I SA/Sz 191/12

Dnia 9 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Zakład Ubezpieczeń Społecznych Odział w S. decyzją z dnia [...] Nr [...],po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] odmawiającą skarżącej I.M. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i FGŚP w łącznej kwocie [...] zł. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższą decyzję, która zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie złożenia skargi do sądu, I.M. odebrała w dniu 28 grudnia 2011 r. W dniu 2 marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła, złożona w dniu 6 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do organu, skarga I.M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] , zawierająca jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej wniesienie po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednakże we wniosku takim strona winna uprawdopodobnić, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy, dopełnić czynności, której uchybiła oraz wniosek ten złożyć w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być na przykład nagła choroba lub błędne pouczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn.akt I OZ 246/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 479292). Strona, która wnosi o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej obowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie, gdy strona (lub jej pełnomocnik) uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Ustawodawca nie wymaga od osoby wnioskującej o przywrócenie terminu udowodnienia braku winy, a jedynie jego uprawdopodobnienia. Wnosząc o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia skargi skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do jego złożenia, jednocześnie dopełnia czynności, której uchybiła. Jednakże, zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca wyjaśniła bowiem, że minął termin do wniesienia skargi, ponieważ skargę miał wysłać syn, ale zapomniał. Wobec takiego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu należało uznać, że skarżąca ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W interesie bowiem strony pozostawało wystąpienie ze skargą do sądu. Skoro w złożeniu skargi zdecydowała się na wyręczenie inną osobą, tutaj synem, który nie wywiązał się z powierzonego mu zadania, to w konsekwencji obciąża skarżącą, która de facto ponosi winę za wybór osoby upoważnionej do wysłania ważnej dla strony korespondencji. Dokonując bowiem takiego wyboru, strona należycie dbająca o swoje interesy, powinna była skontrolować, czy osoba, której powierzyła wysłanie skargi, wywiązała się z powierzonego jej zadania. Z wniosku nie wynika jednak by skarżąca w ogóle interesowała się, czy syn wysłał skargę. Podkreślić należy, że przerzucenie na osobę trzecią określonej powinności nie powoduje automatycznego przeniesienia na tę osobę odpowiedzialności za wywiązanie się z powierzonego zadania. Podmiotem odpowiedzialnym pozostaje osoba powierzająca określone zadanie. To na stronie ciąży obowiązek starannego działania. Skutki zaniedbań osoby trzeciej, którą posłużyła się skarżąca, stanowią zatem zaniedbania samej skarżącej jako strony postępowi. W przedmiotowej sytuacji w odniesieniu do zachowania strony skarżącej można mówić o swoistej niefrasobliwości skarżącej, która od dnia przekazania skargi synowi nie podjęła żadnej aktywności, żadnych działań mających na celu sprawdzenie, czy syn wywiązał się i wysłał skargę, a takiego właśnie zachowania należy oczekiwać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Z tych względów, działając na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.