I SA/Sz 170/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60, ze zm.), art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz Uchwały Nr XXV/269/08 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 28 października 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] zł utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżoną decyzją Prezydent wydaną na skutek uchylenia poprzedniej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia określił B. K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] Organ przyjął w ślad za zapisami ewidencji gruntów, klasyfikację gruntów, budynków oraz przyjął oświadczenie podatnika, że nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza. Jednocześnie wykonując zalecenie organu odwoławczego przeprowadził oględziny, o których strona była powiadomiona i stosownie do oświadczenia strony stwierdził zły stan techniczny budynków. Od powyższej decyzji odwołanie złożył podatnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie na rzecz odwołującego się kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych Zarzucił, iż przedmiotowa decyzja Prezydenta [...] jest wadliwa i mimo wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego powiela błędy wcześniej wydanych w sprawie decyzji, tj. decyzji z dnia [...] roku oraz decyzji z dnia [...] Strona podniosła, że przedmiotowa nieruchomość to grunt gospodarstwa rolnego, służący wyłącznie działalności rolniczej, zaś budynki na nim posadowione to budynki gospodarcze (elewatory zbożowe), także służące wyłącznie działalności rolniczej. To zaś oznacza, że nieruchomości te z mocy przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są zwolnione od podatku od nieruchomości, a wydanie zaskarżonej decyzji było bezzasadne. Strona podkreśliła, iż fakt, że pokrycie dachowe budynku jest częściowo zniszczone i w obecnym stanie nie nadaje się do prowadzenia działalności, nie oznacza, że nie jest to budynek służący wyłącznie działalności rolniczej. Tylko taka działalność zdaniem strony była w tym budynku prowadzona i tylko na prowadzenie takiej działalności w istocie budynek ten się nadaje. Takie bowiem jest przeznaczenie i charakter przedmiotowego obiektu. O opodatkowaniu nieruchomości decyduje bowiem sposób zakwalifikowania określonej nieruchomości. Dlatego dla opodatkowania nie ma decydującego znaczenia fakt wykorzystywania nieruchomości. Oznacza to, że aby uznać daną budowlę za budynek służący wyłącznie działalności rolniczej, niekonieczne w tym budynku działalność taka musi być prowadzona. Z ostrożności procesowej, na wypadek nieprzyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość ma charakter rolniczy, strona podkreśliła, iż podstawą opodatkowania powinna być wartość budowli posadowionych na gruncie przy ul.[...] , a nie ich powierzchnia. Ewentualne bowiem przyjęcie, że nie są to grunt i budynki służące działalności rolniczej, prowadzić musi do wniosku, że są to grunt i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem, że są to budowle. Przedmiotowe elewatory natomiast z uwagi na ich stan techniczny (potwierdzony przeprowadzonymi oględzinami) mają zdaniem strony wartość ujemną. To zaś oznacza, że podatek od tych budowli powinien wynieść [...] zł (2% x [...] zł =[...] zł). Strona zarzuciła nadto, iż przedmiotowa decyzja nie spełnia wszystkich warunków formalnych, przewidzianych przez obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie bowiem z treścią przepisów art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, decyzja powinna zawierać między innymi powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Ustosunkowując się do odwołania Prezydent Miasta [...] wniósł o utrzymanie rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że trafnie w niniejszej sprawie organ I instancji przyjął klasyfikację opodatkowanych gruntów i budynków na podstawie wypisu z rejestru gruntów, prowadzonej przez Starostę[...] , który posiada charakter dokumentu urzędowego (zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Wskazując na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), organ podkreślił, że regułą jest, iż decydujące znaczenie przy opodatkowaniu nieruchomości mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że podatnik nie może korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ponieważ grunty położone przy ul. [...] nie są gruntami rolnymi, nie jest spełniony warunek określony ww. artykule. Dlatego też opodatkowane budynki położone przy ul. [...] [...] nie podlegają zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do zarzutu, iż podstawą opodatkowania powinna być wartość, a nie powierzchnia budowli (elewatorów) położonych przy ul. [...] organ odwoławczy wskazał zmienność poglądów samej strony co do charakteru obiektu będącego w jego posiadaniu a ponadto