I SA/Sz 195/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowych na 2007 r. oddala skargę Decyzją z [...] Nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania P.J. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu D. z siedzibą w Z. z [...] Nr [...], odmawiającej przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2007, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił stan sprawy wskazując, że 30 kwietnia 2007 r. do Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek producenta, P.J. o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2007. Do przyznania płatności za realizację pakietu S02 – Rolnictwo ekologiczne, wariantu S02d01 – Uprawy sadownicze, w tym jagodowe (bez certyfikatu zgodności) producent zgłosił dwie działki rolne o łącznej powierzchni 60 ha. Wniosek ten producent skorygował wnioskiem z dnia 8 maja 2007 r. przez pomniejszenie deklarowanej powierzchni uprawy orzecha włoskiego do powierzchni 50 ha. Dalej organ wskazał, że w dniu 1 sierpnia 2007 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę stwierdzili nieprawidłowości na następujących działkach rolnych: A - zawyżenie powierzchni zadeklarowanej do jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej - nie stwierdzono uprawy kwalifikującej się do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej - stwierdzono ugór na powierzchni 40,20 ha, B - zawyżenie powierzchni zadeklarowanej do uzupełniającej płatności obszarowej - nie stwierdzono uprawy kwalifikującej się do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej - stwierdzono ugór na powierzchni 8,00 ha. W uwagach sporządzonego raportu z ww. kontroli wskazano, że nie stwierdzono uprawy orzecha włoskiego, ponieważ w dniu kontroli obsada roślin była mniejsza niż wymagane 50 szt. na 1 hektar. Następnie w dniu 18 września 2007 r. producent, P.J. zgłosił Dyrektorowi [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zastrzeżenia do wyników kontroli, wskazując, że została ona przeprowadzona bez uprzedniego powiadomienia właściciela gospodarstwa. Dodatkowo nie uwzględniono zmiany do wniosku pomniejszającej areał uprawy orzecha, co zdaniem wnioskodawcy miało wpływ na ustalenie powierzchni uprawy, łącznie z jej kwalifikacją i oceną prowadzenia uprawy zgodnie z dobrą kulturą rolną. Producent wskazał, że na gruntach wskazanych do płatności obsada orzecha wynosi 83 szt./ha, a uprawa została poddana kontroli jednostki certyfikującej, która nie stwierdziła nieprawidłowości. Wykonawca kontroli odnosząc się do zastrzeżeń P.J. wskazał, iż na działkach wskazanych do płatności, w dniu kontroli nie stwierdzono wymaganej obsady 50 szt./ha orzecha włoskiego. W większości przypadków zastano na gruncie powbijane paliki bez roślin, czasem chore lub uschnięte sadzonki, wobec powyższego obszary, na których były ślady prowadzenia działalności rolniczej zakwalifikowano jako ugór. W dalszym ciągu uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że 29 października 2007 r. wpłynęły kolejne zastrzeżenia co do kontroli przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2007 r., po rozważeniu których Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał ustalenia zawarte w raporcie z kontroli. W dniu 23 kwietnia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR skierował pismo do Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji Oddział w P. wnosząc o wskazanie, czy podczas przeprowadzenia kontroli gospodarstwa P.J. w roku 2007 były przeprowadzane przez inspektorów jednostki certyfikującej pomiary działek rolnych. W odpowiedzi na to pismo ww. Centrum wskazało, że nie przeprowadzają pomiarów kontrolowanych działek. Nadto, jak dalej wskazał organ, przesłuchano świadków: J.P., S.K., S.B., L.S., E.H., K.L. oraz R.J. Po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania, decyzją z dnia [...] o Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] z siedzibą w Z. odmówił przyznania P.J. