I SA/Sz 161/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. G. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w której stwierdzono m.in., że stanowisko Skarżącego w zakresie prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego dotyczącego wydatków mieszanych na podstawie proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nieuwzględnienia zadań spoza zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług w kalkulacji proporcji sprzedaży oraz braku obowiązku stosowania alokacji podatku naliczonego – jest nieprawidłowe. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) na pytanie prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2017 r., dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 123/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 – Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. nr C 326 s. 1 i nast.) postanowił skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, następującej treści: "Czy art. 168 lit. a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006r., Nr L 347 s. 1 ze zm.; dalej: dyrektywa 2006/112/WE) oraz zasada neutralności VAT sprzeciwiają się praktyce krajowej polegającej na tym, że przyznaje się pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych zarówno na potrzeby transakcji podatnika objętych zakresem zastosowania VAT (opodatkowanych i zwolnionych) jak i będących poza zakresem zastosowania VAT, w związku z brakiem w ustawie krajowej metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego w odniesieniu do ww. rodzajów transakcji ?". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, uwzględniając względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć bowiem wpływ na wynik danego postępowania. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu wskazuje się, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 240 § 1 pkt 7 i 8 ustawy Ordynacja podatkowa), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Ustalenie, że dana okoliczność mogłaby w przyszłości stanowić podstawę wznowienia postępowania podatkowego lub sądowego, uzasadniałaby bowiem zawieszenie postępowania (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 544 i nast. i powołane tam orzecznictwo oraz literatura). Prowadzone w odrębnej sprawie postępowanie przed TSUE uzasadnia zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego tylko wówczas, gdy podjęte w tejże sprawie rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 219/10). Skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pytanie prejudycjalne do TSUE ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy, tj. z przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanem faktycznym oraz zadanymi pytaniami, dotyczącymi: prawa G. C. do częściowego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, prawa do traktowania określonych zdarzeń jako pozostających poza zakresem podatku od towarów i usług i nieuwzględnienia określonych zdarzeń w kalkulacji proporcji sprzedaży, a także ewentualnego obowiązku stosowania w odniesieniu do wydatków mieszanych poniesionych do dnia 31 grudnia 2015 r., przy określaniu kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu poza proporcją sprzedaży, dodatkowo lub równolegle jakiejkolwiek innej, wstępnej lub późniejszej, alokacji podatku naliczonego (klucza podziału, współczynnika, proporcji itp.). W konsekwencji rozpoznania przez TSUE ww. pytania prawnego, zostanie zatem rozstrzygnięta kwestia prawna mająca kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Tym samym z punktu widzenia celowości i ekonomiki procesowej, wszystkie opisane powyżej okoliczności przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.