na wiążące dane z ewidencji gruntów stanowiące podstawę do wymiaru podatków i jakkolwiek niewiążącą, ale opinię sporządzonej na potrzeby określenia zobowiązania podatkowego na 2009 r. opinii inspektora budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego skoro w ewidencji obiekty te figurują jako budynki, to organ I instancji postąpił słusznie przyjmując za podstawę opodatkowania ich powierzchnię nie zaś wartość jak w przypadku budowli. Organ potwierdził też zasadność przyjęcia stawki podatku z uwagi na stan techniczny budynków. Co do zarzutów dotyczących nieprawidłowego zdaniem strony uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, wskazał po pierwsze, że nie miały wpływu na ostateczny wynik postępowania a ponadto na obowiązek organu odwoławczego do sanowania braków uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych i braki te uzupełniając. Organ nie znalazł też podstaw do zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie B. K. poprzez swojego pełnomocnika zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122, 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i 2, art. 188 a także art. 299 ustawy Ordynacja podatkowa i wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta[...] . Zdaniem skarżącego nie do zaakceptowania jest opierani rozstrzygnięć przez organy wyłącznie na zapisach w ewidencji, gdy zapisy w ewidencji nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi sprawy a przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wymagają ustalenia prawdy obiektywnej związanej z charakterem i przeznaczeniem gruntów i budynków a nie prawdy formalnej stwierdzonej w określonej dokumentacji. Zarzuca, że organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego – nie ustaliły faktycznego przeznaczenia gruntów i budynków, sposobu ich używania, możliwości wykorzystania i prowadzonej tam działalności, poprzestając na zapisach w ewidencji. Powołuje orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie stanowiska, że postępowanie wyjaśniające nakłada na organy podatkowe określone obowiązki i reguły. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organów podatkowych odpowiada prawu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że B. K. jest użytkownikiem wieczystym gruntu o numerze [...] (nr księgi wieczystej KW[...] ), położonej w[...] , której łączna powierzchnia wynosi [...] ha zabudowanych budynkami o łącznej pow. [...] m2. Według ewidencji gruntów i budynków działka ta figuruje jako działka o symbolu użytku Ba, budynki zaś stosownie do wyciągu z kartoteki budynków o funkcji budynku –produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Skarżący podnosi, iż klasyfikacja ta jest nieprawidłowa, gdyż grunt ten to grunt gospodarstwa rolnego, służący wyłącznie działalności rolniczej, budynki zaś posadowione na tym gruncie to budynki gospodarcze – elewatory zbożowe, służące wyłącznie działalności rolniczej a zatem w ocenie Skarżącego, prawidłowe jest jej stanowisko, że nieruchomości te z mocy przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są zwolnione z podatku. Zdaniem organu zapisy w ewidencji są dla organu wiążące. Istota sporu dotyczyła wysokości określonego przez organy podatkowe podatku od nieruchomości na 2009 r. Stosownie do art. 7ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości: (...) pkt 4) budynki gospodarcze lub ich części: (...) b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, (...). Wskazać należy w tym miejscu, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach, nakłada na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków. Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w omawianej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano, ani pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że organy podatkowe nie mają ani kompetencji, ani uprawnień do określenia rodzaju budynku (zob. L. Etel w: L. Etel, G. Dudar, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 197-198.). Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.), podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W doktrynie prawa podnosi się, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), który nie wyklucza przeprowadzenia przeciwdowodu podważającego jego zapisy na podstawie art. 194 § 3 tej ustawy (zob. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne, 2008 Nr 6, s. 24-26.). W rozpatrywanej sprawie przyjęty do opodatkowania, ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Rejestr Gruntów i Kartoteka Budynków stanowiące ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) w rozumieniu art. 21 ust. 1, w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, potwierdza, iż B. B. K. jest użytkownikiem wieczystym gruntu o pow. [...] m2 ([...] ha) – oznaczonego symbolem użytku Ba, zabudowanego o łącznej pow. [...] m2 budynkami położone przy ul. [...] w[...] . Skarżący nie wykazał w trybie art. 194 § 3 Ordynacja podatkowa, w ramach instytucji przeciwdowodu, wadliwości zapisów dotyczących jego nieruchomości. W tej sytuacji Sąd ocenia, że słusznie przyjęły organy podatkowe, że grunt nie jest gruntem rolnym a budynek nie jest budowlą. