I SA/Sz 172/11

Dnia 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu III i IV raty za 2005 r. oraz I, II, III i IV raty za 2006 r. podatku od nieruchomości wraz z odsetkami p o s t a n a w i a przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego A. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług. Skarżąca R. K., pismem z dnia 5 stycznia 2011 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2010 r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu III i IV raty za 2005 r. i I, II, III i IV raty za 2006 r. podatku od nieruchomości wraz z odsetkami, zwracając się jednocześnie na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r. o sygn. akt I SA/Sz 172/11, przyznał Skarżącej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 2 czerwca 2011 r. do Sądu wpłynęło pismo z Okręgowej Izby Radców Prawnych zwierające informację o wyznaczeniu radcy prawnego A. J. pełnomocnikiem z urzędu – R. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. o sygn. akt I SA/Sz 172/11, oddalił skargę R. K. oraz przyznał radcy prawnemu A. J. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę 240 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Pismem z dnia 24 października 2011 r. pełnomocnik Skarżącej złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku. Następnie, pismem z dnia 12 listopada 2011 r., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołanym sporządzoną i wniesioną skargą kasacyjną, oświadczając jednocześnie, że koszty nie zostały zapłacone zarówno w całości, jak i w części. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia z dnia 11 sierpnia 2011 r., wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt II FSK 2841/11, orzekł o oddaleniu tej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1242/13, niepubl.). Stosownie zaś do art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., o przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków, Sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) - dalej zwane "rozporządzeniem", koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240 zł. Natomiast, jak stanowi § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto, stosownie do § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie, ustanowiony z urzędu pełnomocnik udzielił Skarżącej pomocy prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzając i wnosząc skargę kasacyjną. Występując zaś z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnik zaznaczył, że koszty pomocy prawnej w tym zakresie nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia, obliczonego według stawek określonych w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych powyżej przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.