I SA/Sz 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za 2008 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 6 listopada 2013 r. nr [..] Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez J. P. od decyzji nr [...] o odmowie zmiany decyzji nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za rok 2008, wydanej 25 lipca 2012 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dla powiatu s., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego w dniu 8 listopada 2013 r. została wysłana listem poleconym na adres pełnomocnika strony, radcę prawnego A. I. Przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, tj. w dniach 13 i 21 listopada 2013 r. i została odebrana w dniu 28 listopada 2013 r. przez M. I. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego J. P. – reprezentowany przez radcę prawnego A. I. – pismem z dnia 27 grudnia 2013 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 grudnia 2013 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji albo o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia 30 lipca 2009 r. Nr [...] w części obejmującej zamieszczenie w tej decyzji warunku, nakładającego na skarżącego obowiązek złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału ARiMR wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej złożenia po terminie, o którym mowa w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że skarga została złożona we właściwym terminie – oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu pisma organ powołał się na przepisy art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.). W piśmie procesowym z 18 września 2014 r. pełnomocnik Skarżącego podniosła, że wniosek organu o odrzucenie skargi jest całkowicie bezpodstawny, bowiem przepisy art. 44 K.p.a. nie znajdują w ogóle zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą one tzw. doręczenia zastępczego. W przedmiotowej sprawie natomiast pismo organu zostało odebrane przez adresata w terminie wskazanym przez operatora pocztowego w zawiadomieniu (kopię "zawiadomienia powtórnego" dołączono do pisma procesowego). Wobec tego, że decyzja organu została odebrana 28 listopada 2013 r. zatem Skarżący wnosząc skargę w dniu 28 grudnia 2013 r. nie uchybił trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270, ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zasadniczą kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi więc ustalenie prawidłowej daty doręczenia Skarżącemu zaskarżonej decyzji organu II instancji, niesporne jest bowiem, że skarga została wniesiona w dniu 28 grudnia 2013 r. Kwestie doręczania pism przez organ administracji publicznej prowadzący postępowanie na podstawie przepisów K.p.a. (tak było w przedmiotowej sprawie) regulują przepisy tego Kodeksu. Zgodnie z tymi przepisami, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39). Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi (art. 40 § 1). Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika (art. 40 § 2). Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3). W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43). Zgodnie z art. 44 K.p.a.: "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, Sąd uznał, że skargę należało odrzucić, gdyż skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem przesyłka pocztowa zawierająca zaskarżoną decyzję była awizowana przez operatora pocztowego w dniach 13 i 21 listopada 2013 r., to w myśl art. 44 § 4 w zw. z § 1 pkt 1 K.p.a. doręczenie tej decyzji "uważa się za dokonane" z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym, tj. w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy - z upływem 27 listopada 2013 r. (środa). Wprawdzie pismo niepodjęte przez adresata we wskazanym terminie "pozostawia się w aktach sprawy", natomiast w rozpoznawanej sprawie operator pocztowy wydał je M. I. w dniu 28 listopada 2013 r., jednak – w ocenie Sądu – okoliczność ta nie może przekreślać czy modyfikować ustawowego określenia daty doręczenia pisma w drodze tzw. fikcji doręczenia. Zdaniem Sądu, nie ma też znaczenia prawnego dla ustalenia daty doręczenia pisma zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. fakt wskazania przez operatora pocztowego w "zawiadomieniu powtórnym", iż termin odbioru awizowanej uprzednio przesyłki upływa w dniu "28.11.2013 r." – tym bardziej, iż w zawiadomieniu tym wskazano również, że "listonosz nie zastał w dniu 13.11.2013 r. osoby upoważnionej", zatem wskazano datę początkową przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym, umożliwiającą ustalenie czternastodniowego ustawowego terminu. Skoro zatem procesowe skutki doręczenia nastąpiły z dniem 27 listopada 2013 r. to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 27 grudnia 2013 r. (piątek). Skargę wniesioną w dniu 28 grudnia 2013 r. należy więc uznać za wniesioną po terminie ustawowym. Mając powyższe stwierdzenia na względzie Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił.