I SA/Sz 1474/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skarg A. na decyzje Dyrektora Izby Celnej - z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2009 r., - z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2009 r., - z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2009 r., - z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2010 r., - z dnia [...] [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2010 r., - z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2010 r. 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego : - z dnia [...] nr [...] - z dnia [...] nr [...], - z dnia [...] nr [...] - z dnia [...]. nr [...] - z dnia [...] nr [...] - z dnia [...] nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej A. kwotę [...] tysięcy złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w S przeprowadzili w dniach od 13 stycznia 2012 r. do 1 lutego 2012 r. w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w K, jako podmiotu zużywającego alkohol etylowy objęty kodem taryfowym CN 2207 do produkcji wyrobów cukierniczych, kontrolę podatkową za okres od marca 2009 r. do września 2010 r. w zakresie przestrzegania przepisów prawa w podatku akcyzowym co do zwolnienia od akcyzy napojów alkoholowych ze względu na ich przeznaczenie W wyniku kontroli ustalono, że spółka w okresie objętym kontrolą nie posiadała decyzji właściwego organu podatkowego określającej ilość nieprzekraczalnych dopuszczalnych norm zużycia, o której mowa w art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2009.3.11 ze zm.; zwanej dalej: "ustawa o podatku akcyzowym"), warunkującej zwolnienie napojów alkoholowych zużytych do produkcji wyrobów cukierniczych od podatku akcyzowego. Decyzję taką organ podatkowy wydał spółce na jej wniosek z dnia 8 lutego 2012 r. (złożony po zakończeniu kontroli podatkowej) 20 czerwca 2012 r. (decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie nr [...]). W decyzji tej określono dopuszczalne normy zużycia napojów alkoholowych co do ośmiu wyrobów w granicach od 0,9795 dm³ 100% alkoholu etylowego na 100 kg masy gotowego wyrobu do 7,3469 dm³ 100% alkoholu etylowego na 100 kg masy gotowego wyrobu, lecz na następne okresy rozliczeniowe (po czerwcu 2012 r.). Powyższe ustalenia faktyczne stanowiły dla Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie postawę do wszczęcia postępowania podatkowego wobec spółki i wydania wobec niej 21 grudnia 2012 r. sześciu decyzji o numerach [...] (odpowiednio za: kwiecień, czerwiec, listopad 2009 r.; marzec, czerwiec i wrzesień 2010 r.), w których określono podatek akcyzowy od nabycia/posiadania wyrobów akcyzowych, wobec nieuzyskania przez spółkę decyzji określającej ilość nieprzekraczalnych dopuszczalnych norm zużycia napojów alkoholowych do produkcji wyrobów cukierniczych. Według organu podatkowego, prawny wymóg posiadania takiej decyzji stanowi mechanizm kontroli i nadzoru organów podatkowych, m.in. nad magazynowaniem i zużyciem wyrobów akcyzowych. W wyniku odwołań od decyzji, złożonych przez spółkę, Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie 30 października 2013 r. wydał sześć decyzji o numerach [...], którymi uchylił ww. decyzje organu podatkowego I instancji i określił spółce podatek akcyzowy w kwotach niższych niż organ podatkowy I instancji, tj. odpowiednio za: kwiecień 2009 r. w kwocie [...] zł, czerwiec 2009 r. – [...] zł, listopad 2009 r. – [...] zł, marzec 2010 r. – [...] zł, czerwiec 2010 r. – [...] zł i wrzesień 2010 r. – [...] zł. Organ odwoławczy uznał, że podatek należny jest od spółki z tytułu rzeczywistego zużycia wyrobów akcyzowych w danym okresie rozliczeniowym, jako podmiotu zużywającego, a nie z tytułu nabycia/posiadania wyrobów akcyzowych. Organ ustalił także, że spółka spełniła wymogi formalne określone w przepisach art. 32 ust. 5 - ust. 13 ustawy o podatku akcyzowym do uzyskania zwolnienia podatkowego na napoje alkoholowe, tj. m.in.: dokonała zgłoszenia rejestracyjnego, potwierdziła na dokumencie dostawy odbiór wyrobów akcyzowych, prowadziła ewidencję wyrobów akcyzowych według określonego wzoru, jednak nie spełniła wymogu posiadania decyzji określającej ilość nieprzekraczalnych dopuszczalnych norm zużycia napojów alkoholowych do produkcji wyrobów cukierniczych, dlatego też – na podstawie art. 8 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym – stwierdził, że spółka stała się podatnikiem podatku akcyzowego, jako podmiot zużywający napoje alkoholowe, niekorzystający ze zwolnienia podatkowego. Spółka zaskarżyła decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sześcioma skargami, które zostały zarejestrowane odpowiednio pod sygn. akt: I SA/Sz 1536/13, I SA/Sz 1537/13, I SA/Sz 1538/13, I SA/Sz 1539/13, I SA/Sz 1540/13 i I SA/Sz 1541/13. Zaskarżonym decyzjom spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 8 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez jego bezzasadne zastosowanie, albowiem stan faktyczny