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2007 wobec stwierdzenia ugoru na powierzchni zadeklarowanych działek przekraczającej ponad 20 % zatwierdzonego i stwierdzonego obszaru deklarowanego we wniosku. Od ww. decyzji producent złożył odwołanie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji przez przyznanie wnioskowanej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] r. o Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że zgodnie z art. 51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania wzajemnej współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.", jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że czynności kontrolne zostały przeprowadzone urządzeniami pomiarowymi GPS spełniającymi wymagane standardy, obowiązujące na poziomie wspólnoty normy techniczne, a osoby wykonujące kontrole posiadały odpowiednie uprawnienia. Wykonując kontrolę inspektorzy terenowi zgodnie z art. 30 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, zlokalizowali deklarowane działki ewidencyjne oraz zmierzyli i wykreślili na szkicach polowych powierzchnię faktycznie użytkowaną rolniczo na każdej z nich i dopiero na tej podstawie określili położenie i powierzchnię działek rolnych. Pomiaru działek dokonano przy pomocy odbiornika GPS, szerokość strefy buforowej wynosiła 1,5 m, tolerancja pomiaru dla działki rolnej A to 0,80 ha a dla działki rolnej B 0,24 ha. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wyników kontroli ustalono, że nałożenie na ewidencję wyników pomiarów (w postaci wektorowej) zapisanych w GPS potwierdziło, iż obszar kontrolowany został określony prawidłowo. Dodatkowo ustalenia poczynione przez inspektorów terenowych potwierdza załączona do protokołu z czynności kontrolnych dokumentacja fotograficzna przedstawiająca powbijane paliki, przy których nie stwierdzono sadzonek orzecha włoskiego. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw by uznać, że zadeklarowana powierzchnia została obsadzona w całości i uzasadnione były zastrzeżenia co do poprawności pielęgnacji uprawy (mechaniczne usunięcie chwastów w międzyrzędziach i brak koszenia rzędów w celu ukrycia braku sadzonek fot. 334,336,339,340,341,346,347,350, pojedyncze siewki brzózek w fikcyjnych rzędach, fot. 334,335,336,337,339,347., w związku z czym prawidłowo zaliczono tę powierzchnię wyłącznie jako ugór. Dalej organ odwoławczy wskazał, że dokument urzędowy w postaci protokołu z czynności kontrolnych z dnia 1 sierpnia 2007 r. nie został podważony zeznaniami przesłuchanych świadków, ich zeznania pozostają w sprzeczności w zasadniczych kwestiach dotyczących uprawy. Według świadka S.K. zauważalne były braki w nasadzeniach w granicach 5 %, według zaś pozostałych świadków - braki były zauważalne w granicach 20 – 30 %. Sumując organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że faktycznie użytkowana powierzchnia wynosi 1,80 ha, a zatem jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku skarżącego, oraz, że na działkach o oznaczeniach A i B występuje ugór, który nie kwalifikuje się do płatności. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że ustalenia organu pierwszej instancji, co do zakwalifikowania zadeklarowanych obszarów, na których jest wyłącznie ugór jest prawidłowy. Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I Sa/Sz 165/11. Nadto, wskazał, że przywołane w argumentacji pozytywne wyniki kontroli uprawy przeprowadzonej w dniu 2 września 2008 r. , tj. po upływie ponad jednego roku po kontroli stwierdzającej nieprawidłowości na działkach A i B - co zdaniem strony podważa ustalenia poczynione kontroli przeprowadzonej w roku 2007 – w żaden sposób nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, P.J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...], zarzucając brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, błędy w ocenie wiarygodności dowodów, oraz sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. naruszenie art. 7, 8, 75 § 1, 77 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 48 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.", Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że organ dokonał ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o protokół z kontroli obszarowej z dnia 