I SA/Sz 168/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi Z. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 11 października 2021 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących Z. S. i K. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. S. i Z. S. (dalej: "Strony", "Skarżący") zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2022 r. nr SKO/KD/400/4635/2021 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 11 października 2021 r. nr WPiOL-VII.3120.1488.2021.IK w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2021 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021 za nieruchomość położoną w Szczecinie przy ul. [...] [...] Postanowienie zostało doręczone Stronom w dniu 18 sierpnia 2021 r. Postanowieniem z dnia 16 września 2021 r. nr WPiOL-VII.3120.1488.2021.IK organ włączył do prowadzonego postępowania jako dowód w sprawie: zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 22 września 2014 r., nr MODiK.PKN.7410-9/326201_1.2148/56/2014; wydruk z CEIDG dot. Z. S.; wydruk z CEIDG dot. K. S.. Postanowienie zostało doręczone Stronom w dniu 22 września 2021 r. W dniu 11 października 2021 r. organ I instancji wydał decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2016 w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiot opodatkowania stanowiły budynki lub ich części zw. z działalnością gospodarczą – BM o pow. [...] m2 (stawka 22,86 zł; za okres 01-12) oraz grunty pozostałe o pow. [...] m2 (stawka 0,46 zł; za okres 01-12). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Strony na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu z dnia 24 września 1999 r. sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. A [...] stały się współwłaścicielami nieruchomości lokalu niemieszkalnego nr [...], położonego w Szczecinie przy ul. [...] Z lokalem mieszkalnym nr [...] związany jest udział wynoszący [...] części w częściach wspólnych budynku oraz w działce gruntu nr [...] obręb [...]. Organ podkreślił, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości do 2014 r. włącznie było ustalane Stronom na podstawie złożonego w dniu 30 listopada 1999 r. wykazu nieruchomości. Natomiast w dniu 3 października 2014 r. do organu wpłynęło zawiadomienie o zmianie w danych ewidencyjnych z dnia 22 września 2014 r. nr MODGiK.PKN.7410-9/326201_1.2148/56/2014 dotyczące zmiany powierzchni działki nr [...] i [...] obręb [...] oraz aktualizacji budynków. Organ wskazał, że pomimo skierowania do Stron wezwania z dnia 28 maja 2021 r. nr WPiOL-VII.3120.1.49.2021.IK do złożenia informacji IN-1, Strony nie dopełniły ciążącego na nich obowiązku. Organ zwrócił uwagę, że z informacji uzyskanych poprzez bezpośredni dostęp do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) wynikało, że K. S. i Z. S. są wpisani jako osoby prowadzące działalności gospodarcze, a ponadto pod przedmiotowym adresem wpisane są stałe miejsca wykonywania tych działalności. Natomiast na podstawie bezpośredniego dostępu do Ewidencji Gruntów i Budynków (CEGiB) oraz do Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych (CBKW) organ stwierdził, że lokal niemieszkalny posiada pow. użytkową wynoszącą [...] m2. Zdaniem organu w latach objętych postępowaniem podatkowym nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy, a także zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i związana z działalnością gospodarczą, zatem powinna być opodatkowana wg. stawek związanych z działalnością gospodarczą. Ponadto organ wyjaśnił podstawę solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i okoliczności wydania jednej decyzji. W tym zakresie powołał przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie. W odwołaniu Strony zarzuciły decyzji organu I instancji naruszenie art. 21 § 1 pkt 2c w zw. z art. 68 § 1c, art. 68 § 1, art. 68 § 2, a także art. 208 § 1, art. 121 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.), dalej: "O.p.", a w związku z tym o jej uchylenie. Strony poza rozwinięciem zarzutów odwołania, podniosły że organ podatkowy w dniu 3 października 2014 r. otrzymał informację o zmianie w danych ewidencyjnych z Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miejskiego, jednak jej Stronom nie przekazał. