I SA/Sz 18/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 7 czerwca 2016 r. [...] (zw. dalej: Wnioskodawczynią, Spółką bądź Skarżącą), złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku rozliczenia podatku na podstawie proporcji, o której mowa w 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.)- dalej: "u.p.t.u." We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni jest komunalną spółką prawa handlowego. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka jest właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty sportowe: pływalnia, lodowisko sezonowe, korty oraz hala sportowa wraz z kompleksem sportowo-rekreacyjnym z miejscami noclegowymi (hotel). Ponadto Spółka na podstawie umowy użyczenia z dnia [...] r., aneksu z dnia [...] r. oraz aneksu z dnia [...] r., zawartej z [...] przyjęła do bezpłatnego używania nieruchomości: 1) [...].; 2) [...]. Na Spółce ciąży obowiązek pokrywania bieżących kosztów utrzymania obiektów i ich eksploatacji. Spółka na swoich obiektach prowadzi szeroki zakres usług rekreacyjno-sportowych, w tym zajęcia fitness, zajęcia na basenie, zajęcia na siłowni, wynajem kortów tenisowych, a także usługi w zakresie zdrowia i urody, tj. sauna i solarium. Zadaniem podstawowym Spółki jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usług rekreacyjno-sportowych, co należy uznać jako rodzaj prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Usługi te wykonywane są w sposób ciągły, w celach zarobkowych, gdzie źródłem przychodu są przychody wygenerowane w związku ze świadczeniem usług oraz dotacja otrzymywana od [...]. Spółka wykorzystuje w całości wszystkie obiekty do działalności podlegającej opodatkowaniu, a polegającej na wynajmie i świadczeniu usług rekreacyjno- sportowych oraz usług związanych z wypoczynkiem dzieci i młodzieży w okresach ferii szkolnych i wakacji. Spółka wykonuje działalność gospodarczą, o której mowa w u.p.t.u., świadcząc usługi związane ze sportem i rekreacją. W ramach swojej działalności osiąga m.in.: następujące przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług : 1) sprzedaż biletów wstępu na obiekty sportowe, 2) wynajem i dzierżawa powierzchni, 3) organizacja wypoczynku dzieci i młodzieży. Osiąga również przychody niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. dotację przedmiotową, która nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez nią usług. Spółka udostępnia również swoje obiekty [...], celem realizacji zajęć szkolnych oraz klubom sportowym (nieodpłatnie). Samo udostępnianie obiektów przekłada się na promocję działalności gospodarczej Spółki prowadzonej na wszystkich obiektach sportowych, w zakresie biletów wstępu czy wynajmu i tym samym, wpływa na czynności opodatkowane. Przykładowo uczeń korzystający nieodpłatnie z zajęć na basenie zaznajamia się z dostępną infrastrukturą Spółki i zostaje zachęcony do skorzystania z usług znajdujących się w jej ofercie, np. odpłatnego wstępu na siłownię. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawczyni zadała następujące pytanie: Czy w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego, Spółka powinna stosować "prewspółczynnik" uregulowany przepisami art. 86 ust. 2a-2g u.p.t.u., do obliczania wysokości obniżającego podatek należny podatku naliczonego VAT, związanego z wydatkami na utrzymaniem obiektów sportowych oraz ich modernizacją? Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 a u.p.t.u., w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Stosownie do treści art. 86 ust. 2b u.p.t.u., sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli: 1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie, przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz 2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe. Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.t.u. Mieszczą się tutaj również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże niegenerujące opodatkowania podatkiem VAT. Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 u.p.t.u., a także cele prywatne, które z założenia nie mają nic wspólnego z działalnością gospodarczą podatnika. W celach działalności gospodarczej mieścić się będą również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej ("towarzyszące" tej działalności), niezależnie od tego czy ostatecznie bezpośrednio generują opodatkowanie VAT, takie jak udostępnienie obiektów [...] i klubom sportowym. Zdaniem Wnioskodawczyni, w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego, nie będzie na niej ciążył obowiązek stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Argumentując swoje stanowisko w sprawie, Wnioskodawczyni wskazała, iż podstawową przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a u.p.t.u., jest wykonywanie przez podatnika czynności "innych niż działalność gospodarcza" (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 u.p.t.u.). Wskazane okoliczności sprawy prowadzą do jednoznacznego wniosku, że m.in.: wynajem powierzchni, jak i sprzedaż biletów wstępu to czynności, które mieszczą się w definicji działalności gospodarczej o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Wnioskodawczyni w zakresie wykonywania przedmiotowych czynności, działa w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. W związku z faktem, że przychody ze sprzedaży, o której mowa powyżej, nie w pełni pokrywają koszty prowadzonej przez Spółkę działalności, w celu wyrównania poniesionej na tej działalności straty, Wnioskodawczyni otrzymuje od [...] dotację. W ocenie