli pojazdów Firma [...] z siedzibą w [...] wskazał jako rodzaj pojazdu - "samochód osobowy". Z przedmiotowego zaświadczenia wynikało, że wykonano dodatkowe badanie techniczne zgodnie z opisem zmian. W opisie zmian dokonanych w pojeździe stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia diagnosta zaznaczył, że zmiana rodzaju pojazdu na osobowy, podrodzaj terenowy nastąpiła poprzez zdemontowanie przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej oraz zamontowanie oryginalnych foteli i pasów bezpieczeństwa w miejscach do tego fabrycznie przeznaczonych. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że dokonane na terenie [...] w spornym pojeździe zmiany przeznaczenia pojazdu na ciężarowy nie zmieniały zasadniczej konstrukcji pojazdu, umożliwiając rejestrację pojazdu jako ciężarowego na podstawie szwedzkich regulacji prawnych. Końcowo Dyrektor Izby Celnej w nie stwierdził wskazywanych naruszeń prawa procesowego, w tym przepisów postępowania dowodowego uznając, że zgromadzony materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom strony, dostarczył wystarczających i spójnych danych pozwalających na ustalenie cech konstrukcyjnych pojazdu oraz jego zasadniczego przeznaczenia i w konsekwencji ustalenia właściwej pozycji Nomenklatury Scalonej. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Podatniczka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) naruszenie art. 122 w związku z art. 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej zwanej "O.p.", przez sprzeczność ustaleń faktycznych dokonanych przez organ celny z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dowolne ustalenie, iż pojazd marki [...] w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia przez stronę był samochodem osobowym, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pojazd ten należy zakwalifikować do kategorii pojazdów ciężarowych, 2) naruszenie art. 122 w związku z art. 191 O.p. przez podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie bez dokonania oględzin pojazdu w sposób nie uwzględniający istotnych cech pojazdu istniejących w dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia potwierdzonych wydanym zaświadczeniem diagnosty oraz pominięcie zgłoszonych wniosków dowodowych m.in. zaniechanie ustalenia w oparciu o możliwą do uzyskania informację od przedstawiciela Polsce producenta pojazdu sporządzoną na okoliczność jakiego typu pojazdem był ww. samochód na etapie jego produkcji, co skutkuje tym, iż organ podatkowy dokonał własnej weryfikacji stanu faktycznego bez poparcia go żadnym obiektywnym i miarodajnym dowodem, 3) naruszenie art. 122 w zw. z art. 194 O.p. przez pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji treści dokumentów urzędowych tj. m.in. badania technicznego pojazdu wykonanego po przemieszczeniu na terytorium kraju, który stanowi dowód tego, że pojazd w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochodem ciężarowym, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 45 art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105 ust. 1 u.p.a. w związku z pozycją Nomenklatury Scalonej CN 8703 przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wobec skarżącej powstał obowiązek podatkowy, podczas gdy w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód [...] posiadał cechy samochodu ciężarowego i w związku z tym nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, zaś wszelkie zmiany w ww. samochodzie zostały wykonane przez obecnego użytkownika pojazdu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie przeprowadzono oględzin pojazdu, a ustalenia co do jego rodzaju poczyniono jedynie w oparciu o treść faktury VAT nr [...] z dnia 14 listopada 2012 r., wystawionej przez [...]. Skarżąca stanęła na stanowisku, że nabyła ona samochód ciężarowy czego potwierdzeniem są znajdujące się w aktach sprawy tak polskie jak i zagraniczne dokumenty. Zarazem skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu uznającym, jako nieistotne faktyczne przeznaczenie i cele, jakim służył ww. samochód. Nadto, skarżąca zarzuciła organowi bezpodstawną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów w postaci: - przesłuchania diagnostów przeprowadzających badania techniczne samochodu marki [...] tj. [...] na okoliczność stanu technicznego pojazdu w momencie przeprowadzania tych badań, rodzaju i zakresu zmian wykonanych przez obecnego właściciela i ich skutków dla późniejszego określenia pojazdu jako osobowego, - wystąpienia do przedstawiciela pojazdu celem ustalenia czy pojazd ten został wyprodukowany jako osobowy czy ciężarowy W ocenie skarżącej, przeprowadzenie powyższych czynności dowodowych, poprzedzonych oględzinami pojazdu potwierdziłoby, że samochód ten został wyprodukowany jako ciężarowy, jak również to, czy jego nabywca dokonał w nim także innych zmian niż wskazano w fakturze VAT. W opinii skarżącej, przedmiotowy samochód w chwili jego sprzedaży nie posiadał stałych punktów kotwiących, które - jak utrzymuje - zostały zamontowane przez kolejnego właściciela samochodu. Ponadto, w jej ocenie pojazd w chwili jego sprzedaży posiadał jedynie dwa nieskładane siedzenia w przednim rzędzie (dla kierowcy i pasażera) wraz z pasami bezpieczeństwa i wyposażony był w metalową