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Strony, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 11 października 2021 r. W uzasadnieniu wskazał, że podatek od nieruchomości w sprawie został wymierzony według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od [...] m2 powierzchni użytkowej lokalu oraz według stawki dla nieruchomości pozostałych od [...] m2 gruntu. Organ podkreślił, że na okoliczność współwłasności Stron lokalu użytkowego oraz udziału w gruncie wskazywały dane z księgi wieczystej nr [...] i wykazu nieruchomości z dnia 30 listopada 1999 r. w zakresie lokalu oraz dane z ewidencji gruntów i budynków - zawiadomienie o zmianach danych ewidencyjnych z dnia 22 września 2014 r. w zakresie gruntu. Organ w rozstrzygnięciu powołał przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 i 5, a także art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c i pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849, ze zm.), dalej: "u.p.o.l." oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 i z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt 13/15. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, poza tym, że Strony wykazały lokal użytkowy jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, na jego związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazywało, także wykazanie tej lokalizacji w Centralnej Ewidencji Gruntów i Budynków przez K. S. - [...] oraz Z. S. - [...]. Tym samym, zdaniem organu zasadnie opodatkowano lokal użytkowy wg. stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów i wskazał, że w danych ewidencyjnych działki nr [...] obręb [...] nastąpiła zmiana powierzchni działki z [...] m2 na [...] m2, o czym świadczy zawiadomienie organu ewidencyjnego o zmianach z dnia 22 września 2014 r. Wyjaśnił, że zmiana ta spowodowała zwiększenie podlegającej opodatkowaniu powierzchni gruntu zgodnie z udziałem w tym gruncie. Zwiększenie podstawy opodatkowania z [...] m2 na [...] m2 wpłynęło na wysokość podatku od nieruchomości. W rezultacie tego od października 2014 r. na Stronach ciąży obowiązek podatkowy w zakresie gruntu o powierzchni [...] m2, o czym Strony winny zawiadomić organ podatkowy poprzez złożenie stosownej deklaracji podatkowej (zgodnie z art. 6 ust. 6 w zw. z ust. 3 u.p.o.l.). Organ podkreślił, że u.p.o.l. nie uwzględnia przy obowiązku złożenia deklaracji zmieniającej podstawy takiego obowiązku, w tym tego czy zmiana dokonana została z woli i za wiedzą posiadacza nieruchomości, a tym samym podatnika podatku do nieruchomości. Z przepisu art. 68 § 2 pkt 1 O.p. również nie wynika, aby istotne było dla liczenia terminu przedawnienia czy podatnik miał wiedzę o wystąpieniu okoliczności skutkującej obowiązkiem złożenia deklaracji. Organ zwrócił uwagę, że w zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencyjnych zaznaczono, że otrzymali je także K. i Z. S.. Organ uznał, że przy stosowaniu pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z art. 68 § 2 O.p., bez znaczenia pozostaje w świetle przepisów posiadanie przez organ podatkowy informacji o zmianie danych. Tym samym decyzja podatkowa ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. doręczona Stronom w 2022 r. wywołała skutki. W skardze Strony wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżenia decyzji jako naruszających prawo, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisowych. Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia: 1) art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji ustalającej wymiar podatku po upływie 3-letniego terminu, przy złożonych przez podatnika wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego, a tym samym nieuwzględnienie, że zobowiązanie podatkowe nie powstało; 2) art. 68 § 1 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym postał obowiązek podatkowy. Tymczasem decyzja w sprawie podatku od nieruchomości od osób fizycznych za 2016 rok powinna być dostarczona do 31 grudnia 2019 r., a nie 21 października 2021 r.; 3) art. 68 § 2 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżący nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, braku określenia, które dane w złożonych przez Skarżących formularzach nie zostały ujawnione w rozumieniu przepisów prawa w sposób prawidłowy; 4) art. 208 § 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i umorzenie postępowania, pomimo, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec upływu 3-letniego terminu, w którym zobowiązanie podatkowe w ogóle mogło powstać; 5) art. 121 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego materiału dowodowego. Podczas, gdy organ podatkowy był w posiadaniu zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta Szczecin, którego nie przekazał podatnikom. W piśmie z dnia 6 maja 2022 r. Skarżący przedstawili dodatkowe stanowisko w sprawie. Do pisma załączono kopie: decyzji z dnia 2 stycznia 2014 r. w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2014; wykazu zmian w ewidencji dot. lokalu (przed zmiana i po zmianie); wykazu zmian w ewidencji dot. gruntu (przed zmiana i po zmianie); zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 22 września 2014 r.; wypisu z rejestru lokali; wypisu z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, co następuje: Wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodnicząca Wydziału I zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2022 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, gdyż brak było zgody wszystkich stron postępowania na rozpoznanie sprawy na rozprawie odmiejscowionej. Wyjaśnić nadto należy, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", może dotyczyć między innymi decyzji administracyjnych. