I SA/Sz 152/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia W S A - Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2008r., którym odrzucono skargę L. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. W dniu 10 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę L. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok, z powodu jej nieopłacenia przez skarżącego (skarżący nie złożył również w tej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy). Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 24 czerwca 2008 r. Jednocześnie pouczono skarżącego o tym, że od postanowienia przysługuje skarga kasacyjna oraz o obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego pod rygorem jej odrzucenia. W dniu 30 czerwca 2008 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący złożył sporządzone przez siebie pismo zatytułowane "zażalenie", wskazując że dotyczy ono postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 10 czerwca 2008 r. odrzucającego skargę, które to pismo zostało potraktowane przez Sąd jako skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 10 czerwca 2008 r., gdyż tylko taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia odrzucającego skargę. Skarżący w sporządzonym przez siebie piśmie potraktowanym przez Sąd jako skarga kasacyjna, niezgadzając się z postanowieniem Sądu z dnia 10 czerwca 2008 r. podniósł, że w sprawie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy z w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, to jest wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i, w związku z powyższym, uznał odrzucenie skargi za "przedwczesne". Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2008 r., zobowiązano skarżącego do przedłożenia dowodu złożenia do sprawy o sygn. akt I SA/Sz 152/08 wniosku o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pominięcia tego dowodu przy rozpatrywaniu środka odwoławczego. Jak wynika ze zwróconej przez pocztę przesyłki zawierającej ww. pismo, zostało ono złożone w dniu 10 lipca 2008 r. na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, z powodu nieobecności adresata, o czym umieszczono w tym samym dniu zawiadomienie (awizo) na drzwiach adresata lub w skrzynce pocztowej. Ponowne zawiadomienie (awizo) o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce pocztowej w dniu 17 lipca 2008 r., jednak przesyłka ta nie została w terminie dni siedmiu odebrana, dlatego też w dniu 26 lipca 2008 r. placówka pocztowa przesyłkę, jako niepodjętą w terminie, zwróciła Sądowi. Powyższy, zastępczy sposób doręczenia przesyłki, zastosowany wobec niemożności jej doręczenia adresatowi w sposób określony w przepisie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodny jest z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. o sygn. akt P 13/05, w którym Trybunał stwierdził, że przepis art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 38, poz. 268). Tak więc, skarżący powinien był w terminie siedmiu dni, licząc od ostatniego dnia do odebrania wezwania (24 lipca 2008 r.), przedłożyć dowód złożenia w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 152/08 wniosku o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie, tj. do dnia 31 lipca 2008 r., który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy, jednakże ani w tym terminie, ani dotychczas, skarżący nie przedłożył żądanego dowodu w sprawie. Zgodnie z art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub - w sprawach obowiązków podatkowych - przez doradcę podatkowego. Skarżący został o tym obowiązku pouczony przez Sąd przy doręczaniu odpisu postanowienia z dnia 10 czerwca 2008r. Wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia powyższego wymogu, gdyż została osobiście sporządzona przez skarżącego. Wobec powyższego, wniesioną skargę kasacyjną należało, na podstawie art. 178 p.p.s.a., odrzucić jako niedopuszczalną.