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Sąd nie podzielił również stanowiska prezentowanego przez skarżącego co do zwolnienia od opodatkowania budynków na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych albowiem jak zasadnie podniosły to organy podatkowe zwolnienie to dotyczy budynków gospodarczych położonych na gruntach rolnych. Jak wykazały to organy a poprawność czego zaakceptował Sąd w niniejszej sprawie grunty będące w użytkowaniu wieczystym skarżącego nie są gruntami rolnymi, co warunkuje zwolnienie z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów skarżącego a dotyczących ewentualnego opodatkowania budynków gospodarczych jako budowli a w konsekwencji ich opodatkowania według wartości a nie powierzchni, wskazać należy, mając na uwadze ewidencję i jej walor dokumentu urzędowego, o czym była mowa, że stanowisko organów podatkowych znajduje pełne oparcie w jej zapisach a zatem naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie sposób uwzględnić. Zauważyć należy, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji nawet funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (vide np.wyrok NSA 2009.06.30 sygn. akt II FSK 1410/07), tym bardziej co do jego rodzaju. Jeżeli obiekt nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) obiektu (budowla, budynek) do celów podatkowych, z takim przypadkiem jednak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia przez organy zasad postępowania dowodowego w tym art. 122, 180 § 1, art. 181, 187§ 1 i § 2, art. 188, 191, 299 ustawy Ordynacja podatkowa i uznając je za nieuzasadnione, podkreślić należy, że bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia są wyjaśnienia odnośnie faktycznego wykorzystywania spornych gruntów, budynków. Jak wskazano wyżej, podstawę wymiaru podatków stanowią zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowią podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości . Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych) i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, budynków mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości i klasyfikacji tak gruntu jak i budynku. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały, że powoływanie się przez skarżącego na to, że posiadany grunt i budynki w rzeczywistości są wykorzystywane w działalności rolniczej i elewatory zbożowe mają wyłącznie taką funkcję, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa nie wiąże bowiem zwolnienia z obowiązku w tym podatku z faktem wykorzystywania rolniczo. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. W tej sytuacji, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych obu instancji, iż do czasu ewentualnej zmiany sposobu zakwalifikowania posiadanych przez Skarżącego gruntów, budynków, organ podatkowy orzekając o wysokości przedmiotowego podatku zobowiązany był uwzględnić dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów i kartotece budynków, a mianowicie że Skarżący jest posiadaczem gruntów o klasyfikacji Ba i budynków produkcyjnych, usługowych, gospodarczych dla rolnictwa. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji treść tych danych nie została we właściwym trybie prawomocnie zakwestionowana, a zatem działania podjęte przez organy orzekające były prawidłowe, dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko zaskarżonej decyzji. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. (wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. Sygn. akt II FSK 372/07, LEX nr 490966). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić zatem, że w omówionym zakresie decyzje obu instancji nie naruszają prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane aktualne zapisy w ewidencji gruntów uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości. Stąd też, w ocenie Sądu, organy podatkowe słusznie przyjęły, że niezbędne dane dla dokonania ustaleń co do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wynikają wyłącznie z ewidencja gruntów i budynków, i w oparciu o dane z niej wynikające zastosował w odniesieniu do nieruchomości skarżącego odpowiednią stawkę podatku. Sąd analizując dane wynikające z wypisów z ewidencji gruntów i budynków w zestawieniu z przyjętymi przez organ danymi co do podstawy opodatkowania nie stwierdził sprzeczności, czy niezgodności. W ustalonym stanie faktycznym i przy zastosowaniu przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił skargę.