Wnioskodawczyni, fakt, że z tytułu wykonywania czynności w powyższym zakresie, uzyskiwane są również przychody niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie oznacza, iż określone czynności nie są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawczyni, wykonując czynności z zakresu szerzenia i rozwoju kultury fizycznej, prowadzi ona działalność gospodarczą, a tym samym działa w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Otrzymywanie od [...] dotacji, która służy pokryciu kosztów funkcjonowania obiektu, która wyrównuje wygenerowaną stratę na działalności operacyjnej oraz zawiera minimalny zysk, nie oznacza, że na Spółce ciąży obowiązek ustalenia i stosowania wskaźnika, tzw. "pre-proporcji", o którym mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów, w dniu [...] r. wydał interpretacją indywidualną Nr [...] w której stwierdził, iż stanowisko Strony, w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Argumentując swoje stanowisko, organ interpretacyjny powołał treść przepisów art. 86 ust.1, art. 86 ust. 2a, art. 86 ust. 2 c, art. 86 ust. 2f u.p.t.u. Wskazał, że art. 86 ust.2 a ww. ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 u.p.t.u.), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.t.u. Mieszczą się tutaj również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże niegenerujące opodatkowania podatkiem. Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 u.p.t.u. (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatna działalność statutowa), a także cele prywatne, które z założenia nie mają nic wspólnego z działalnością gospodarczą podatnika. Następnie organ interpretacyjny powołał treść art. 15 u.p.t.u. wskazując, że płaszczyzna działalności podmiotów będących podatnikami podatku od towarów i usług, o czym świadczy zdanie drugie art. 15 ust. 2 u.p.t.u., opierać się musi na działalności podejmowanej w szczególności w sposób ciągły w celach zarobkowych, w ramach prowadzonego przez nich profesjonalnego obrotu gospodarczego. Organ wskazał, że w pewnych, ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u., podlega opodatkowaniu. Z art. 8 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, muszą być spełnione określone warunki: - w przypadku użycia towarów stanowiących część przedsiębiorstwa - użycie ich do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika oraz istnienie prawa podatnika do odliczenia - w całości lub w części - podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów (warunki te muszą być spełnione łącznie), - w przypadku świadczenia usług - świadczenie ich do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Zatem dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na podstawie cytowanego art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u., istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują. Wypełnienie warunku określonego w art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u., jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ interpretacyjny stwierdził zatem, że opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi, które nie mają związku z prowadzoną działalnością. Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku wykonywania przez komunalną spółkę prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą również czynności nieodpłatnych, punktem wyjścia powinna być ocena czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku stwierdzenia (decyduje o tym specyfika działalności Spółki), że czynności nieodpłatne stanowią odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot jej działalności (np. spółka komunalna – [...] udostępnia nieodpłatnie obiekty na rzecz gminy i klubów sportowych oraz prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług polegającą na sprzedaży biletów wstępu na obiekty sportowe, wynajmie i dzierżawie powierzchni obiektów oraz organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży) wówczas, w celu odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności gospodarczej, Spółka będzie musiała stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. Zdaniem organu interpretacyjnego, ocena w konkretnym przypadku czy dane nieodpłatne przedsięwzięcia realizowane przez Spółkę będą skutkować stosowaniem przez nią zasad określonych w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u., wymaga każdorazowo zbadania okoliczności faktycznych występujących w indywidualnej sprawie pod kątem spełnienia ww. przesłanek. W przypadku spółki prawa handlowego, która podejmuje nieodpłatne przedsięwzięcia w celach promocyjnych, a ich efektem ma być poszerzenie grona odbiorców usług, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez nią, np. wstępu na siłownię mogłoby spełniać przesłankę do uznania ich za związane z działalnością gospodarczą, jednakże ocena każdego przypadku wymaga analizy w oparciu o przesłanki obiektywne występujące w konkretnej sprawie. Organ interpretacyjny podkreślił, że z uregulowań u.p.t.u. wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Jak wskazał organ interpretacyjny, powyższe jest zgodne z utrwalonym już orzecznictwem TSUE dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego. W ocenie organu interpretacyjnego, analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że Spółka zobowiązana jest do rozliczenia podatku naliczonego na zasadach zawartych w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. Organ zauważył, że Spółka prowadzi odpłatną działalność gospodarczą związaną z wynajmem/dzierżawą oraz sprzedażą biletów