I SA/Sz 193/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. ustalającą T. B. zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2011 r. płatnych w formie łącznego zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia decyzji oraz z akt sprawy wynika co następuje. Postanowieniem z dnia [...] r. (doręczonym w dniu 16 września 2015 r.) Wójt Gminy D. wszczął wobec T.B. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na rok 2011. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że T. B. był w 2011 roku właścicielem działek gruntu: nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...]ha w B., działek gruntu nr [...] o pow. [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha zabudowanej budynkami mieszkalnymi o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynkami transportu i łączności oraz budynkiem gospodarczym o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 w D. przy ul. [...]. Jednocześnie organ pouczył stronę o uregulowanym w przepisie art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej zwanej: "u.p.o.l.") obowiązku składania właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych i gruntach oraz o terminie składania tych informacji (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Decyzją z dnia [...] r., Wójt Gminy D. ustalił zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku rolnego, nieruchomości i leśnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok w łącznej wysokości [...] zł w odniesieniu do nieruchomości w miejscowości: B., D. ul. [...]. Organ wyjaśnił, że ustalenia wysokości zobowiązania dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę P. oraz wypisu z księgi wieczystej. Organ przedstawił wyliczenie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości, opisując poszczególne przedmioty opodatkowania stanowiące własność T.B. w 2011 roku jak w postanowieniu o wszczęciu postępowania. Organ wskazał na zgromadzony materiał dowodowy potwierdzający, że nieruchomości w D. przy ul. [...] są użytkowane (w 1998 r. zawarta umowa o zaopatrzeniu w wodę na czas nieokreślony, w 1999 r. zawarta umowa o świadczenie usług w zakresie usuwania odpadów komunalnych). W odwołaniu od decyzji doradca podatkowy M. C., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucił naruszenie: - art. 210 §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "O.p.", poprzez niewskazanie osoby podatnika, któremu ustalono podatek, - art. 210 §1 pkt 5 w zw. z art. 121 §1 i 2 O.p. wskutek niezawarcia prawidłowego rozstrzygnięcia, gdyż z treści zaprezentowanego rozstrzygnięcia nie wynika jaki podatek (rolny, leśny czy też łączny) w kwocie [...] zł został ustalony przez organ podatkowy, - art. 210 §1 pkt 4 O.p. poprzez powołanie nieprawidłowej podstawy prawnej, - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy opisane w decyzji "budynki transportu i łączności oraz budynek gospodarczy" znajdują się w obrysie budynku mieszkalnego i jako taki winne zostać opodatkowane. W uzasadnieniu zarzucił, że organ podatkowy nie wskazał komu, za co, ani jaki podatek faktycznie ustala. Decyzja jest w sprawie podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego płatnych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r., a w treści uzasadnienia decyzji organ wskazał jedynie podatek rolny i podatek od nieruchomości. W ocenie pełnomocnika niezrozumiałe jest powoływanie się przez organ podatkowy na ustawę o podatku leśnym. Nadto, w ocenie odwołującego, organ podatkowy błędnie zastosował różne stawki podatku do budynków znajdujących się w obrębie działek gruntu pomimo faktu, że budynki te znajdują się w jednej bryle z budynkiem mieszkalnym. Zdaniem strony, powołane w uzasadnieniu decyzji fakty (zaopatrzenie w wodę, gaz i energię elektryczną) nie przesądzają o tym, czy budynek mieszkalny jest faktycznie użytkowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ ten wyjaśnił, że z akt sprawy (ewidencja budynków i gruntów) wynika, że nieruchomość położona w gminie D. składa się z działek o nr : - [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako RIVb i B-RIVb (grunty orne), - [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny klasy B-RIVb ( grunty orne), - [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny klasy RIVa, RIVb, RV (grunty orne), - [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny klasy RIVa, i RIVb (grunty orne), - [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny klasy RIVb i RV (grunty orne ) oraz Lz-ŁV, ( grunty zadrzewione i zakrzewione ) LsV (lasy) i N (nieużytki). