I SA/Sz 156/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. G. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej P. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] [...] E. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej zwana: "Spółką" lub "Skarżącą") złożyła w dniu 23 lutego 2017 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Opisując stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, Spółka wskazała, że jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888), zwanej dalej: "u.p.d.o.p.". Głównym przedmiotem działalności Spółki jest prowadzenie projektów związanych z energetyką wiatrową w Polsce. Spółka jest właścicielem elektrowni wiatrowej, która jest zlokalizowana w części na terenie Gminy S.. [...] nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z u.p.d.o.p. W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej - urządzenia wiatrowe. Spółka podała, że w przypadku należących do niej urządzeń wiatrowych, w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji, zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, albowiem na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą. Mogą to być przykładowo: - oprogramowanie (np. System Scada), które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego; - wyciągarkę wraz z olinowaniem, która służy do transportu osób i sprzętu z poziomu gruntu do urządzenia wiatrowego; - oświetlenie ostrzegawcze; - zabezpieczenie odgromowe; - chłodnie i wentylatory; - wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru; - wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzania wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie, - prawa autorskie do dokumentacji technicznej dotyczącej zespołu prądotwórczego, - wiedzę specjalistyczną dotycząca zespołu prądotwórczego (know-how), - prawa autorskie do dokumentacji związanej z pracami budowlanymi. W sensie konstrukcyjnym zespół prądotwórczy, gondola, do której jest przytwierdzony wirnik i zespół łopat stanowi ruchomy element elektrowni wiatrowej. Zespół prądotwórczy (w tym gondola) został połączony z wieżą mechanizmem obrotowym, zamontowanym pomiędzy szczytem wieży a gondolą, który jest również wykorzystywany do sterowania ruchem obrotowym gondoli. Spółka podkreśliła, że całość zespołu prądotwórczego, wraz z gondolą jest elementem, który podlega łatwej wymianie bez uszkodzenia czy uszczerbku dla konstrukcyjnych części elektrowni wiatrowej, czyli wieży i fundamentu, jak również dla ich funkcjonalności. Wieża natomiast jest stalowym elementem konstrukcji elektrowni wiatrowej posadowionym na fundamencie. Poza spełnianiem funkcji konstrukcyjnej dla zespołu prądotwórczego i gondoli, umieszczonej na jej szczycie, wieża zawiera również drabinę i windę, które umożliwiają dostęp do gondoli w celu jej obsługi lub naprawy. Spółka podała, że zgłaszała dotychczas, tj. do końca 2016 r., do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowle w szczególności wieże i fundamenty elektrowni wiatrowej. Podstawą opodatkowania dla zgłaszanych budowli była ich wartość początkowa dla potrzeb amortyzacji CIT bez pomniejszania jej o wartość odliczonych odpisów amortyzacyjnych. Powołując się na stosowne postanowienia ustaw, Spółka wyjaśniła co należy rozumieć przez elektrownię wiatrową oraz elementy techniczne. Spółka podała, że w dniu 30 listopada 2016 r. otrzymała od Gminy interpretację indywidualną przepisów podatkowych o sygnaturze [...] Kwestionując prawidłowość tej interpretacji, Spółka podjęła odpowiednie kroki prawne celem uchylenia tej interpretacji. Niemniej, zakładając prawidłowość stanowiska Gminy w uzyskanej interpretacji, to - w ocenie Spółki - powstała wątpliwość, w jaki sposób powinna wyliczyć podstawę opodatkowania dla celów wyliczenia podatku od nieruchomości od elektrowni wiatrowej, której wcześniej w całości nie opodatkowywała tym podatkiem. W związku z powyższym, Spółka wystąpiła powtórnie z wnioskiem o wydanie interpretacji, tym razem chcąc uzyskać informacje na temat podatku od nieruchomości od elektrowni wiatrowej w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.Spółka zadała następujące pytania: 1) Czy powinna zastosować nowe zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych od 1 stycznia 2017 r.? 2) Czy powinna zapłacić pierwszą ratę na podatek od nieruchomości za 2017 r. w innej kwocie niż za rok 2016? 