1 sierpnia 2007 r., a ten dowód był przez skarżącego kwestionowany co do prawdziwości twierdzeń w nim zawartych oraz rzetelności wykonanej kontroli. Nadto, skarżący wskazał, że jest w posiadaniu dwóch różnych protokołów, które znajdują się w aktach sprawy, a które odmiennie przedstawiają stwierdzony w czasie kontroli stan faktyczny, przy czym pierwotny protokół był wielokrotnie poprawiany, tak że w rezultacie przesłano mu koleją wersję protokołu z dnia 1 sierpnia 2007 r. i w ten sposób dysponuje dwoma takimi protokołami. Niewątpliwie jednak ostatnia wersja protokołu jest nieprawdziwa. Obydwa protokoły zawierają odmienne kody oraz zawierają późniejsze uwagi inspektorów, których nie było w pierwotnej wersji, przy czym w drugiej wersji protokołu kontrolujący dokonali wykreślenia oznaczenia kodów kontroli, dodali nowe kody, poprawiali oznaczenia miejsc, z których wykonywali zdjęcia. Wskazał również, że kontrolujący nie mieli odpowiednich kwalifikacji zawodowych do przeprowadzania kontroli co do oceny upraw, a tym bardziej upraw orzecha włoskiego. Nadto, skarżący wskazał, że raport z kontroli został sporządzony z naruszeniem art. 48 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004o, z który przewiduje ukończenie raportu w ciągu 1 miesiąca od daty kontroli na miejscu, zaś zdaniem skarżącego nie wystąpiły przesłanki wymagające przeprowadzenia analizy chemicznej lub fizycznej, niezbędne dla wydłużenia okresu sporządzenia raportu. Zdaniem skarżącego, dowody zgromadzone w sprawie, poza protokołem kontroli, a w szczególności wyniki kontroli przeprowadzanych przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. w Warszawie oraz wynik kontroli przeprowadzonej w 2008 r., a także zeznania świadków, wskazują, że protokół z kontroli w roku 2007 został sporządzony nierzetelnie albowiem nie ulega wątpliwości, że na gruncie skarżącego znajdowało się więcej sadzonek niż 50 szt. na 1 hektar. W ocenie skarżącego, wskazują na to jednoznacznie zeznania zarówno jego pracowników, tj. J.P. i L.S., jak i S.K. specjalisty doradztwa ZODR B. TZD D. oraz S.B., - Przewodniczącego Rady Osiedla w K. Ww. świadkowie, zdaniem skarżącego, w sposób zgodny i spójny wskazali, że orzech był sadzony w rozstawie 10 na 12 m, a zatem na 1 hektar przypadało 80 - 90 sadzonek, chociaż ich zeznania różniły się co do oceny ilości ubytków na uprawie podając ich skale od 5 % do 30 % . Jednak nawet gdyby przyjąć najwyższy procent ubytków z podawanych przez świadków (30%), to i tak, zdaniem skarżącego, należy uznać, że na każdym hektarze znajdowało się co najmniej 56 sadzonek, a nie jak ustalił organ 50. Nadto, w skardze podkreślono, że organy błędnie oceniły także materiał fotograficzny zgromadzony w sprawie albowiem załączone fotografie nie dotyczą całego kontrolowanego obszaru a jedynie jego obrzeża, szczególnie narażone na negatywne oddziaływanie ludzi i zwierząt, a nadto, że dopiero po dokonaniu odpowiednich zbliżeń komputerowych widać na spornych fotografiach sadzonki orzecha przy palikach. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności uznał bowiem, że w sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, oraz innych naruszeń, które to naruszenia mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Istotą sporu pomiędzy skarżącym a organem jest ustalenie, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia, że na zadeklarowanych działkach o oznaczeniach A (powierzchnia 40,20 ha, na której stwierdzono ugór) i B (stwierdzona powierzchnia 8 ha, na której stwierdzono ugór) w dniu kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2007 r. istniała zadeklarowana uprawa orzecha włoskiego, czy też ugór, skutkujący odmową przyznania płatności z tytułu realizacji płatności rolnośrodowiskowej. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ustalenia dokonane przez organy są prawidłowe, zaś oparte na nich wnioski - spójne i logiczne. Zgodzić się należy z organem, że z badania treści protokołu z czynności kontrolnych z dnia 1 sierpnia 2007 r. wynika, że został on sporządzony zgodnie z wytycznymi obowiązującymi w kampanii kontrolnej 2007 r. i nie zawiera błędów formalnych świadczących o niewłaściwie przeprowadzonej kontroli obszarowej na zadeklarowanych działkach rolnych A i B. Wszystkie stwierdzone nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane w miejscu przeznaczonym na adnotacje inspektorów terenowych oraz udokumentowane materiałem dowodowym w postaci szkiców polowych z pomiaru działek rolnych oraz zdjęć fotograficznych dołączonych do raportu z kontroli. Na każdej fotografii umieszczono tablicę informacyjną wypełnioną danymi pozwalającymi na dokładną identyfikację sfotografowanej działki rolnej. Zdjęcia zostały wykonane w ujęciu globalnym oraz o właściwej rozdzielczości, która zapewnia jednoznaczną ocenę przedstawionych na nich nieprawidłowości. Wskazać przy tym należy, że dane pomiarowe, przedstawione przez wykonawcę kontroli ,podlegają weryfikacji przez Biuro Kontroli na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Po zakończeniu kontroli w terenie przez wykonawcę kontroli, trwa proces weryfikacji ich pracy, a mianowicie, inspektorzy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadzają kontrole formalne i sprawdzające jakość wykonanych pomiarów i sporządzonego protokołu. Na protokół nanoszą ewentualnie brakujące elementy i poprawiony protokół przesyłają stronie w celu zapoznania i wniesienia ewentualnych uwag, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. (przekazanie kopii raportu z kontroli), a jest istotne w kontekście podnoszonego w skardze zarzutu istnienia dwóch protokołów. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do jakości danych przekazanych przez wykonawcę kontroli, zespół inspektorów terenowych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadza ponowną kontrolę działek rolnych. W przypadku kontroli przeprowadzonej na działkach Pana P.J. nie stwierdzono żadnych uchybień w dokumentacji pokontrolnej. Nadto, Sąd nie widzi podstaw by zakwestionować przeprowadzone czynności kontrolne, które zostały przeprowadzone urządzeniami pomiarowymi GPS spełniającymi wymagane standardy, obowiązujące normy techniczne na poziomie wspólnoty, osoby zaś wykonujące kontrole posiadały odpowiednie uprawnienia. Wykonując kontrolę, inspektorzy terenowi zgodnie z art. 30 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. zlokalizowali deklarowane działki ewidencyjne oraz zmierzyli i wykreślili na szkicach polowych powierzchnię faktycznie użytkowaną rolniczo na każdej z nich i dopiero na tej podstawie określili położenie i powierzchnię działek rolnych. Pomiaru działek dokonano przy pomocy odbiornika GPS, szerokość strefy buforowej wynosiła 1,5 m, tolerancja pomiaru dla działki rolnej A to 0,80 ha, a dla działki rolnej B - 0,24ha. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wyników kontroli ustalono, iż nałożenie na ewidencję wyników pomiarów (w postaci wektorowej) zapisanych w GPS potwierdziło, iż obszar kontrolowany został określony prawidłowo. Dodatkowo ustalenia poczynione przez inspektorów terenowych potwierdza załączona do protokołu z czynności kontrolnych dokumentacja fotograficzna przedstawiająca powbijane paliki, przy których, wbrew zarzutom skargi, nawet po dokonaniu zbliżenia komputerowego nie widać zasadzonego orzecha włoskiego. Analizując powyższy materiał dowodowy podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że brak jest podstaw by uznać, iż zadeklarowana powierzchnia została obsadzona w całości i uzasadnione były zastrzeżenia co do poprawności pielęgnacji uprawy (mechaniczne usunięcie chwastów w międzyrzędziach i brak koszenia rzędów w celu ukrycia braku sadzonek, pojedyncze siewki brzózek w fikcyjnych rzędach. Tym samym organ prawidłowo zakwalifikował obszary, na których były ślady prowadzenia działalności rolniczej wyłącznie jako ugór. Podważając rzetelność protokołu z kontroli z dnia 1 sierpnia 2007r. skarżący powołał się na spójne i logiczne zeznania świadków. Dokonując jednak ich analizy, nie można podzielić zarzutów skarżącego. W zeznaniach bowiem przesłuchanych świadków występują istotne rozbieżności co do zakresu powierzchni obsadzonej orzechem włoskim.. Według bowiem S.K. zauważalne były braki w nasadzeniach w granicach 5%, pozostali zaś świadkowie wskazują, że braki były zauważalne w granicach 20% - 30%. W świetle tych zeznać trudno uznać taki dowód jako bezspornie wskazujący, że nasadzenia orzecha włoskiego przekraczały obowiązującą minimalną normę, a mianowicie, co najmniej 50 sztuk sadzonek/ 1 ha. Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że ocena stanu plantacji (oraz obszaru na którym doszło do wypadnięcia sadzonek orzecha) może być dokonana wyłącznie w oparciu o narzędzia pomiarowe będące w dyspozycji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Oceniając zaś zeznania pracowników skarżącego, tj. J.P. i L.S. wskazać jeszcze należy, że treść ich zeznań nie uzasadnia podważenia prawidłowości ustaleń dokonanych w sprawie przez organy w sytuacji, gdy J.P. wskazał, że wiosną 2007 r. obsada wynosiła 83 - 85 sadzonek na 1 hektar, a ubytków było dużo i nie jest w stanie określić ich wielkości, były one usuwane całościowo jesienią 2007 r. i obsada roślin wynosiła 80 - 90 sztuk. L.S. zaś zeznał, że braki w nasadzeniach były uzupełnianie we wrześniu lub październiku 2007r. Okoliczność uzupełniania nasadzeń dopiero jesienią 2007 r. potwierdzają także S.B. oraz S.K.. Okoliczność ta nie może zatem podważać ustaleń kontroli, która była przeprowadzana 1 sierpnia 2007 r. Zgodzić się również należy z organem, że pozytywne wyniki kontroli uprawy przeprowadzonej w dniu 2 września 2008 r., tj. po upływie ponad jednego roku po kontroli stwierdzającej nieprawidłowości na działkach A i B - co w ocenie skarżącego podważa wiarygodność ustaleń poczynionych w czasie kontroli przeprowadzonej w roku 2007 – nie mają żadnego znaczenia prawnego w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie pozostają w żadnym związku z nowym stanem faktycznym wynikającym z innego okresu, co oznacza, że nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, nie ma również znaczenia w niniejszej sprawie przeprowadzana przez inspektorów jednostki certyfikującej, tj. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji Oddział w P., kontrola gospodarstwa P.J. w roku 2007, gdyż jak wskazało ww. Centrum w piśmie z dnia 4 maja 2009 r. kontrolerzy w czasie kontroli gospodarstwa ekologicznego nie przeprowadzają pomiarów kontrolowanych działek. Regulacja celu i sposobu przeprowadzania kontroli zawarta w ww. rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. stanowi lex specialis w stosunku do przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego przewidujących zasady działania organów administracji publicznej. Przepisy ww. rozporządzenia ustanawiają między innymi szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli na miejscu deklarowanych upraw na zadeklarowanych gruntach. Stosownie do pkt 36 cytowanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. kontrola na miejscu ma ściśle określony cel i składa się z dwóch części. Pierwsza część składa się z weryfikacji oraz pomiaru zadeklarowanych działek rolnych na podstawie materiału graficznego, zdjęć lotniczych itp. Druga część składa się z inspekcji fizycznej działek w celu zweryfikowania rzeczywistego rozmiaru zadeklarowanych działek oraz w zależności od rozpatrywanego programu pomocowego, zadeklarowanych upraw i ich jakości. Ma zatem zweryfikować i potwierdzić jednoznacznie istnienie uprawnień do dopłat. Należy przy tym zwrócić uwagę, że aby wszystkie dokumenty stanowiły dowód w sprawie, muszą być wiarygodne, a zatem winny cechować się spójnością i rzetelnością ich sporządzenia, aby pozwoliły na przekonanie o istnieniu lub nieistnieniu określonych faktów, a tym samym o prawdziwości twierdzeń o tych faktach. A zatem, muszą być w przedmiotowej sprawie jednoznacznej treści, a nadto muszą być również zbieżne z treścią wniosku producenta (skarżącego), a więc dotyczyć tylko zadeklarowanych działek rolnych i deklarowanych na nich upraw. W myśl art. 29 cytowanego wyżej rozporządzenia, kontrole na miejscu obejmują wszystkie działki zadeklarowane we wnioskach o przyznanie pomocy. Oznacza to, że kontrolą