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z ww. ewidencji gruntów i budynków wynika ponadto, że na działce nr [...] znajdują się zabudowania sklasyfikowane jako budynki mieszkalne, budynki: transportu i łączności oraz budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Organ ten uznał za bezzasadne zarzuty pełnomocnika. Przywołał dalej treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 193, z 2010 r., poz. 1287 ze zm., zwanej dalej: "p.g.i k."), zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę dokonywania wymiaru podatków i wyjaśnił, że przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966; wyrok NSA z 3 marca 2005 r., FSK 912/04, LEX nr 164493; por. wyrok WSA w Gdańsku z 22 marca 2007 r., II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273). Dodał, że według utrwalonego poglądu wyrażanego w orzecznictwie sądowym ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, na którego podstawie należy dokonywać odpowiedniego wymiaru podatkowego - w podatku od nieruchomości. Aktualne dane z ewidencji mają przy tym charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego w postępowaniu podatkowym nie ma on uprawnień do dokonywania własnych ustaleń faktycznych co do istnienia, wielkości czy klasyfikacji nieruchomości ujawnionych w ewidencji. Wszelkie zmiany w tym zakresie winny być zatem dokonywane wyłącznie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy właściwe w kwestii prowadzenia ewidencji gruntów i budynków (zob. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 17 listopada 2010 r., I SA/GL 700/10, lex nr 653594; wyrok WSA w Krakowie z 27 stycznia 2010 r., I SA/Kr. 955/09, lex nr 554026; wyrok NSA z 13 stycznia 2010 r., II FSK 1243/08, lex nr 558871). Organ wyjaśnił dalej, że dane zawarte w tej ewidencji mają zatem status dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p., co oznacza, że stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Stwierdził, że z wypisów z ewidencji gruntów i budynków wynika, że podatnik jest właścicielem gruntów ornych opodatkowanych podatkiem rolnym, nieruchomości opodatkowanych podatkiem od nieruchomości oraz lasów i gruntów zadrzewionych i zakrzewionych oraz nieużytków. Odnośnie zarzutu dotyczącego opodatkowania podatnika w formie łącznego zobowiązania pieniężnego oraz powołania w podstawie prawnej rozstrzygnięcia ustawy o podatku leśnym organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Z powyższego wynika, że łączne zobowiązanie pieniężne opłacają podatnicy podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości albo podatek leśny lub oba te podatki. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że świetle art. 12 ust. 1. pkt 1 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od podatku rolnego m.in. użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Analizując powyższe przepisy oraz stan faktyczny wskazał, że w rozpatrywanej sprawie co prawda powstaje obowiązek podatkowy w podatku rolnym, ponieważ posiadane przez Skarżącego działki rolne sklasyfikowane zostały jako grunty rolne klasy V i VI, lecz biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i przewidziane w nim zwolnienie nie dochodzi do powstania zobowiązania podatkowego w podatku rolnym. Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku podatku leśnego. Bezsporne jest bowiem, że T. B. jest właścicielem gruntów sklasyfikowanych jako lasy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie lasu zostało w sposób bardzo precyzyjny określone w ust. 2 komentowanego przepisu. Lasem są grunty sklasyfikowane jako "Ls" w ewidencji gruntów i budynków. Zasadnicze znaczenie przy klasyfikowaniu danego gruntu na potrzeby opodatkowania mają więc dane zawarte w tej ewidencji. Grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: - lasy oznaczone symbolem - "Ls", - grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - "Lz" lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. "Lz-R", "Lz-Ł", "Lz-Ps". Opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają jedynie lasy oznaczone symbolem - "Ls". Nie są przedmiotem podatku "Lz-y", nawet znajdujące się na gruntach leśnych ("Lz-Ls"). W ocenie organu, w podstawie prawnej decyzji konieczne było wskazanie ustawy o podatku leśnym. Organ odwoławczy uznał też za bezzasadny zarzut naruszenia art. 210 O.p. i wskazał, że w jego ocenie w zaskarżonej decyzji organ podatkowy I instancji właściwie oznaczył stronę postępowania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, T. B. reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę na brak podstaw do zastosowania art. 233 §1 pkt 1 O.p. Zauważył, że pomimo tego, że strona ustanowiła pełnomocnika w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. skierowało swoją decyzję do podatnika, czym naruszony został przepis art. 145 §2 O.p. Powyższe, w zestawieniu z brakiem prawidłowego pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, stanowi naruszenie art. 210 § 2 O.p. oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wskutek omyłki pracownika Kolegium, decyzja wskazująca jako jednego z jej adresatów pełnomocnika T.B. wysłana została na adres strony i przyznało, że powyższe stanowi naruszenie prawa. Organ ten zwrócił jednocześnie uwagę, że w dniu 22 lutego 2016 r. odpis decyzji został wysłany do pełnomocnika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. jest prawidłowe. Na wstępie rozważań zauważyć należy, że istotą sporu do jakiego doszło między podatnikiem a organami podatkowymi nie jest ustalony w sprawie stan faktyczny. W toku postępowania strona nie kwestionowała, że pozostawała w 2011 roku właścicielem działek gruntu: nr[...