występujący w sprawie nie pozwala na dokonanie subsumpcji pod zawartą w przepisie normę prawną; – art. 32 ust. 4 pkt 3 lit. d) w związku z art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku akcyzowym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wydanie decyzji ustalającej nieprzekraczalne dopuszczalne normy zużycia jest warunkiem koniecznym korzystania ze zwolnienia od akcyzy. Według spółki, uzyskanie decyzji określającej ilość nieprzekraczalnych dopuszczalnych norm zużycia napojów alkoholowych do produkcji wyrobów cukierniczych nie stanowi warunku zastosowania zwolnienia od podatku, jeżeli zostały spełnione warunki formalne określone w przepisach art. 32 ust. 5 - ust. 13 ustawy o podatku akcyzowym, a te spółka spełniła, co potwierdził w decyzjach organ odwoławczy. Nadto, spółka podniosła, że w produkcji wyrobów akcyzowych nie przekraczała dopuszczalnych norm określonych w ustawie, tj. w każdym przypadku zawartość alkoholu etylowego w tych artykułach spożywczych nie przekraczała 8,5 litra alkoholu etylowego 100% vol. na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów alkoholu etylowego 100% vol. na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów. W odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sąd postanowił - na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") - połączyć sprawy o sygnaturach akt I SA/Sz 1536÷1541/13 do łącznego rozpoznania oraz wspólnego rozstrzygnięcia i prowadzić sprawę dalej pod sygnaturą akt I SA/Sz 1536/13. Dodatkowo, pełnomocnik spółki na rozprawie potwierdził, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 r. nr [...] oparta została na tych samych danych (recepturach), które spółka podała podczas kontroli zużycia napojów alkoholowych i obejmowała wszystkie wyroby będące przedmiotem kontroli, co miało oznaczać, że spółka także w okresach objętych kontrolą nie przekraczała dopuszczalnych norm zużycia napojów alkoholowych do produkcji wyrobów cukierniczych, określonych następnie w tej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sąd postanowił dopuścić dowód z dokumentu, tj. ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 r. Następnie, postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. sąd postanowił - na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej - skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne: "Czy art. 27 ust. 1 lit. f) w związku z brzmieniem motywów dwudziestego i dwudziestego drugiego Preambuły Dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U.UE.L.1992.316.21) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, na mocy których alkohol etylowy używany przez podmiot zużywający bezpośrednio lub jako składnik do półproduktów służących do wytwarzania środków spożywczych, nieprzekraczający w każdym przypadku zawartości alkoholu w tych produktach: 8,5 l litra czystego alkoholu na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów czystego alkoholu na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów, nie jest objęty zwolnieniem podatkowym z tej przyczyny, że podmiot zużywający nie posiada odrębnej decyzji właściwego organu podatkowego określającej ilość nieprzekraczalnych dopuszczalnych norm zużycia?", i w związku z tym - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zawiesić postępowanie w sprawie. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie C-313/14 (sprostowanym postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r.), udzielił odpowiedzi na zadane pytanie prejudycjalne stwierdzając, że: "Artykuł 27 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie krajowym uregulowaniom takim jak te w postępowaniu głównym, które uzależniają stosowanie przewidzianego w nim zwolnienia od zharmonizowanego podatku akcyzowego od warunku posiadania przez dany podmiot decyzji organu podatkowego określającej dopuszczalne normy zużycia produktów zwolnionych od tego podatku na mocy rzeczonego przepisu.". Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie w sprawie; sprawę zarejestrowano pod nową sygn. akt I SA/Sz 1474/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sporna w sprawie jest prawnopodatkowa ocena możliwości skorzystania przez skarżącą spółkę ze zwolnienia określonego w przepisach art. 32 ust. 4 pkt 3 lit. d) w związku z przepisami art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku akcyzowym przewidującego wyłączenie od opodatkowania przez podmiot zużywający alkoholu etylowego przeznaczonego do wytwarzania artykułów spożywczych. Zgodnie z przepisami art. 32 ust. 4 pkt 3 lit. d) w związku z art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku akcyzowym, zwalnia się od akcyzy ze względu na przeznaczenie napoje alkoholowe używane bezpośrednio do wytwarzania artykułów spożywczych - rozlewanych lub innych, lub jako składnik do półproduktów służących do wytwarzania artykułów spożywczych - rozlewanych lub innych, pod warunkiem że w każdym przypadku zawartość alkoholu etylowego w