I SA/Sz 188/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi E.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 7 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2009 r. p o s t a n a w i a: sprostować oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2016 r. na stronie 2 w wersie czwartym liczonym od góry w ten sposób, że w zakresie oznaczenia zaskarżonej decyzji w miejsce: "za okresy od stycznia do grudnia 2009 r.", wpisać: "za okresy od lutego do grudnia 2009 r.". Zgodnie z art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku (postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Wobec tego, że przedmiotem skargi E.T. była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2015 r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2009 r., należało sprostować uzasadnienie postanowienia w oznaczeniu przedmiotu zaskarżenia, zawartym na stronie 2 w wersie czwartym liczonym od góry, z błędnego na zgodne z zapisem wynikającym z zaskarżonej decyzji. Z tej też przyczyny Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.