I SA/Sz 171/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi M. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza W., z dnia [...] Nr [...] ustalającą M.R., Z.R. oraz J.S. wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r. w łącznej kwocie [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. organ podatkowy I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 rok, dla M. i Z. małżonków R. i J.S. W dniu 26 czerwca 2009 r. od M. i Z. R. wpłynęła do organu podatkowego informacja w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2004- 2009 z zaznaczeniem, iż informacja składana jest po raz pierwszy. Podatek dotyczył nieruchomości położonej w obrębie miejscowości [...], nr działki [...] stanowiącej współwłasność M. i Z. małżonków R. i J.S. w udziale po 1/2 części. Grunty przedmiotowej nieruchomości zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i budynków oznaczone, są symbolem K - kopaliny. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż grunt działki nr [...] od momentu założenia rejestru gruntów po scaleniu gruntów w 1971 r., sklasyfikowany był jako użytki kopalniane. Przed przeprowadzeniem scalenia gruntów na obszarze kopalni występowały użytki rolne klas IV a, IV b, V i nieużytki. W rejestrze gruntów przed scaleniem widnieje jednak uwaga, iż jest to teren kopalni piasku. Tereny po kopalniach kruszywa naturalnego podlegają obowiązkowi rekultywacji. Do momentu uznania rekultywacji za zakończoną i sporządzeniu dokumentacji do wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, oznaczenie użytku nie może zostać zmienione. W związku z powyższym, Burmistrz W. wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] wskazując, iż decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany rolniczo. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik M. i Z. R., wniósł od powyższej decyzji odwołanie, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji organu pierwszej instancji, pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego oraz norm postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazało, iż zupełnie nietrafne są zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach i podatkach lokalnych (zw. dalej u.o.p.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Natomiast ust. 2 tegoż przepisu stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie organ podatkowy I instancji na podstawie wypisu z rejestru gruntów nr: [...] z dnia 14 września 2001 r., wypisu z rejestru gruntów nr : [...] z dnia 15 marca 2005 r., oraz wypisu z rejestru gruntów nr [...] z dnia 12 maja 2009 r. i [...] z 15 lipca 2009 r. ustalił, że grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w [...], na terenie działki nr [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K. Niewątpliwe nie została zatem w ocenie organu odwoławczego, spełniona przesłanka z art. 2 ust. 2 u.o.p.l., który wymaga aby grunty nie polegające opodatkowaniu były sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że regułą jest, iż decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonego przepisu wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Zgodnie, bowiem z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych gruntów, przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, dotyczące opisu gruntów, tj. położenie, granice, rodzaj użytków czy powierzchnia gruntów. Jak wskazał organ odwoławczy, teza ta jest powszechnie akceptowana w literaturze przedmiotu i orzecznictwie. Organ odwoławczy wskazał dalej, iż ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Do ich zadań związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek podmiotów uprawnionych (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Podatnik uprawniony jest, a także w pewnych sytuacjach zobowiązany do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem faktycznym. To zaś oznacza, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym ewidencję, tj. składając wniosek do odpowiedniego starosty. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji podatnik może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż odwołujący pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r. wystąpili do Starosty Powiatu K. z wnioskiem o zmianę z urzędu danych w ewidencji gruntów dla gruntów o powierzchni 5,62 ha, oznaczonych numerem ewidencyjnym [...] położonych w [...] oraz o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji gruntu. Do dnia dzisiejszego wnioski te nie zostały jeszcze ostatecznie rozpoznane. W związku z powyższym, mając na uwadze wcześniej przywołane przepisy, organ podatkowy przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości zobowiązany był do przyjęcia danych zawartych w ewidencji gruntów. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów, działka nr [...] o powierzchni 5,62 ha, położona w [...] należąca w udziale 1/2 do M. i Z. małż. R. oraz w udziale 1/2 do J.S. to użytek oznaczony symbolem "K". Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, symbolem "K" oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. W ocenie organu odwoławczego, ponieważ przedmiotowa działka nie należy ani do kategorii użytków rolnych, ani do kategorii gruntów leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych, nie jest też oznaczona jako nieużytek, jak również nie jest wykorzystywana do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać, iż grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawki jak dla gruntów pozostałych. W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy ustosunkowuje się do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu. Odnosząc się do zarzutu stron dotyczącego przyjęcia niezgodnej ze stanem faktycznym powierzchni działki nr [...], Kolegium zwróciło uwagę, iż zgłoszenie zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni działki nr [...], zostało przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz wpisane do ewidencji zasobu Powiatu K. w dniu 12 maja 2009 r. pod numerem [...]