tych artykułach spożywczych nie przekracza 8,5 litra alkoholu etylowego 100 % vol. na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów alkoholu etylowego 100 % vol. na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów - wyłącznie w przypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt pkt 1, 4 lub 8, jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w ust. 5-13; w przypadku podmiotu zużywającego zwolnienie od akcyzy dotyczy ilości nieprzekraczających dopuszczalnych norm zużycia, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b). Natomiast, w art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku akcyzowym przewidziano, że właściwy naczelnik urzędu celnego ustala, w drodze decyzji, dla poszczególnych podmiotów, na ich wniosek dopuszczalne normy zużycia napojów alkoholowych o których mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i 3, w przypadku ich użycia przez podmiot zużywający (art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz, że właściwy naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, wydanej z urzędu dla poszczególnych podmiotów może ustalić dopuszczalne normy zużycia wyrobów akcyzowych o których mowa w ust. 1 (art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b). W przepisach art. 32 ust. 5 – ust. 13 ustawy o podatku akcyzowym szczegółowo określono również warunki zwolnień od akcyzy wyrobów akcyzowych ze względu na ich przeznaczenie, regulujące następujące kwestie: zabezpieczenia akcyzowego, dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego, potwierdzania na dokumencie dostawy odbioru wyrobów akcyzowych, prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych według określonego wzoru i przechowywania tej ewidencji. Nadto, wskazać należy, że wobec przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej, na podstawie Traktatu Akcesyjnego, prawo wspólnotowe stało się od tej daty częścią porządku prawnego obowiązującego w Polsce, mając przy tym, w przypadku kolizji z prawodawstwem krajowym, pierwszeństwo ze względu na brzmienie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, stanowiącego część Traktatu Akcesyjnego. Kwestię opodatkowania podatkiem akcyzowym alkoholu i napojów alkoholowych reguluje na poziomie Unii Europejskiej Dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U.UE.L.1992.316.21). W art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy przewidziano, że Państwa Członkowskie zwalniają produkty objęte Dyrektywą z ujednoliconego podatku akcyzowego na warunkach, które zostaną przez nie określone w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się, omijania lub naruszania tych przepisów, gdy są one używane bezpośrednio lub jako składnik do półproduktów służących do wytwarzania środków spożywczych (rozlewanych lub innych), pod warunkiem że w każdym przypadku zawartość alkoholu w tych produktach nie przekracza: 8,5 litra czystego alkoholu na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów czystego alkoholu na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów. W tej sytuacji, w sprawie konieczne stało się rozstrzygnięcie, czy implementacja ze względu na osiągnięcie celu, jakim jest zwolnienie alkoholu etylowego od podatku akcyzowego przewidzianego w art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG, nastąpiła prawidłowo do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, jak też rozstrzygnięcie, czy w sprawie odmówić zastosowania przepisów art. 32 ust. 4 pkt 3 lit. d) w związku z przepisami art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku akcyzowym, jako niewłaściwie wprowadzonych do polskiego porządku prawnego, dając pierwszeństwo przepisowi art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne było zatem zinterpretowanie zwolnienia przewidzianego w art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG, dlatego też skład orzekający w sprawie postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. - na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej - skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przywołane wyżej pytanie prejudycjalne. Udzielając odpowiedzi na skierowane pytanie prejudycjalne, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie C-313/14 wskazał, że art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie krajowym uregulowaniom takim jak te w postępowaniu głównym, które uzależniają stosowanie przewidzianego w nim zwolnienia od zharmonizowanego podatku akcyzowego od warunku posiadania przez dany podmiot decyzji organu podatkowego określającej dopuszczalne normy zużycia produktów zwolnionych od tego podatku na mocy tego przepisu. Tak więc, prawidłowa interpretacja ww. przepisu Dyrektywy umożliwiła składowi orzekającemu w sprawie rozstrzygnięcie kwestii, czy wprowadzony przez normodawcę krajowego warunek uzyskiwania przez podmiot zużywający decyzji określającej normy zużycia alkoholu etylowego (podlegającego zwolnieniu) mieści się w ramach pozostawionej Państwom