I SA/Sz 1528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 31 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. A. w piśmie z dnia 5 grudnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 31 października 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w kwocie [...] zł. W dniu 5 grudnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Uzasadniając swój wniosek, wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca wyjaśnił, że aktualnie jest osobą bezrobotną, nie osiąga jakichkolwiek dochodów, nie posiada majątku ani oszczędności. Ponadto wskazał, że uiszczenie kwoty w wysokości [...] zł spowoduje konieczność zaciągnięcia przez niego dalszych zobowiązań finansowych, jednakże z uwagi na brak stałych dochodów, a tym samym brak zdolności kredytowej, uzyskanie pożyczki z banku nie jest możliwe. Wobec powyższego, skarżący będzie zmuszony do poszukiwania źródeł sfinansowania zobowiązania podatkowego poprzez zaciąganie pożyczek na niekorzystnych warunkach w instytucjach parabankowych. Zatem będzie zobligowany do spłaty zobowiązania w wysokości znacznie przewyższającej pożyczoną kwotę. Strona podniosła również, że prowadzone czynności w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wiążą się z dodatkowymi kosztami. Ponadto wskazał, że w razie uwzględnienia skargi i zwrotu uiszczonej kwoty w wysokości określonej w decyzji, skarżący poniesie znaczną szkodę finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona podała wprawdzie, że aktualnie jest osobą bezrobotną, nie osiąga jakichkolwiek dochodów, nie posiada majątku ani oszczędności, jednakże nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczności. Zauważyć należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie jest osobą bezrobotną, nieposiadającą żadnego źródła utrzymania, bowiem prowadzi działalność gospodarczą. Mając powyższe na uwadze, wnioskodawca winien wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowne zaświadczenie o uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej, zaświadczenie o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, itp. Strona podnosząc brak jakichkolwiek źródeł finansowania (dochodów, posiadanego majątku czy oszczędności) ponoszonych wydatków, nie podała żadnych informacji odnośnie do sposobu ponoszenia kosztów utrzymania związanych choćby z zakupem pożywienia czy opłatami za mieszkanie, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do stanowiska strony wskazanego we wniosku. W ocenie Sądu wnioskodawca powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jego sytuacji finansowej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Na uwzględnienie nie zasługuje także powołana przez skarżącego okoliczność powstania dodatkowych kosztów w związku z prowadzonymi czynnościami w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wnioskodawca nie wskazał z jakimi to "dodatkowymi kosztami" wiąże się prowadzona egzekucja (o ile zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne), co nie pozwala sądowi odnieść się do tej okoliczności. Według sądu, strona podnosząc we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje egzekucję z jej majątku, winna przedłożyć dokumentację, z której wynikałoby, że organ dokonał zajęcia rzeczy ruchomych lub nieruchomości, czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Do akt administracyjnych również nie załączono żadnych dokumentów świadczących o wszczęciu egzekucji. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. M. A. podnosząc, że ewentualne uwzględnienie skargi i zwrot uiszczonej kwoty w wysokości określonej w decyzji, wskazał, iż spowoduje to, iż poniesienie on znaczną szkodę finansową. Jednakże należy zauważyć, że wnioskodawca nie wykazał co oznacza w jego ocenie "znaczna szkoda finansowa". Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być realna i skonkretyzowana. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.