. Wobec powyższego wskazana okoliczność będzie miała znaczenie przy ustalaniu wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 rok i lata następne. Natomiast ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2005 rok organ podatkowy I instancji, był zobowiązany do przyjęcia danych zgodnych ze stanem faktycznym i prawnym jaki istniał w 2005 roku. Organ odwoławczy za nietrafne uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Nie zasługuje na uznanie, iż organ naruszył art. 122 i art. 207 § 2 oraz 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej nie rozpoznając sprawy co do jej istoty, poprzez jak wskazała strona, pominięcie toczących się postępowań z wniosku skarżących. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie wskazało, iż wiążące dla organu są aktualne dane dotyczące powierzchni jak i klasyfikacji gruntów figurujące w ewidencji gruntów. Oczekiwanie za każdym razem na ewentualny wynik postępowania prowadzonego przed Starostą w sprawach związanych z ewidencją gruntów, mogłoby skutecznie zatamować każde postępowanie podatkowe, tylko poprzez składanie przez strony kolejnych wniosków o dokonanie zmian w ewidencji, a w efekcie doprowadzić do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wypis z ewidencji gruntów nie stanowi w ocenie organu, naruszenia art. 122 O.p. ani art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 O.p. Wskazana kwestia zmian w ewidencji nie stanowiła zagadnienia wstępnego, albowiem do czasu wydania ewentualnej nowej decyzji, zagadnienie klasyfikacji i powierzchni opodatkowanej działki jest rozstrzygnięte. Tym samym nie naruszono również art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną, pełnomocnik skarżących wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 2 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o opłatach i podatkach lokalnych zw. dalej u.o.p.l - przez niewłaściwe zastosowanie, mimo że działka nr 83 o pow. 5,62 ha położona w [...], jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art.7 ust.1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniony z opodatkowania ; b) art.2 ust.1 pkt 2 u.o.p.l. poprzez jego niezastosowanie mimo, że grunty oznaczone działką nr [...] położoną w obrębie [...] gm. W., będące przedmiotem opodatkowania, należą faktycznie do kategorii gruntów zadrzewionych i zakrzewionych i użytków, i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej ; c) art.4 ust.1 pkt 1 u.o.p.l. przez przyjęcie, że dane ewidencyjne dotyczące powierzchni działki nr 83 wymienionej wyżej, były zgodne ze stanem faktycznym jaki istniał w 2005r. a więc, że powierzchnia przedmiotowej nieruchomości w 2005r. wynosiła 56.200 m2 , podczas gdy faktycznie obszar przedmiotowej działki wynosił w roku 2005 – 53 984m2; d) art. 7 ust. 1 pkt 10 u.o.p.l. poprzez jego niezastosowanie mimo, że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisu ; 2.oraz naruszenie norm postępowania : - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ II instancji, iż oparcie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów stanowiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, - art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - poprzez całkowite pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994r. sporządzonego dla obszaru [...], w którym działka nr [...] została oznaczona symbolem K i N, - art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - poprzez niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o stan prawny niezgodny z stanem faktycznym. W uzasadnieniu skargi, skarżący podtrzymali wszystkie zarzuty oraz ich argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Burmistrza W. z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia czy słusznie organy podatkowe przyjęły, że położona w [...] działka gruntu nr [...] o pow. 5,62 ha, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla gruntów pozostałych. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Natomiast ust. 2 tegoż przepisu stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, iż o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne( tj: Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy ustalił na podstawie wypisu z rejestru gruntów, że grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w [...]na terenie działki nr [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K. Słusznie zatem organ przyjął, iż nie została spełniona przesłanka z art. 2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który wymaga aby grunty nie podlegające opodatkowaniu były sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne, grunty zadrzewione, zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie mają zapisy wynikające z ewidencji ( por. wyrok III SA/Wa 3501/05 z dnia 28 marca 2006 r.) Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Teza ta jest powszechnie akceptowana w literaturze przedmiotu i orzecznictwie (por.: wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94,wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r. sygn. akt III SA/747/9). Zasadą jest również, że ewidencja gruntów i budynków powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się m.in. na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych (§ 46 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz.U. Nr 38, poz. 454). Jednakże danych tych nie może zmienić organ podatkowy, gdyż to podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym ewidencję, tj. składając wniosek do właściwego w sprawie starosty. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. akt III SA 911/94). Jak wynika z akt sprawy , skarżący pismem z dnia 8 sierpnia 2005 r. wystąpili do Starosty Powiatu K. z wnioskiem o zmianę z urzędu danych w ewidencji gruntów dla gruntów o powierzchni 5,62 ha, oznaczonych numerem ewidencyjnym 83 położonych w [...] oraz o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji gruntu. Do dnia dzisiejszego wnioski te jednak nie zostały ostatecznie rozpoznane. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów nr [...] z dnia 14 września 2001, wypisu z rejestru gruntów nr [...] z dnia 12 maja 2009 r. i [...] z 15 lipca 2009 r., wynika, że grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w [...], na terenie działki [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K"- grunty zabudowanei zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Skoro zatem działka nr działka gruntu nr [...] położona w [...], nie należy ani do kategorii użytków rolnych, ani do kategorii gruntów leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych, nie jest też oznaczona jako nieużytek, organ podatkowy drugiej instancji miał uzasadnione podstawy do uznania tej działki za przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawki jak dla gruntów pozostałych. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), skoro przepis ten przewidzianym tam zwolnieniem przedmiotowym obejmuje podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy) wyłącznie te grunty niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, które jako nieużytki, grunty zakrzewione lub zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, zostały w taki sposób sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 omawianej ustawy, nie odwołuje się wprost do klasyfikacji gruntów wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, jak czyni to przepis art. 2 ust. 2, jednakże samo odwołanie się do tej klasyfikacji przy określeniu rodzaju gruntów wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w pełni uzasadnionym czyni wniosek, iż w świetle obowiązujących w roku 2005 przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rozstrzygające znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości stanowiły te dane dotyczące rodzaju użytku gruntowego, które zawarte zostały w ewidencji gruntów i budynków. Za nietrafny należy uznać także zarzut naruszenia przez organy art.4 ust.1 pkt 1 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez przyjęcie niezgodnej ze stanem faktycznym powierzchni działki nr [...]. Zgłoszenie zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni wskazanej działki, do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz do ewidencji zasobu Powiatu K. nastąpiło w dniu 12 maja 2009 r. W związku z tym, słusznie organ przyjął iż wskazana okoliczność będzie miała znaczenie przy ustalaniu wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2009 i lata następne. Natomiast ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r., organ podatkowy był zobowiązany do przyjęcia danych zgodnych ze stanem faktycznym i prawnym w 2005 r. Działaniu organu, nie można również zarzucić naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 122 oraz 180 § 1 w związku z art. 194 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W toku postępowania podatkowego organ odwoławczy podjął bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgromadzono kompletny materiał dowodowy oraz zgodnie z wolą stron, dopuszczono jako dowód przedłożone przez nie dokumenty. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24 sierpnia 1994 r., w którym sporna działka gruntu oznaczona została symbolami "K" i "N". Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika bowiem, iż wskazywany w skardze dokument w postaci "wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994 r." ani nie został do akt administracyjnych złożony przez samych skarżących, ani też nie był przedmiotem ich wniosku dowodowego, co zarzut pominięcia tego dokumentu, jako dowodu nieznanego organowi, czyni całkowicie nieuprawnionym. Odnośnie zarzutu skarżących w kwestii niezastosowania przez organ odwoławczy instytucji zawieszenia postępowania podatkowego do czasu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków wskazać należy, że wystąpienie przez właścicieli gruntu do właściwego organu z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów samo przez się nie daje podstaw organowi podatkowemu do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to bowiem dokonuje się w oparciu o aktualny stan faktyczny dotyczący klasyfikacji wskazanej w obowiązującej ewidencji, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego wniosku przez właściwy organ nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego od którego zależy rozpatrzenie sprawy podatkowej i wydanie decyzji sprawę tę rozstrzygającej. Wymiar podatku od nieruchomości dokonywany jest na podstawie zebranych w postępowaniu podatkowym dowodów dokumentujących aktualny stan prawny nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania, a takie – w rozpatrywanej sprawie zostały zebrane. Rozpatrzenie przez Starostę K. wniosku skarżących o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie stanowiło zatem okoliczności skutkującej obowiązkiem zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast ewentualne rozstrzygnięcie zmieniające kwalifikację gruntów wstecz będzie mogło w przyszłości stanowić podstawę wzruszenia decyzji organu podatkowego w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie znajdując, w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem prawa materialnego względnie uchybia ona przepisom postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.