przegrodę oddzielająca przestrzeń dla kierowcy i pasażera od części bagażowej. Nadto Skarżąca wskazała, że w tylnej jego części brak było jakichkolwiek mocowań dla zainstalowania dodatkowych siedzeń, brak było wentylacji, przestrzeni bagażnika oraz popielniczek a także lampek oświetleniowych tylnych drzwi. Według skarżącej, przepisy ustawy o podatku akcyzowym wskazują, iż podstawowymi kryteriami klasyfikacyjnymi, które przesądzają o podleganiu (lub nie) danego pojazdu samochodowego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym jest jego zasadnicze przeznaczenie oraz zaliczeniu do pozycji Nomenklatury Scalonej CN 8703. Parametrem, który decyduje o sposobie klasyfikacji oraz o przeznaczeniu pojazdu jest, w jej opinii, proporcja ładowności części towarowej i pasażerskiej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych decydujące dla zaklasyfikowaniu pojazdu do odpowiedniego kodu Taryfy Celnej jest jego przeznaczenie określone w szczególności przez jego producenta, który tworzy konstrukcję pojazdu zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie odpowiadającymi jego przeznaczeniu. Z tego względu tak istotnym w niniejszej sprawie było zwrócenie się do producenta i uzyskanie informacji czy pojazd został wyprodukowany jako osobowy czy też ciężarowy. Jak wskazała skarżąca, postępowanie organu budzi wątpliwości co do kompletności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy zaakceptował bowiem ustalenia dotyczące spornego pojazdu oparte na dokumentach zgromadzonych przez organ I instancji, natomiast nie uznał za zasadne potrzeby jego oględzin. Nie uzyskał ponadto informacji od producenta, które są niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie jak również nie przesłuchał diagnostów samochodowych przeprowadzających badania techniczne przedmiotowego pojazdu. Powyższe - w ocenie skarżącej - skłania do twierdzenia, że organ dlatego nie wystąpił o uzyskanie tych informacji gdyż nie pasowały one do z góry ustalonej koncepcji. Zasada zupełności materiału dowodowego wymagała zatem uzyskania powyższych informacji od producenta a zaniechanie ich uzyskania przez organ świadczy o niekompletności materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jako dowód wskazujący na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego świadczyć ma, w ocenie skarżącej, dołączone do skargi oświadczenie kolejnego właściciela pojazdu – [...] o dokonanych przez niego zmianach w przedmiotowym pojeździe dokonane po zakupie pojazdu od skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uznał, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przechodząc do oceny zarzutów prawa materialnego, wskazać należy, iż w sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca dokonała zakupu przedmiotowego samochodu na terytorium [...] w dniu 18 marca 2011 r., a następnie przemieściła go na terytorium kraju, gdzie samochód został poddany badaniu technicznemu w dniu 22 marca 2011 r., która to data jest pierwszą datą pewną, że pojazd znajdował się na terytorium kraju. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia, czy samochód marki [...] w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącą był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703 – jak wywodzą to organy podatkowe, czy też był samochodem ciężarowym i powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8704 – jak uważa skarżąca. Spór w zakresie klasyfikacji pojazdu w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) oznacza tym samym spór co do tego, czy powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. nabycie wewnątrzwspólnotowe, to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a.). Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.); nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 2 u.p.a.); złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem (art. 101 ust. 2 pkt 3 u.p.a.). Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub ust. 2, a więc między innymi podmioty nabywające samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo (art. 102 ust. 1 u.p.a.). W art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca skonstruował definicję legalną terminu "samochody osobowe" dla celów ich opodatkowania podatkiem akcyzowym. W przepisie tym zdefiniowano, że "samochody osobowe" są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym". Z przywołanej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym, o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a., decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W art. 3 ust. 1 u.p.a. ustawodawca przewidział, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z dnia 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów we wskazanej wyżej Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym zasadom (regułom) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W przyjęty w Nomenklaturze sposób, do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie: "ORINS"). Zgodnie z regułą 1 ORINS, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. W Sekcji XVII Nomenklatury Scalonej wydzielony został dział 87 "Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria", w ramach którego wymieniona została pozycja CN 8703 "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycja 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Natomiast pozycja CN 8704 obejmuje "Pojazdy mechaniczne do transportu towarów". Jednolitej interpretacji nomenklatury taryfowej służą także Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej. Noty wyjaśniające do HS są opracowywane przez Światową Organizację Celną i w języku polskim opublikowane zostały w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P.86 z 2006 r., poz.880). Według tychże wyjaśnień, w pozycji (8703), określenie "samochody osobowo – towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Natomiast pozycja CN 8704 obejmuje "Pojazdy silnikowe do transportu towarów" i zgodnie z notami wyjaśniającymi HS do pozycji [...] objętej jej zakresem pojazdy winny posiadać następujące cechy: siedzenia - ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) dla transportu towarów; oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do pozycji 8703 mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", która wynika z legalnej definicji "samochodów osobowych" przewidzianej w ww. art. 100 ust. 4 u.p.a., stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd klasyfikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zaklasyfikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo – towarowych (kombi). Stosując się do wskazań wynikających z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06 (Lex nr 337569), zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału, "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24). Trybunał stwierdził również, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (por. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12 i inne powołane w nim orzeczenia sądów administracyjnych). Należy podkreślić, że nie chodzi tutaj o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) niewątpliwie winno być przy tym poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy - stosownie do zasad postępowania przewidzianych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - która powinna znajdować wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4). Ustalenia te winny przy tym być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe dokonały w rozpoznawanej sprawie ustaleń w sposób prawidłowy, zaś prowadzone w tym zakresie postępowanie nie narusza wskazanych przez skarżącą reguł postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że w pierwszej kolejności orzekające organy zajęły się ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu, w tym ustaleniem ogółu cech samochodu, w celu określenia zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. W tym zakresie zastosowały się w szczególności do wskazań wynikających z przywołanego wyroku ETS z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. C-486/06. Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że organ podatkowy orzekał w oparciu o materiał dowodowy (dane ze szwedzkiego dowodu rejestracyjnego, zaświadczenie z badania technicznego pojazdu z dnia 22 marca 2011 r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia 14 listopada 2012 r. (po rejestracji pojazdu jako ciężarowego dokonanej w dniu 23 marca 2011 r.), z którego wynika, że uprawniony diagnosta [...], z Podstawowej Stacji Kontroli pojazdów z Firmy [...] z siedzibą w [...], wskazał jako rodzaj pojazdu - "samochód osobowy", faktura z dnia 14 listopada 2012 r. nr [...] potwierdza usługę demontażu przegrody oraz montażu foteli i pasów bezpieczeństwa, jak również informacja zawarta w katalogach [...], wskazują na okoliczności przemawiające za stanowiskiem, że przedmiotowy pojazd jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób z funkcją przewozu towarów. W szczególności wskazać tutaj należy na takie niesporne ustalenia jak: nadwozie jednobryłowe bez przegrody stałej pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów, z przeszkleniem na długości powierzchni bocznych do końca drzwi przesuwnych, 5-drzwiowe, 7 miejsc siedzących (łącznie z kierowcą), posiadanie stałych punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów oraz standard wyposażenia typowy dla pojazdów osobowych. Wskazane wyżej okoliczności, opisujące ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu jednoznacznie świadczą o osobowych cechach spornego pojazdu, a więc o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób, a tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Stanowisko powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w przywołanym wcześniej wyroku ETS w sprawie C-486/06. W orzeczeniu ETS wskazano, że obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa, znajdujących się za siedzeniem lub kanapą kierowcy, jest cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób. Podkreślić przy tym należy, ze organy celne nie negowały faktu, że przedmiotowy samochód na terenie [...] był poddany modernizacji, w wyniku której stał się samochodem dwumiejscowym. Nie budzi jednak wątpliwości, że jego przywrócenie do wersji siedmiomiejscowej było prostą czynnością techniczną polegającą na zdemontowaniu przegrody oraz zamontowaniu siedzeń z pasami bezpieczeństwa dla trzech osób w drugim rzędzie w stałe punkty mocujące, przewidziane jeszcze w procesie produkcji. Jak wynika bowiem