wstępu, jak również działania nieodpłatne polegające na udostępnieniu obiektów sportowych w celu realizacji zajęć szkolnych i klubom sportowym. Skoro zatem Spółka wykonuje zadania własne [...] w zakresie kultury fizycznej i sportu, do realizacji których została powołana przez [...], to nie można podzielić stanowiska, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych jest organizowane w celach promocyjnych. W ocenie organu interpretacyjnego, w złożonym wniosku Wnioskodawczyni nie wykazała oczywistego i bezpośredniego powiązania ww. nieodpłatnego udostępniania obiektów z zawarciem transakcji opodatkowanych, które uprawniałyby do odliczenia podatku. W konsekwencji, działań tych nie można uznać za wykonywane w ramach działalności gospodarczej. W omawianych okolicznościach, w ocenie organu - nie występuje związek przyczynowo- skutkowy, który nawet w pośredni sposób decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej Wnioskodawczyni. Wobec powyższego, Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego na zasadach zawartych w art. 86 ust. 2a-2h. Pismem z dnia 15 września 2016 r. Spółka wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów do usunięcia naruszenia prawa, lecz organ nie znalazł podstaw do zmiany udzielonej indywidualnej interpretacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i uznanie jej stanowiska, zaprezentowanego we wniosku o za prawidłowe oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: 1. art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż kwoty podatku VAT wynikające z otrzymanych faktur dokumentujących nabycie towarów i usług, nie stanowią dla Spółki kwot podatku naliczonego, 2. art. 86 ust. 2a u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten znajdzie zastosowanie w indywidualnym przypadku Skarżącej, 3. art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię, w wyniku której organ interpretujący uznał, iż Skarżąca nie prowadzi (częściowo) działalności gospodarczej i tym samym nie działa jako podatnik VAT, 4. art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej "O.p.", poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka, przedstawiła szeroką argumentację do podniesionych w skardze zarzutów. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację, Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona i jako taka skutkuje uchyleniem zaskarżonej interpretacji. Spór w niniejszej sprawie dotyczy uznania usług świadczonych przez Spółkę, polegających na nieodpłatnym udostępnianiu swoich obiektów [...], celem realizacji zajęć szkolnych oraz klubom sportowym, za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i konieczności zastosowania w przepisu art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Minister Finansów stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nieodpłatne udostępnianie przez Spółkę swoich obiektów [...], celem realizacji zajęć szkolnych oraz nieodpłatne udostępnianie ich klubom sportowym, stanowi działalność inną niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., zatem w odniesieniu do zakupów towarów i usług niezwiązanych z działalnością gospodarczą Spółka jest zobowiązana do obliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Zdaniem organu interpretacyjnego, ocena w konkretnym przypadku czy dane nieodpłatne przedsięwzięcia realizowane przez Spółkę będą skutkować stosowaniem przez nią zasad określonych w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u., wymaga każdorazowo zbadania okoliczności faktycznych występujących w indywidualnej sprawie pod kątem spełnienia ww. przesłanek. Organ przyznał, że w przypadku spółki prawa handlowego, która podejmuje nieodpłatne przedsięwzięcia w celach promocyjnych, a ich efektem ma być poszerzenie grona odbiorców usług, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez nią, np. wstępu na siłownię, mogłyby one spełniać przesłankę do uznania ich za związane z działalnością gospodarczą, jednakże ocena każdego przypadku wymaga analizy w oparciu o przesłanki obiektywne występujące w konkretnej sprawie. Jednak w badanej sprawie uznał, że skoro Spółka wykonuje zadania własne [...] w zakresie kultury fizycznej i sportu, do realizacji których została powołana przez [...], to nie można podzielić stanowiska, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych jest organizowane w celach promocyjnych. Według Skarżącej natomiast, nieodpłatne udostępnianie przez Spółkę swoich obiektów [...], celem realizacji zajęć szkolnych oraz nieodpłatne udostępnianie ich klubom sportowym przekłada się na promocję działalności gospodarczej Spółki, a zatem wykonywane są one w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zatem w związku ze świadczeniem tych usług nie znajdzie zastosowania przepis art. 86 ust. 2a u.p.t.u. W ocenie Sądu, rację w niniejszym sporze należy przyznać Skarżącej. Sporny przepis art. 86 ust. 2a u.p.t.u. stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Powyższy przepis ma zastosowanie w przypadku, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, w sytuacji gdy nie jest możliwe przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działalnością gospodarczą jest wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przypomnieć należy, że organ podatkowy udzielając pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego związany jest stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku i nie jest uprawniony do weryfikacji tego stanu faktycznego, jak również do dokonywania własnych ustaleń. Obowiązkiem organu