I SA/Sz 16/09

Dnia 24 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do lipca 2005 r. oraz listopad i grudzień 2005 r. wraz z odsetkami p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] pismem dnia [...]r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do lipca 2005 r. oraz listopad i grudzień 2005 r. wraz z odsetkami. Jednocześnie ze skargą skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego aktu pozbawi go możliwości zachowania płynności finansowej, a tym samym spowoduje brak możliwości utrzymania zatrudnienia pracowników. Wnioskodawca nie dysponuje wolnymi środkami, które mógłby przeznaczyć na zapłatę zaskarżonej należności, przy czym do chwili obecnej wywiązywał się z obowiązków podatkowych regularnie. Ponadto przeprowadzona kontrola wykazała, że strona prawidłowo prowadziła urządzenia księgowe i ewidencje w zakresie zobowiązań podatkowych, co daje gwarancje braku uchylania się od zapłaty podatku. Skarżący dokonałby zapłaty podatku, gdyby mógł uzyskać kredyt, jednakże wiąże się to z uzyskaniem zaświadczenia o niezaleganiu z Urzędu Skarbowego, co w chwili obecnej jest niemożliwe. Wnioskodawca wskazał również, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia fakt, iż została ona wydana z naruszeniem prawa wspólnotowego i przy naruszeniu zasad postępowania podatkowego, a w szczególności zasad wyrażonych w art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie. Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Analizując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie został on przekonująco uzasadniony. Skarżący na wstępie podniósł, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje u niego utratę płynności finansowej, która doprowadzi do zwolnienia pracowników, albowiem nie dysponuje on wolnymi środkami finansowymi, zaś pozyskanie przez niego kredytu z banku jest niemożliwe, w związku z niemożnością uzyskania "zaświadczenia o niezaleganiu z Urzędu Skarbowego". Tymczasem sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Warunkiem takiego wstrzymania jest bowiem nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Skarżący powołał się również na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że wydano ją z naruszeniem przepisów prawa wspólnotowego oraz przepisów proceduralnych. Odnosząc się do tego argumentu strony, wskazać należy, że przywołana okoliczność nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią bowiem dwie różne kwestie. Stąd oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.