Członkowskim swobody wyboru odnośnie do stosowania zwolnień od podatku w zależności od sposobu ostatecznego wykorzystania produktów akcyzowych na ich terytorium. Wobec jednoznacznego przesądzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. postanowieniu, że art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG stoi na przeszkodzie krajowym uregulowaniom, które uzależniają stosowanie przewidzianego w nim zwolnienia od zharmonizowanego podatku akcyzowego od warunku posiadania przez dany podmiot decyzji organu podatkowego określającej dopuszczalne normy zużycia produktów zwolnionych od tego podatku na mocy tego przepisu, oraz wobec ustalenia i stwierdzenia przez organy obu instancji, że skarżąca spółka nie spełniła wymogu posiadania decyzji określającej ilość nieprzekraczalnych dopuszczalnych norm zużycia napojów alkoholowych do produkcji wyrobów cukierniczych, dlatego też stała się podatnikiem podatku akcyzowego, i wobec zaistnienia w sprawie wskazanej kolizji regulacji krajowych z prawodawstwem Unii Europejskiej – na podstawie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, stanowiącego część Traktatu Akcesyjnego – należało odmówić zastosowania przepisów art. 32 ust. 4 pkt 3 lit. d) w związku z przepisami art. 85 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku akcyzowym, jako niewłaściwie implementowanych do polskiego porządku prawnego, dając pierwszeństwo przepisowi art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG. Nadto, wobec ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organ podatkowy I instancji, zaakceptowanych przez organ odwoławczy - zgodnie z którymi skarżąca spółka spełniła wymogi formalne określone w przepisach art. 32 ust. 5 - ust. 13 ustawy o podatku akcyzowym do uzyskania zwolnienia podatkowego na napoje alkoholowe, tj. m.in.: dokonała zgłoszenia rejestracyjnego, potwierdziła na dokumencie dostawy odbiór wyrobów akcyzowych, prowadziła ewidencję wyrobów akcyzowych według określonego wzoru - konieczne było uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu podatkowego I instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG, w następstwie uzależnienia stosowania przewidzianego w nim zwolnienia od zharmonizowanego podatku akcyzowego od warunku posiadania przez spółkę decyzji organu podatkowego określającej dopuszczalne normy zużycia produktów zwolnionych od tego podatku. Kwestii rzeczywistego zużycia w sprawie przez skarżącą spółkę ilości napojów alkoholowych użytych bezpośrednio do wytworzenia artykułów spożywczych, tj. nieprzekraczających 8,5 litra alkoholu etylowego 100 % vol. na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów alkoholu etylowego 100 % vol. na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów, skład orzekający w sprawie nie przesądza, chociaż pełnomocnik strony skarżącej przedstawił jako dowód w sprawie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 r. nr [...], którą określono dopuszczalne normy zużycia napojów alkoholowych co do ośmiu wyrobów i wskazał, że oparta ona została na tych samych danych (recepturach), które spółka podała podczas kontroli zużycia napojów alkoholowych i obejmowała wszystkie wyroby będące przedmiotem kontroli, co ma oznaczać, że spółka także w okresach objętych kontrolą nie przekraczała dopuszczalnych norm zużycia napojów alkoholowych do produkcji wyrobów cukierniczych, określonych następnie w tej decyzji, gdyż kwestia ta powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona i oceniona w dalszym postępowaniu podatkowym. Mając zatem na uwadze podniesione wyżej okoliczności, wobec tego, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 lit. f) Dyrektywy Rady 92/83/EWG, które miało wpływ na wynik sprawy, to należało – na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. – uchylić zaskarżone decyzje oraz decyzje organu podatkowego I instancji. Na podstawie natomiast przepisu art. 152 p.p.s.a., sąd stwierdził że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490). Na podstawie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd wskazuje, że konieczne w dalszym postępowaniu prowadzonym w tej sprawie będzie uwzględnienie ww. oceny prawnej, zgodnie z którą możliwość skorzystania przez podatnika ze zwolnienia podatkowego napojów alkoholowych zużytych bezpośrednio do wytworzenia artykułów spożywczych, tj. nieprzekraczających 8,5 litra alkoholu etylowego 100 % vol. na 100 kg produktu dla wyrobów czekoladowych i 5 litrów alkoholu etylowego 100 % vol. na 100 kg produktu dla wszystkich innych wyrobów, nie jest uzależniona od posiadania przez tegoż podatnika decyzji właściwego naczelnika urzędu celnego określającej dopuszczalne normy zużycia napojów alkoholowych do wytworzenia artykułów spożywczych. Nadto, w dalszym postępowaniu organy podatkowe wyjaśnią i poddadzą ocenie kwestię rzeczywistego zużycia w sprawie przez skarżącą spółkę ilości napojów alkoholowych użytych bezpośrednio do wytworzenia artykułów spożywczych.