3) W jaki sposób powinna określić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej w podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r.? W odniesieniu do pytania nr [...] – Spółka uznała, że powinna zastosować nowe zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych od 1 stycznia 2017 r. Ponadto w odniesieniu do pytania nr [...] Spółka zauważyła, że powinna zapłacić pierwszą ratę na podatek od nieruchomości za 2017 r. w innej kwocie niż za rok 2016. Odnosząc się z kolei do pytania nr [...] – Spółka wskazała, że do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości nowej budowli elektrowni wiatrowej będzie musiała zastosować art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i określić wartość budowli na dzień 1 stycznia 2017 r. Spółka przytoczyła treść art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l. i podała, że dokonuje odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych. Jednocześnie Spółka nie posiadała w swoich księgach podatkowych elektrowni wiatrowej jako samodzielnego środka trwałego. Spółka do tej pory nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych od tak rozumianej budowli i nie będzie ich dokonywać w dalszym ciągu, jako że będzie dokonywała odpisów amortyzacyjnych od pojedynczych środków trwałych, które zostały ujawnione w jej księgach podatkowych. W związku z tym, Spółka stwierdziła, że podstawę opodatkowania dla elektrowni wiatrowej powinna określić na poziomie jej wartości rynkowej, określonej, zgodnie z art. 4 ust. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., na dzień postania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r. Zgodnie bowiem z nowymi przepisami, które zaczną obowiązywać od tego dnia, obowiązek podatkowy w odniesieniu do elektrowni wiatrowej powstanie 1 stycznia 2017 r. Ponadto, poniosła wydatki na elementy składowe elektrowni wiatrowej, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów, a które zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami nie zostały wyodrębnione i ujawnione w rejestrze jako osobne środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne. Spółka wskazała, że nie jest możliwe określenie wartości elementów składających się na elektrownię wiatrową w inny sposób niż poprzez wycenę wartości rynkowej elektrowni wiatrowej. Spółka nie zawsze bowiem posiada pełne informacje dotyczące wartości wskazanych w opisie stanu faktycznego elementów, które nie podlegały dotychczas opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Spółki, elementy te także od 1 stycznia 2017 r. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako że nie stanowią budowli dla celów tego podatku, w tym w szczególności nie stanowią elementu elektrowni wiatrowej, powinny być zatem wyodrębnione. Według Spółki, jedyną możliwością prawidłowego określenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej dla celów podatku od nieruchomości jest jej wycena na moment powstania obowiązku podatkowego, tj. na moment wejścia w życie nowych przepisów (1 stycznia 2017 r.). W jej ocenie każde inne podejście prowadziłoby do nieprawidłowego określenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej w związku z wliczeniem do jej wartości elementów nie stanowiących elektrowni wiatrowej, w tym w szczególności wartości niematerialnych i prawnych, które bez wątpienia nie mogą zostać zadeklarowane przez nią do opodatkowania. Na poparcie swoich twierdzeń Spółka przywołała pismo Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z Ministerstwa Finansów z 15 maja 2003 r. (sygn. LK-727/MM/03) oraz inne interpretacje wydane przez inne organy podatkowe. Burmistrz Miasta wydał w dniu 28 marca 2017 r. interpretację indywidualną nr [...], w której: 1) podzielił stanowisko Spółki, że od 1 stycznia 2017 r. po wejściu w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach powinna zastosować nowe zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych, w związku z czym nowa, wyższa wartość elektrowni wiatrowej będzie stanowiła podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości dopiero od dnia 1 stycznia 2017 r.; 2) nie podzielił poglądu Spółki, że do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości należnego od elektrowni wiatrowych zastosowanie będzie miał art. 4 ust. 5 u.p.o.l.; 3) uznał, że podstawa opodatkowania na dzień 1 stycznia 2017 r. podatkiem od nieruchomości należnego od elektrowni wiatrowych powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ interpretacyjny podał co jest przedmiotem podatku od nieruchomości, jak ustawodawca określił podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i jakie wprowadził od tego wyjątki. W ocenie organu interpretacyjnego, nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja Spółki, że w rozpoznawanej sprawie przy ustalaniu podstawy opodatkowania będzie miał zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l, gdyż przepis ten dotyczy budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w ogóle. Organ interpretacyjny wskazał, że ust. 5 stanowi wyjątek od ust. 1 pkt 3 art. 4, w którym uregulowana została sytuacja budowli aktualnie podlegających amortyzacji oraz budowli zamortyzowanych. Tym samym, organ interpretacyjny nie podzielił poglądu Spółki, że ust. 5 będzie stanowił podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej na dzień 1 stycznia 2017 r. Zdaniem organu interpretacyjnego, budowla elektrowni wiatrowej opisana we wniosku o wydanie interpretacji mieści się w