podatkowego jest wyłącznie ocena prawna stanowiska wnioskodawcy na gruncie bezspornego stanu faktycznego, którego organ nie może modyfikować. Warto tu przywołać wyrok NSA z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2498/14 (publ. w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie uznano, iż organ w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez wnioskującego. Podobny pogląd NSA wyrażał wielokrotnie, m.in. też w wyroku z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1239/14 (dostępny również w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie okolicznościami wskazanymi przez wnioskodawcę dotyczy również Sądu dokonującego kontroli zgodności z prawem udzielonej interpretacji. W ocenie Sądu, z opisu zaistniałego stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji, wynika, że usługi nieodpłatne w zakresie udostępniania przez Spółkę swoich obiektów [...], celem realizacji zajęć szkolnych oraz udostępniania ich klubom sportowym świadczone były w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Skarżąca jednoznacznie wskazała, że powyższe nieodpłatne udostępnianie przez Spółkę swoich obiektów [...], celem realizacji zajęć szkolnych oraz udostępnianie ich klubom sportowym samo przekłada się na promocję działalności gospodarczej Spółki, prowadzonej na wszystkich obiektach sportowych w zakresie biletów wstępu czy wynajmu i tym samym wpływa na czynności opodatkowane. Tymczasem, organ uznał, że Spółka wykonuje zadania własne Gminy w zakresie kultury fizycznej i sportu, do realizacji których została powołana przez [...] i nie można podzielić stanowiska, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych jest organizowane w celach promocyjnych w celu zwiększenia sprzedaży opodatkowanej. Należy podkreślić, że przedmiotowe postępowanie dotyczy interpretacji przepisów w zakreślonym stanie faktycznym i nie zastępuje postępowania "wymiarowego" w zakresie podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie wiążące organ są sformułowania zawarte w opisie stanu faktycznego, znajdującym się we wniosku o udzielenie interpretacji, że zadaniem podstawowym Spółki jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usług rekreacyjno-sportowych, co należy uznać jako rodzaj prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych przekłada się na promocję działalności gospodarczej Wnioskodawcy i tym samym wpływa na czynności opodatkowane – co jak przyznał sam organ – co do zasady ma związek z działalnością gospodarczą. Organ bowiem na stronie 7 zaskarżonej interpretacji wyjaśnił bowiem, że podejmowanie przez spółkę prawa handlowego nieodpłatnych przedsięwzięć w celach promocyjnych, których efektem ma być poszerzenie grona odbiorców usług, którzy skorzystają ostatecznej z odpłatnej usługi świadczonej przez nią np. wstępu na siłownie mogłoby spełnić przesłanki do uznania ich za związane z działalnością gospodarczą. Organ zastrzegł przy tym, że ocena każdego przypadku wymaga analizy w oparciu o przesłanki obiektywne występujące w konkretnej sprawie, która to jednak analiza zdaniem Sądu w niniejszej sprawie - dotyczącej interpretacji - powinna dotyczyć wyłącznie przesłanek podanych w opisie stanu faktycznego zawartego we wniosku, te zaś jednoznacznie wskazywały, iż nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych przekłada się na promocję działalności gospodarczej Wnioskodawcy i tym samym wpływa na czynności opodatkowane Powyższe nie pozbawia organu możliwości dokonania odmiennej oceny w ewentualnym postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług. Moc ochronna interpretacji dotyczy bowiem okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę i to on ponosi ryzyko, czy organ prowadzący postępowanie podatkowe podzieli ocenę wnioskodawcy, że świadczone przez niego usługi nieodpłatne przekładały się na promocje działalności gospodarczej Spółki i miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Udzielając interpretacji Minister Finansów był jednak związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Bezpodstawnie zatem uznał, że działalność Spółki polegająca na nieodpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych nie jest podejmowana w celu promocji i tym samym nie wpływa na czynności opodatkowane oraz w sprawie nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który choćby w sposób pośredni decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej Spółki i w związku z tym działalność powyższa nie jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Z powyższych względów wydając zaskarżoną interpretację organ interpretacyjny przede wszystkim naruszył art. 14 b § 1 O.p., poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ale także dokonał błędnej wykładni art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz art. 86 ust. 2a u.p.t.u. uznając, że będzie miał on zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawczynię, a także art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Analogiczne poglądy były już wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 1027/16, dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak sentencji. Na zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie [...] zł składają się: uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł, uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł (na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz. U. z 2011r. nr 31 poz. 153). Wobec tego, w dalszym postępowaniu organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.