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha w B., działek gruntu nr [...]o pow. [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha zabudowanej budynkami mieszkalnymi o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynkami transportu i łączności oraz budynkiem gospodarczym o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 w D. przy ul. [...]. Skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l. poprzez zastosowanie stawki podatku przewidzianej dla budynków "pozostałych" do budynków transportu i łączności oraz budynku gospodarczego znajdujących się w obrębie działek gruntu w obrysie budynku mieszkalnego. Sąd nie dopatrzył się w przeprowadzonym przed organami podatkowymi postępowaniu uchybień proceduralnych, których wpływ na wynik postępowania skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia Wójta Gminy D.. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. wskutek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 210 §1 pkt 3 O.p. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 210 § 1 pkt 3 O.p. decyzja zawiera oznaczenie strony. W ocenie Sądu, o tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony (art. 210 § 1 pkt 3 O.p.). W ocenie Sądu, zarzut naruszenia przepisu art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 210 §1 pkt 3 O.p. jest nieuzasadniony. To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, sentencji, czy też w jej dalszej treści, nie jest istotne. Decydujące jest to, komu - według treści decyzji - organ podatkowy przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z decyzji wynika zamiar organu podatkowego ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. został spełniony i brak jest podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła sytuacja, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela w tym względzie poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 17 listopada 1999 r., III SA 7971/98, i z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1328/08, (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Umieszczenie imienia i nazwiska adresata decyzji organu I instancji w uzasadnieniu decyzji oraz na jej ostatniej stronie, a nie w jej sentencji, w ocenie Sądu, nie stanowi naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 O.p., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza, że z treści jej uzasadnienia wyraźnie wynika, iż ustala ona obowiązek podatkowy w stosunku do skarżącego T.B. jako właściciela określonych nieruchomości. Z woli ustawodawcy od decyzji wydanej w I instancji odwołanie służy stronie, odwołanie to wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie i skarżący skorzystał z tego uprawnienia. W sprawie niniejszej nie ma żadnych wątpliwości, co do oznaczenia adresata przez organ podatkowy II instancji w zaskarżonej decyzji. Adresat decyzji został precyzyjnie wymieniony w jej sentencji poprzez określenie, iż decyzja stanowi rozstrzygnięcie wydane w związku z odwołaniem skarżącego T. B. od decyzji organu I instancji. Powyższe oznacza, że w toku całego postępowania podatkowego skarżący występował w charakterze jego strony, mając zagwarantowany czynny udział w każdym stadium postępowania. Dlatego za niezasadny uznać należy zawarty w przedmiotowej skardze zarzut utrzymania przez organ odwoławczy w mocy decyzji organu I instancji, w związku z niewskazaniem komu ustalono zobowiązanie. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu art.145 § 2 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie tego przepisu jest następujące: "Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie." Skoro skarżący od momentu wszczęcia postępowania w sprawie był reprezentowany przez pełnomocnika, to niewątpliwie, doręczenie decyzji organu odwoławczego podatnikowi, z pominięciem pełnomocnika, stanowi naruszenie ww. przepisu prawa. Sąd jednak zwraca uwagę, że zgodnie z poglądem orzecznictwa sądów administracyjnych należy odróżnić brak doręczenia od doręczenia wprawdzie wadliwego, ale ostatecznie dokonanego (por. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 378/08), w szczególności kiedy strona ustanowiła pełnomocnika w sposób skuteczny i z odpowiednim zakresem umocowania, a doręczenie zostało dokonano z jego pominięciem. W rozróżnieniu tym uprawnione jest oparcie się na fakcie terminowego złożenia odwołania zwłaszcza, gdy uczyniła to osoba, której decyzję należało doręczyć. Złożenie odwołania oznacza bowiem, że decyzja do osoby tej dotarła w terminie i w sposób umożliwiający jej uczynienie tego. Jakkolwiek wadliwie, ponieważ z naruszeniem art. 145 § 2 O.p., to jednak decyzja została doręczona. W takiej sytuacji przyjmuje się, że doręczenie, aczkolwiek z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 O.p., nastąpiło (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 283/07). Doręczenie decyzji stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika może być bowiem uznane za skutecznie dokonane, jeżeli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 130/05 oraz powołany w nim wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2995/98 - również wydane na gruncie art. 145 § 2 O.p.). Skoro pomimo wadliwego doręczenia decyzji organu odwoławczego stronie (T. B.), decyzja ta została ostatecznie doręczona (przekazana) jej pełnomocnikowi, który w ustawowym terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, to nie można w takiej sytuacji stwierdzić, że naruszenie przepisu art. 145 §1 O.p. wywołało dla strony ujemne skutki procesowe, a w konsekwencji, że miało istotny wpływ na wynik sprawy. To samo dotyczy naruszenia przepisu art. 210 § 2 O.p. Sąd stwierdza, że brak pouczenia strony przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego stanowi bez wątpienia naruszenie ww. przepisu wskazującego, że "decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie pouczyło strony o prawie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Jednak, jak wynika z akt sprawy, podatnik, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wbrew błędnemu pouczeniu o prawie wniesienia odwołania od ww. decyzji do SKO w S. w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, prawidłowo zaskarżył ją do WSA w Szczecinie, bez uchybienia terminu, dlatego należało uznać, że naruszenie przepisu art. 210 §2 O.p. nie wywołało ujemnych skutków procesowych dla strony i tym samym nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przechodząc następnie do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego, należy przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że sporne pomiędzy organem a Skarżącym jest zastosowanie stawki podatku jak dla budynków "pozostałych" do wskazanych w ewidencji gruntów i budynków "budynków transportu i łączności oraz budynku gospodarczego", znajdujących się w bryle budynku mieszkalnego. Skarżący odwołał się w skardze do treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l., którego naruszenie zarzuca. Zgodnie z ww. przepisem, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od budynków lub ich części: pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od [...] m2 powierzchni użytkowej. Należy się także odnieść do zagadnienia mocy wiążącej wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.i.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 (dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji. W rozpoznawanej sprawie dane dotyczące powierzchni budynku położonego na działce nr [...] w miejscowości D. ([...]) zawarte w ewidencji gruntów i budynków (wypis z kartoteki budynków) bezwzględnie wiążą organy podatkowe. Nie było zatem możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko wypisowi z kartoteki budynków przez organy podatkowe prowadzące postępowania w sprawie na podstawie art. 194 § 3 O.p. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Zwrócić należy uwagę, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Natomiast to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 p.g.i.k.). Skarżący nie zgłaszał zmian w przeznaczeniu części budynku, będącego przedmiotem opodatkowania. Tym samym nie mógł oczekiwać, że organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości - wbrew wskazanym przepisom - będą zmieniać, uzupełniać, czy też uaktualniać zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne prawnie kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi także adekwatnej drogi prawnej ustalania, kwestionowania lub weryfikowania powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe przeprowadziły natomiast postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej i w konsekwencji trafnie zastosowały do budynków transportu i łączności oraz budynku gospodarczego stawkę podatku od nieruchomości jak dla budynków "pozostałych", niezależnie od tego, że pozostają w jednej bryle z budynkiem mieszkalnym. Wobec powyższego ponieważ organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.