zakresie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tak więc nie ma potrzeby oraz podstawy prawnej do sięgania do wyjątku opisanego w ust. 5. Od dnia 1 stycznia 2017 r. Spółka, będąca podatnikiem podatku od nieruchomości należnego od elektrowni wiatrowej powinna zadeklarować do opodatkowania wartość wszystkich elementów m.in. zespół gondoli, wirnik wraz z zespołem łopat, które składają się na tę budowę w rozumieniu, jakie nadajejej art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach. Od 1 stycznia 2017 r. podatek powinien być naliczany od wartości początkowej elektrowni wiatrowej, ustalonej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą interpretację i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny, wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 627/17 uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że spór w sprawie dotyczy określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie zawierała sporządzonego we właściwej postaci uzasadnienia prawnego. Organ interpretacyjny powinien wyjaśnić dlaczego takie, a nie inne, stanowisko zostało zajęte przy uwzględnieniu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji oraz ustosunkować się do stanowiska Spółki zawartego w tym wniosku. Organ interpretacyjny winien wyczerpująco i kompleksowo odnieść się do stanowiska Spółki, a przedstawiając własny pogląd w sprawie zobowiązany był go rzetelnie i konkretnie uzasadnić. Przy czym argumentacja ta nie mogła ograniczać się wyłącznie do powołania przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie. Pominięcie w wydanym rozstrzygnięciu elementów ważkich z punktu widzenia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, świadczyło o wadliwym działaniu organu w sprawie i stanowiło istotne naruszenie procedury, w wyniku którego to uchybienia strona nie dostała wystarczającej informacji prawnej o przysługujących jej prawach lub ciążących na niej obowiązkach. Zdaniem Sądu, dopiero w odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny zawarł uzasadnienie swojego stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji. W ocenie Sądu takie zachowanie organu narusza zasadę zawartą w art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny winien dokonać ponownej oceny stanowiska Spółki na tle wskazanego przez nią stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Organ w wydanej w dniu 28 grudnia 2017 r. interpretacji indywidualnej znak [...] postanowił: 1) uznać stanowisko Spółki, że od 1 stycznia 2017 r. po wejściu w życie ustawy o inwestycjach powinien zastosować nowe zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych, w związku z czym nowa, wyższa wartość elektrowni wiatrowej będzie stanowiła podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości dopiero od 1 stycznia 2017 r.; 2) nie podzielić poglądu Spółki, że do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości należnego od elektrowni wiatrowych będzie stanowić art. 4 ust. 5 u.p.o.l.; 3) uznać, że podstawa opodatkowania na dzień 1 stycznia 2017 r. podatkiem od nieruchomości należnego od elektrowni wiatrowych powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości będzie suma wartości tych części budowli wynikająca z ewidencji środków trwałych. W uzasadnieniu interpretacji organ po przytoczeniu stanowiska Spółki, zaprezentował swoje stanowisko w sprawie przedstawionego stanu faktycznego. Organ zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu wyroku Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 190/17 stwierdził, iż wydana przez organ interpretacja nie naruszyła przepisów prawa wymienionych w niniejszej sprawie. Następnie organ uznał, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości począwszy od 1 stycznia 2017 r. będzie stanowić wartość początkowa określonych środków trwałych mających składać się na elektrownię wiatrową, ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ przywołał przy tym tezę wynikającą z wyroku WSA w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 403/17. Po wskazaniu przedmiotu podatku od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l.), podstawy opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), organ zauważył, że ustawodawca w przepisie art. 4 wprowadził inne sytuacje jako wyjątki od ogólnej zasady, gdy podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Zdaniem organu z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika w jaki sposób ma być określona wartość budowli, które aktualnie podlegają amortyzacji oraz budowli, które zostały całkowicie zamortyzowane. W takim przypadku należy wartość tę ustalić zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych. W przypadku budowli podlegających amortyzacji wartość ustalona jest na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, zaś w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych datą tą jest rok, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzującego. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. II FSK 775/06. Według organu Spółka będąc właścicielem budowli w postaci elektrowni wiatrowej, wskazała w treści stanu przyszłego zawartego we wniosku, że w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ujęła wszystkie elementy (części budowlane) elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wobec tego brak jest zastosowania do podstawy opodatkowania dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółki art. 4 ust. 5 u.p.o.l. W ocenie organu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, istotny bowiem z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które łącznie składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania. Na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Spółka dokonuje odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz że dla poszczególnych elementów odrębnie ustalono wartość początkową. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości bowiem nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalenia wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym nieistotne jest to, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie faktu ich amortyzacji i ustalenie ich wartości określonej według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych. Podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub ich części, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Według organu nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Wnioskodawcy, że w przedmiotowej sprawie przy ustalaniu podstawy opodatkowania będzie miał zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Przepis ten dotyczy budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w ogóle. Oznacza to, że pod tym pojęciem mieści się budowla w stosunku do której odpisy amortyzacyjne nigdy nie były dokonywane. Ust. 5 art. 4 u.p.o.l. stanowi wyjątek od ust. 1 pkt 3, w którym uregulowana została sytuacja budowli aktualnie podlegających amortyzacji oraz budowli zamortyzowanych. Budowla elektrowni wiatrowej Spółki mieści się w zakresie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i nie ma potrzeby oraz podstawy prawnej do sięgania do wyjątku opisanego w ust. 5 art. 4 u.p.o.l. W konsekwencji podstawa opodatkowania zdaniem Organu powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. od 1 stycznia 2017 r. Spółka będąca podatnikiem podatku od nieruchomości należnego od elektrowni wiatrowych, powinna zadeklarować do opodatkowania wartość wszystkich elementów m.in. zespół gondoli, wirnik wraz z zespołem łopat, które składają się na budowlę w rozumieniu jakie nadaje jej art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach. Według organu poszczególne elementy budowli w postaci elektrowni wiatrowej są przedmiotem amortyzacji, a nie jeden środek trwały (elektrownia wiatrowa). Jeżeli więc Spółka dokonuje, od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli), odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość tych elementów ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Identycznie będzie w odniesieniu do części niebudowlanych (wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu). Zasada określenia podstawy opodatkowania nie ulega zmianie przez fakt, iż elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego w prowadzonej przez Spółkę na potrzeby podatku dochodowego ewidencji, lecz ujęto w niej poszczególne elementy tej elektrowni. Podatek od nieruchomości nie jest uiszczany od środków trwałych lecz od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy nie wymaga, aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Organ wskazał, że sam fakt zaliczenia przez Spółkę do wartości początkowej urządzeń wiatrowych wydatków na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą (np. oprogramowanie, oświetlenie prawa autorskie itp.) elektrowni wiatrowych, a więc innych jeszcze składników aniżeli ściśle wymienione we wskazanej przez Wnioskodawcę definicji, nie może stanowić, jak tego chce Spółka, podstawy do uznania przez organ, że Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wszystkich elementów budowli elektrowni wiatrowej. Organ nie podzielił stanowiska Spółki, wedle którego w rozumieniu wskazanego przepisu Spółka nie dokonuje od budowli odpisów amortyzacyjnych, gdy nie stanowi ona odrębnego środka trwałego, a zatem podstawą opodatkowania powinna być jej wartość rynkowa. Organ przytoczył brzmienie art. 2 ustawy o inwestycjach. Następnie wskazał, że odesłanie w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. dotyczy przepisów prawa budowlanego zawartych w ustawach, w tym też innych niż ustawa Prawo budowlane. Przepisy ustawy o inwestycjach są przepisami Prawa budowlanego, w związku z czym organ był zobowiązany wziąć je pod uwagę, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną. Wolnostojąca elektrownia wiatrowa to usytuowana na gruncie budowla stanowiąca