na miejscu objęte powinny być wyłącznie zadeklarowane działki, tutaj działki oznaczone jako A i B. Z akt sprawy zaś jednoznacznie wynika, że kontrolą objęte były tylko działki zadeklarowane przez producenta A i B. Nie ulega zatem wątpliwości, że cała dokumentacja fotograficzna dotyczy wyłącznie zadeklarowanych gruntów, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący nie przedstawia żadnych innych dowodów na potwierdzenie swojej tezy, iż sporządzone w czasie czynności kontrolnych fotografie nie obejmują całej zadeklarowanej powierzchni, dotyczą bowiem tylko obrzeży zadeklarowanych działek. Podkreślić przy tym należy, że nie wystarczą gołosłowne twierdzenia strony, organy zaś nie mają nieograniczonego obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc finansową. W przeprowadzonym postępowaniu skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby ustalenia organów, mimo iż był pouczony o takiej możliwości. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa w tym względzie ze strony organów. Sąd wskazuje, że dokumenty dotyczące kontroli na miejscu niewątpliwie stanowią kluczowy dowód w sprawie płatności. Przy ich przeprowadzaniu, gromadzeniu i ocenie organ zobowiązany jest respektować zasady, w tym przewidziane w art. art. 7, 8, 75, 77 i 80 K.p.a. W szczególności ma tu zastosowanie zasada swobodnej oceny dowodów wynikająca z art. 80 K.p.a, zgodnie z którą organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 K.p.a. Nie oznacza to jednak, że organ dokonujący oceny zebranego materiału dowodowego, ma swobodę w uznawaniu, które z nich mają znaczenie dla danej sprawy. Swoboda ta bowiem nie jest nieograniczona i nie oznacza dowolności w dokonywanej ocenie dowodów zebranych w sprawie. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi co do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a., zdaniem Sądu, nie mają one uzasadnionych podstaw, organy bowiem na gruncie rozpoznawanej sprawy prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowody, i w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia ww. przepisom postępowania. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i szczegółowo rozpatrzyły cały materiał dowodowy, działając na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów i nie naruszając jednocześnie uprawnień strony, która była zarówno wzywana do złożenia wyjaśnień, jak i zawiadomiona o zakończeniu postępowania w sprawie oraz możliwości zgłaszania dodatkowych dowodów mających znaczenie w sprawie. W świetle dokonanych ustaleń organów co do stwierdzonego na przeważającej części powierzchni zadeklarowanych działek, zasadnie zatem organ powołał w zaskarżonej decyzji art. 51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.. Mając na uwadze powyższe, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdzić należy, że organy w niniejszej sprawie podjęły wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w całości w sposób nie budzący wątpliwości, postępowanie prowadzone w sprawie nie wymagało przeprowadzenia dodatkowych dowodów, ponieważ na podstawie posiadanych przez organ materiałów dowodowych można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że okoliczności na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję zostały udowodnione. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że faktycznie użytkowana powierzchnia wynosi o 1,80 ha, a zatem mniej niż skarżący zadeklarował we wniosku oraz, że na działkach o oznaczeniach A i B o łącznej powierzchni 48,20 ha występuje ugór, który nie kwalifikuje się do przyznania uzupełniającej płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2007, przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom złożonym przez P J, dlaczego zaś uznał za wiarygodną dokumentację z przeprowadzonej kontroli na miejscu. Organ wyjaśnił również, dlaczego odmówił wiarygodności zeznaniom świadków, i dlaczego stwierdził, że nie podważają innych dowodów zgromadzonych podczas prowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania skargi za uzasadnioną i uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.