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c "p.p.s.a." lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest w istocie to, czy w badanej sprawie doszło do przedawnienia prawa organu do wydania decyzji ustalającej Stronom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok. Skarżący bowiem twierdzą, że decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (co nie jest sporne). Zarazem jednak Skarżący podnoszą, że nie zaszła okoliczność o której mowa w art. 68 § 2 O.p. w przypadku której zaistnienia zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Organy natomiast twierdzą, że zaszła okoliczność o której mowa w art. 68 § 2 O.p., pozwalająca na przedłużenie terminu doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe do 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W takim stanie rzeczy wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 68 § 2 O.p. jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, - zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Odnosząc się zatem w pierwszym rzędzie do przesłanki z art. 68 § 2 pkt 2 O.p. należy wyjaśnić, że pozwala ona na wydłużenie terminu z art. 68 § 1 O.p. do 5 lat w sytuacji, gdy podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Sąd wskazuje przy tym, że zgodnie z art. 3 pkt 5 O.p. jeżeli w ustawie mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Zauważyć zatem trzeba, że Skarżący w odniesieniu do opodatkowanej nieruchomości złożyli stosowną informację zatytułowaną "Wykaz nieruchomości" wg stanu na dzień 30.11.1999 r. Wykazali w niej do opodatkowania powierzchnię budynków mieszkalnych zajętych na działalność gospodarczą – [...] m2 oraz grunty o powierzchni [...] m2 ([...] ze [...] m2). Jak wynika z akt sprawy i co jest bezsporne, we wskazanej dacie złożenia wykazu były to informacje prawidłowe – nie ma więc podstaw do twierdzenia, że Skarżący w złożonej deklaracji nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W złożonej pierwotnie deklaracji ujawniono bowiem wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, nie została natomiast złożona inna deklaracja w której nie ujawniono wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania. Nie wystąpiła zatem przesłanka do zastosowania art. 68 § 2 pkt 2 O.p. W takim stanie należało rozważyć czy zaszła przesłanka wskazana w art. 68 § 2 pkt 1 O.p., tj. czy Skarżący dopełnili obowiązku złożenia deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. Dotyczy to oczywiście deklaracji (a w istocie informacji) aktualizującej, a wynikającej ze zmian ujawnionych w ewidencji które nastąpiły w 2014 roku. W badanym przypadku termin do złożenia deklaracji w "terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego" wynika z u.p.o.l. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11 (który nie ma w badanej sprawie zastosowania), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Stosownie zaś do wskazanego ust 3, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Zmiana w trakcie roku podatkowego w ewidencji gruntów, skutkująca zmianą powierzchni gruntów należących do Skarżących, a podlegających opodatkowaniu – może być niewątpliwie zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku. Jednakże jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1898/15, z uwagi na brak definicji legalnej użytego w powyższym przepisie (art. 6 ust. 3 u.p.o.l. – przyp. Sądu) pojęcia "zdarzenia" przyjąć należy, że w zależności od okoliczności konkretnej sprawy może ono objąć swym zakresem chwilę ujawnienia zmian powierzchni gruntu w ewidencji (...), bądź też chwilę faktycznego ujawnienia takiej zmiany stanowiącej podstawę do dokonania zmiany wpisu w ewidencji (...)". Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest w pierwszym rzędzie czy Strony uchybiły obowiązkowi do złożenia informacji aktualizacyjnej w przepisanym terminie. Z powyższych uregulowań wynika, że stosownie do powyższej regulacji z art. 6 ust. 6 w zw. z ust. 3 u.p.o.l. Strony mają obowiązek do złożenia stosownej informacji o zmianach. Zdaniem organu u.p.o.l. nie uwzględnia przy obowiązku złożenia deklaracji zmieniającej podstawy, tego czy zmiana dokonana została z woli i za wiedzą posiadacza nieruchomości, a tym samym podatnika podatku do nieruchomości. Zdaniem Kolegium z przepisu art. 68 § 2 pkt 1 O.p. również nie wynika, aby istotne było dla liczenia terminu przedawnienia czy podatnik miał wiedzę o wystąpieniu okoliczności skutkującej obowiązkiem złożenia deklaracji. Z powyższym stanowiskiem Sąd nie może się zgodzić. Sąd nie ma wątpliwości, że aby podatnik mógł mieć możliwość złożenia informacji o zaistniałych zmianach, to najpierw musi powziąć informację o nich. Nieracjonalne bowiem i sprzeczne z zasadami logiki jest uznanie, że w przypadku podatnika uchybia on obowiązkowi złożenia informacji aktualizującej, mimo iż nie posiada wiedzy o zmianach które ma zgłosić. Zdaniem Sądu jakkolwiek ewidencja nieruchomości jest jawna, to jednak nie ma przepisu nakładającego na właściciela nieruchomości obowiązku codziennego sprawdzania aktualności danych znajdujących się w ewidencji i bieżącej analizy, czy nie dokonano w niej zmian. Obowiązek taki mógłby być nałożony jedynie w drodze ustawy – jednak Sądowi przepis nakładający taki obowiązek nie jest znany. Natomiast właśnie instytucja powiadamiania właścicieli nieruchomości o dokonanych w ewidencji zmianach pozwala podatnikom ów obowiązek zrealizować. Sąd zauważa wobec powyższego, że organ, niezależnie od powyżej wyrażonego poglądu, zwrócił dodatkowo uwagę, że w zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 22.09.2014 r. zaznaczono, że otrzymali je również Skarżący. Jednak zdaniem Sądu powyższe dowodzi jedynie, iż organy dysponują zawiadomieniem o zmianach w ewidencji oraz, że przewidywano jego doręczenie Stronom. Strony natomiast zaprzeczyły powyższemu doręczeniu. Również analiza akt sprawy wskazuje, że organy nie dysponują dowodem doręczenia Stronom wskazanego zawiadomienia o zmianach w ewidencji. Okoliczność, iż w rozdzielniku pisma z dnia 22.09.2014 r. jako jego adresatów wskazano Skarżących nie potwierdza ani samego faktu jego doręczenia Stronom, ani przede wszystkim nie pozwala ustalić daty tego doręczenia. Natomiast zdaniem Sądu ustalenie daty doręczenia wskazanego zawiadomienia o zmianach w ewidencji pozwala na stwierdzenie czy Strony rzeczywiście uchybiły terminowi złożenia informacji aktualizującej. Sąd zauważa nadto, że przedmiotowe zawiadomienie o zmianach w ewidencji z dnia 22.09.2014 r. zostało sporządzone przez Starszego Geodetę K. Z. z upoważnienia Prezydenta Miasta Szczecin (będącego zarazem organem podatkowym I instancji w niniejszej sprawie). Co więcej, wpłynęło ono w dniu 3.10.2014 r. do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta Szczecin, a w dniu 6.10.2014 r. wpłynęło do Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych. Zatem organ podatkowy już od 2014 r. dysponował pełną wiedzą, że w ewidencji opodatkowanej nieruchomości nastąpiły zmiany i dysponował dowodami pozwalającymi na wszczęcie postępowania i zmianę wysokości zobowiązania za rok 2014, jak i ustalenie wysokości zobowiązania od zmienionej powierzchni nieruchomości za każdy kolejny rok. Z przyczyn jedynie sobie wiadomych nie uczynił tego niemal przez następne 7 lat. Zdaniem Sądu nie można też pominąć przyczyn wprowadzenia regulacji z art. 68 § 2 O.p. Sąd nie ma wątpliwości, że celem ustanowienia przepisu art. 68 § 2 O.p. było zapobieżenie (poprzez wydłużenie prawa wydania decyzji do 5 lat) przedawnieniu zobowiązań podatkowych, w takich sytuacjach, gdy wskutek nie wykonania przez podatników obowiązków informowania organów podatkowych o zaistniałych zmianach, mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego - organy te nie dysponują wiedzą i dowodami pozwalającymi na stosowną aktualizację wysokości zobowiązania. Powyższa sytuacja nie zaistniała w badanej sprawie: po pierwsze nie wykazano aby powstała sytuacja w jakikolwiek sposób stała na przeszkodzie wydaniu decyzji za kolejne lata podatkowe – organ bowiem dysponował pełną wiedzą na temat zaistniałych zmian, po drugie nie wykazano aby Skarżący zaniedbali swoich obowiązków – w zakresie obowiązku zgłoszenia zmian. W tym stanie sprawy, stwierdzając, że stwierdzone naruszenia miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku. W szczególności uzyska do akt sprawy dowód doręczenia Stronom zawiadomienia z dnia 22.09.2014 r. o zmianach w ewidencji. W brak dowodu powyższego doręczenia bądź innych dowodów jednoznacznie potwierdzających datę uzyskania przez Skarżących wiedzy o zmianach powierzchni gruntu ujawnionych w ewidencji, uzasadniających zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 O.p. organ postępowanie umorzy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżących solidarnie zwrot kosztów uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.