konstrukcyjnie samodzielną całość niezwiązaną z elementami konstrukcyjnymi innego obiektu budowlanego. Elektrownia wiatrowa odpowiada definicji wolnostojącej budowli i w związku z tym tak powinna być kwalifikowana na potrzeby opodatkowania. Mając na uwadze kategorię XXIX obiektów budowlanych, do której zaliczono i wymieniono wprost elektrownie wiatrowe, obiekty te należy zaliczyć do wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego wolnostojących urządzeń technicznych. Organ dodał, że potwierdzeniem powyższego jest stanowisko zawarte w ww. wyroku WSA w Szczecinie z dnia 11 maja 2017 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zaskarżonej interpretacji zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu, tj.: a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.1785 j.t. ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U.2016.961; dalej: "ustawa o inwestycjach") w związku z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 j.t. ze zm.; dalej : u.p.b.") w powiązaniu z art. 2 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483) przez błędną wykładnię i uznanie, że elementy nie stanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w sposób sprzeczny z ustawą; b) art. 4 ust. 5 u.p.o.l. przez błędne stwierdzenie, że podstawą opodatkowania w podatku od nieruchomości elektrowni wiatrowej należącej do Spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku; a) przepisów postępowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych, tj.:art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 j.t. ze zm.; dalej: "O.p.") przez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niewynikających z treści wniosku złożonego przez Spółkę, a tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska Spółki w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego; b) art. 14c § 2 w zw. z art. 121 w zw. z art. 14h oraz art. 124 O.p. poprzez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska organu, w szczególności, przez niespójną wykładnię przepisów oraz brak oceny całości stanowiska Spółki we wniosku; c) art. 120 w zw. z art. 14h O.p. poprzez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą; d) art. 14b § 1 oraz § 3 O.p. poprzez wykroczenie przez organ poza zakres wniosku, wyznaczony opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Spółkę; e) art. 2a O.p. przez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika; 2) przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") poprzez: a) brak odniesienia się przez organ do wszystkich elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku oraz rozważenie przez organ jedynie określonej "idealnej" sytuacji nieodpowiadającej stanowi faktycznemu/zdarzeniu przyszłemu opisanymi we wniosku wbrew wytycznym Sądu, który wskazał, że "Pominięcie w wydanym rozstrzygnięciu elementów ważkich z punktu widzenia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, świadczy o wadliwym działaniu organu w sprawie i stanowi istotne naruszenie procedury"; b) uznanie, że elementy dodatkowe stanowią całość techniczno – użytkową bez wskazania przesłanek do uznania ich za taką całość, w szczególności w zakresie tego czy stanowią elementarne składniki budowli elektrowni wiatrowej (art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach) czy też stanowią składniki elementów technicznych opisanych w ustawie (art. 2 pkt 2 ustawy o inwestycjach). W uzasadnieniu zarzutów skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Dodatkowo zarzucono, że wydana interpretacja pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku, w którym zawarto szeroką argumentację w zakresie nieposiadania w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jednego środka trwałego w postaci elektrowni wiatrowej, który jako taki mógłby podlegać amortyzacji oraz w zakresie skapitalizowania w wartości początkowej poszczególnych środków trwałych elementów, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej i które nie powinny podlegać podatkowi od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 P.p.s.a. W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a). W myśl art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej interpretacji w powyżej wskazanym zakresie, Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego wskazanych w zarzutach skargi, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa bowiem, że zaskarżona interpretacja wydana została w wyniku ponownego rozpoznania wniosku Skarżącej wskutek uchylenia przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Sz 627/17 pierwotnie wydanej na rzecz Skarżącej przez Burmistrza Miasta interpretacji indywidualnej. W pierwszej kolejności wymaga zatem rozważenia, czy organ Interpretacyjny, stosownie do art. 153 P.p.s.a., uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544). Artykuł 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 240/06), co jednakże w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Sąd zauważa również, że w rozpoznawanej sprawie zapadł wyrok tutejszego Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Sz 627/17. Wyrokiem tym WSA w Szczecinie uchylił pierwotnie wydaną na rzecz Skarżącej przez Burmistrza Miasta interpretację indywidualną wskazując, że nie zawiera ona sporządzonego we właściwej postaci uzasadnienia prawnego, albowiem Organ interpretacyjny powinien wyjaśnić dlaczego takie, a nie inne, stanowisko zostało zajęte przy uwzględnieniu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji oraz ustosunkowaniem się do stanowiska spółki zawartego w tym wniosku. Analiza wskazanego wyroku Sądu prowadzi do wniosku, że u podstaw wydania orzeczenia uchylającego pierwotnie wydaną na rzecz Skarżącej interpretację indywidualną legły przede wszystkim uchybienia natury proceduralnej. Jak bowiem wskazał dalej Sąd w ww. wyroku Organ interpretacyjny winien wyczerpująco i kompleksowo odnieść się do stanowiska Spółki, a przedstawiając własny pogląd w sprawie zobowiązany jest go rzetelnie i konkretnie uzasadnić. Przy czym argumentacja ta nie może ograniczać się wyłącznie do powołania przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie. Pominięcie w wydanym rozstrzygnięciu elementów ważkich z punktu widzenia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, świadczy o wadliwym działaniu organu w sprawie i stanowi istotne naruszenie procedury, w wyniku którego to uchybienia strona nie dostaje wystarczającej informacji prawnej o przysługującej jej prawach lub ciążących na niej obowiązkach. Tym samym brak pełnego odniesienia się przez organ do zajętego we wniosku stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej uniemożliwia realizację celu wydania tej interpretacji, czyli uzyskania przez podatnika rzetelnej i pełnej informacji o jego sytuacji prawnopodatkowej w konkretnym stanie faktycznym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Sz [...]). W ocenie Sądu takie zachowanie organu naruszyło zasadę zawartą w art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, aby organ interpretacyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonał ponownej oceny stanowiska Skarżącej na tle wskazanego przez nią stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Przechodząc zatem do rozpoznania przedmiotowej sprawy Sąd w pierwszej kolejności podkreśla, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym – zgodnie z art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszeniem tego przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 660/12, LEX nr 1336016), ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 36/12, LEX nr 1291291; czy z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 333/11, LEX nr 1244307). Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Dopiero takie uzasadnienie realizuje cel określony w art. 121 O.p. mającym zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h O.p., a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych. Warto także wskazać, co ma odniesienie do rozpoznawanej sprawy, że skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, organ obowiązany jest w związku z tym dokonać w pierwszej kolejności wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowania do tego stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1216/09, LEX nr 593549; z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 74/10, LEX nr 1081410; czy z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1580/13, LEX nr 1774200). W rozpatrywanej sprawie Skarżąca przedstawiła własne stanowisko co do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Stan ten - należy domniemywać - był wyczerpująco przedstawiony, skoro organ interpretacyjny nie zastosował przepisu art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. i nie wzywał Skarżącej do uzupełnienia braków wniosku w zakresie przedstawienia stanu faktycznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że gdyby oceniać, czy zaskarżona interpretacja indywidualna jest zgodna z prawem w oderwaniu od intencji Skarżącej zawartej we wniosku o udzielenie interpretacji, to jej treść odpowiadałaby prawu. Organ interpretacyjny wskazał bowiem trafnie, że jeżeli podatnik ujął w ewidencji środków trwałych wartości początkowe części budowlane elektrowni wiatrowych oraz urządzenia wiatrowe służące do wytwarzania energii elektrycznej (zespół łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu), to nie ma przesłanek do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i określenia podstawy opodatkowania według wartość rynkowej budowli. Jednak takie formalnie prawidłowe stanowisko Burmistrza zostało wyrażone w sytuacji niedopuszczalnego uproszczenia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą. Organ interpretacyjny w konkluzji interpretacji wskazał de facto, że Skarżąca "wskazała w treści stanu przyszłego zawartego we wniosku, że w prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ujęła