z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia 14 listopada 2012 r. przeprowadzonego przez uprawnionego diagnostę [...] z Podstawowej Stacji Kontroli pojazdów Firma [...] z siedzibą w [...], wskazano w nim jako rodzaj pojazdu - "samochód osobowy". Z przedmiotowego zaświadczenia wynika także, że wykonano dodatkowe badanie techniczne zgodnie z opisem zmian, stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia, zgodnie z którym zmiana rodzaju pojazdu na osobowy, podrodzaj terenowy, nastąpiła przez zdemontowanie przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej oraz zamontowanie oryginalnych foteli i pasów bezpieczeństwa w miejscach do tego fabrycznie przeznaczonych. Okoliczność ta potwierdza zatem, że zmiany dokonane w [...] były jedynie czasowe i odwracalne, a także, że nie ingerowały w cechy konstrukcyjne spornego pojazdu. Zdaniem Sądu, taka ocena odpowiada obowiązującemu prawu, niezależnie od braku informacji od producenta samochodu o jego pierwotnym przeznaczeniu do przewozu osób. Informacja producenta, każdorazowo podlega ocenie organu w zestawieniu z innymi dowodami występującymi w konkretnej sprawie. Organ podatkowy, w toku postępowania podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem akcyzowym każdorazowo ustalając wygląd samochodu, uwzględnia poprzedni okres, tj. co działo się z samochodem po dacie nabycia aż do jego sprzedaży, jakich dokonano w nim przeróbek i do jakich celów został ostatecznie zarejestrowany. Takie ustalenia, jak wyżej wskazano, zostały poczynione również w odniesieniu do spornego samochodu. Czynności organu nie doprowadziły do wniosku, że zasadniczo nie był on przeznaczony do przewozu osób. Zasadnie więc w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że nawet jeśli w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego i ich sprzedaży na terytorium kraju przedmiotowy samochód posiadał dwa a nie siedem miejsc siedzących, to dokonane następnie w kraju zmiany potwierdzają, że konstrukcyjnie pojazd trwale był przeznaczony do przewozu osób. Podkreślić bowiem należy, że sporny samochód posiadał fabryczne wyposażenie w postaci stałych punktów kotwiących do zamocowania tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, w których to miejscach kotwiących zostały zamontowane siedzenia i pasy bezpieczeństwa po pierwszej sprzedaży samochodów na terytorium kraju. Zmiany polegające na wstawieniu ściany działowej, która później została zdemontowana, były z punktu widzenia Nomenklatury Scalonej zmianami o charakterze nietrwałym, nie pozbawiły spornego pojazdu elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Należy ponownie podkreślić, że wbrew zarzutom skargi, organy nie pominęły przy swojej ocenie cech spornego samochodu świadczących o jego przeznaczeniu również do przewozu towarów, a jedynie nie uznały ich za cechy dominujące z punktu widzenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Wyposażenie samochodu w siedem miejsc siedzących, bez przegrody oddzielającej przestrzeń kierowcy i przednich pasażerów od tylnej przestrzeni pojazdu, przesądza o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu, jakim jest przewóz osób. Natomiast typowe samochody przeznaczone do przewozu towarów są pozbawione większości wyposażenia charakterystycznego dla samochodów osobowych w części za siedzeniem kierowcy (np. pasy bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu, tylne szyby itp.). Brak tych elementów powoduje, że wprawdzie osoby również mogą być przewożone samochodem ciężarowym (z reguły kierowca + 1 pasażer), lecz funkcja przewozu osób jest jedynie funkcją dodatkową (uzupełniającą) w stosunku do funkcji dominującej – do przewozu towarów. Dla rozstrzygnięcia zatem kwestii, czy zasadniczo pojazd przeznaczony jest do przewozu osób, czy też towarów, konieczna była również analiza części osobowej pojazdu. W tym zakresie, jak wykazano wyżej, organy ustaliły, że część osobowa pojazdu posiada elementy typowe dla samochodu osobowego, wobec czego prawidłowo uznały, że jest to samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jego funkcją dodatkową, niezmieniającą jego zasadniczego przeznaczenia. Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, oceny, czy mamy do czynienia z samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, czy towarów, należy dokonywać z punktu widzenia posiadanych cech dominujących, a nie dodatkowych – uzupełniających funkcję podstawową. Zgodnie z brzmieniem pozycji 8703, pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób może być nie tylko samochód osobowy, ale także samochód osobowo-towarowy, a więc z samej nazwy przeznaczony również do przewozu towarów. Powyższej oceny nie mogą zmienić również dokumenty urzędowe, jak choćby zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu, dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, w których określono rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy. Badanie techniczne samochodu ma na celu stwierdzenie, czy pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym i jest wymagane zgodnie z przepisami Działu III rozdział 3 tej ustawy. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Klasyfikacja typu pojazdu, wynikająca z powyższych dokumentów, uwzględnia definicje "samochodu osobowego" zamieszczone w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym (art. 2 pkt 40 - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu) i samochodu ciężarowego (art. 2 pkt 42 - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą), które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dowód rejestracyjny i zaświadczenie o badaniu technicznym nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. u.p.a., które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych jako wyrobów akcyzowych – są to, jak już wyżej podniesiono, postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej. W świetle powyższego, niewątpliwie prawidłowe zaklasyfikowanie towaru wymaga uwzględnienia cech konstrukcyjnych pojazdu, które z kolei wyznaczają przeznaczenie samochodu. Tym samym za zgodne z prawem uznać należało postępowanie organów podatkowych dokonujących klasyfikacji spornego samochodu, stosownie do wiążących organ podatkowy reguł klasyfikacyjnych przewidzianych w wyżej zacytowanym art. 3 ust 1 u.p.a., a zatem prawidłowo posługujących się treścią opisów kodów CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz – pomocniczo – wspomnianych wyjaśnień do Taryfy Celnej. Z tą kwestią wiązał się także zarzut nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów, tj. dowodu z przesłuchania diagnostów przeprowadzających badanie techniczne samochodu, wystąpienia do producenta, czy przeprowadzenia oględzin pojazdu na okoliczność wykazania, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako ciężarowy. Zdaniem Sądu, w pełni uprawniony organ odwoławczy uznał, że przeprowadzenie takich dowodów było zbędne, gdyż organ nie kwestionował, że samochód był "przebudowany", pierwotnie zamontowano przegrodę i posiadał 2 miejsca siedzące, po zmianie – zdemontowano przegrodę i zamontowano 7 miejsc, czyli zrezygnowano z pewnych elementów wyposażenia oraz zamontowano inne elementy, co pozwoliło na to, że w szwedzkim i pierwszym polskim dowodzie rejestracyjnym został on określony jako "samochód ciężarowy", a następnie po "przebudowie" przerejestrowany na samochód osobowy. Opinia diagnosty co do charakteru takiej "przebudowy" (czy miała ona charakter zmian konstrukcyjnych) była zatem zbędna w sytuacji, gdy organ dysponował dowodami potwierdzającymi, że pojazd został przywrócony do wersji osobowej w drodze prostych czynności technicznych polegających w istocie tylko na zamontowaniu kanap i pasów w punkty kotwiczenia wprowadzone już przez producenta oraz na demontażu ściany grodziowej. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia organu, a wynikające z zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych i ich załącznikach obejmujących opis zmian w spornym samochodzie, które świadczyłyby o dokonaniu zmiany w jego zasadniczej konstrukcji. Natomiast oświadczenie obecnego właściciela pojazdu wskazujące, że sporny pojazd nie posiadał stałych punktów kotwiących, pozostaje w sprzeczności z opisanym wyżej materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, tj. załącznikiem do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 14 listopada 2012 r., stanowiącym opis zmian dokonanych w spornym pojeździe, z których wprost wynika, że montaż oryginalnych foteli i pasów bezpieczeństwa nastąpił w miejscach do tego fabrycznie przystosowanych. Nadto, dokument ten został przedłożony przez stronę skarżącą dopiero na etapie postępowania sądowego. Natomiast żądany dowód z oględzin, mając na uwadze wystarczający materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, nie był konieczny dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tym samym ustalenia obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym, gdyż jak wyżej wskazano, kluczowe znaczenie mają ustalenia klasyfikacyjne co do spornego pojazdu, dokonane przez organ podatkowy zgodnie z regułami klasyfikacji przewidzianymi w art. 3 ust. 1 u.p.a., którymi organ dla celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych jest związany. Stwierdzić zatem należało, że organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącą i dokonał prawidłowej prawnej ich oceny, chociaż wyprowadził z nich wnioski co do zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne aniżeli domagała się skarżąca, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana wyżej), nie świadczy o pominięciu, czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie i wybiórczej ich ocenie, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.). Okoliczność, że analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącą rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organu celnego lub zasadności zajmowanego przez ten organ stanowiska w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że organy w sposób uprawniony ustaliły na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, iż sporny samochód zasadniczo przeznaczony jest do przewozu osób i może zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703, zaś ustalenia te znajdują w pełni oparcie w zgromadzonych dowodach rozpoznawanej sprawy. W tym stanie sprawy nie było podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego (u.p.a.) czy też przepisy postępowania (O.p.) w stopniu mogącym lub mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.