wszystkie elementy/części budowlane elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wobec tego – zdaniem Organu – brak jest zastosowania do podstawy opodatkowania dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Wnioskodawcy art. 4 ust. 5 u.p.o.l.". Tymczasem we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej Skarżąca wskazała, że w wartości początkowej urządzeń wiatrowych zostały ujęte nie tylko wydatki na określone ustawowo elementy techniczne elektrowni wiatrowych zaliczone do budowli, ale również m.in. oprogramowanie kontrolne, wyciągarka z olinowaniem, oświetlenie ostrzegawcze, zabezpieczenie odgromowe, chłodnie i wentylatory, wiatrowskaz i anemometr, wyłączniki awaryjne, prawa autorskie i wiedza specjalistyczna. W tej sytuacji zdaniem Skarżącej nie jest możliwe określenie wartości początkowej elementów, które nie podlegały dotychczas opodatkowaniu, albowiem nie posiada ona pełnych informacji dotyczących wartości ww. elementów. Dodatkowo podkreślić należy, że pytanie Skarżącej brzmiało szczegółowo: "W jaki sposób powinna ona określić podstawę opodatkowania ww. elektrowni od 1 stycznia 2017 r." w przedstawionym stanie faktycznym, tj. w sytuacji gdy nie jest w stanie określić odrębnej wartości elementów składających się na wskazane środki trwałe. Zatem rzeczą organu interpretacyjnego było zajęcie stanowiska odnośnie wyrażonych we wniosku o udzielenie interpretacji, a wynikających z wiążąco wskazanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, trudności w ustaleniu wartości początkowej elementów technicznych elektrowni wiatrowych ustawowo zaliczanych do budowli. Organ interpretacyjny nie może bowiem przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 24 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11, ONSAiWSA 2012/2/21). Co prawda Sąd zauważa, że organ interpretacyjny wskazał (str. 9 zaskarżonej interpretacji), że sam fakt zaliczenia przez Skarżącą do wartości początkowej urządzeń wiatrowych wydatków na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą elektrowni wiatrowych, nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarżąca nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wszystkich elementów elektrowni wiatrowej. Jednakże stwierdzenie to nie może zostać uznane przez Sąd, za wskazanie Skarżącej prawidłowego stanowiska z uzasadnieniem prawnym – zgodnie z art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. – skoro w całej pozostałej części zaskarżonej interpretacji organ wyrażając swoje stanowisko w sprawie nie uwzględnia ww. stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku. Sąd uznał zatem, że powyższe jedyne odniesienie się organu do treści wniosku stanowi jedynie lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Dopiero takie uzasadnienie realizuje cel określony w art. 121 O.p. mającym zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h O.p., a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych. Reasumując, uzasadnienie stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów sformułowanych w art.14b § 1 i § 2 O.p. i narusza zasadę związania organu stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku (art.14b § 2 i 3 O.p.). Tym samym Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. – powyższe nieprawidłowości dotyczące uzasadnienia zaskarżonej interpretacji stanowią bowiem o braku wykonania ww. wskazań zawartych w powyższym wyroku tutejszego Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Sz 627/17. W tym stanie sprawy przedwczesne byłoby wyrażenie przez Sąd oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Na poparcie zaprezentowanego powyżej stanowiska WSA w Szczecinie przywołać można wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Po 233/17, WSA w Olsztynie z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 433/17, WSA w Bydgoszczy z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 608/17, czy WSA w Rzeszowie z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 471/17 (wszystkie dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), które uchylały interpretacje indywidualne wydane w stanie faktycznym tożsamym lub bardzo zbliżonym do niniejszej sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku rzeczą organu będzie ocena stanowiska wnioskodawcy wyrażonego w odniesieniu do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przez niego podanego, względnie w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym doprecyzowanym w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2-4 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), zasądził od organu administracji na rzecz Skarżącej w łącznej kwocie [...]zł, na którą składają się wpis od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym w kwocie [...]zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł. Wszystkie powołane powyżej wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl.